Γιώργος Χατζημάρκος: Ο Στέφανος Μάνος έφυγε από τη ζωή αλλά όχι και το αποτύπωμα του

Στην απώ­λεια του πρώην υπουρ­γού Στέ­φα­νου Μάνου που έφυγε από τη ζωή σε ηλι­κία 87 ετών ανα­φέ­ρε­ται με ανάρ­τη­ση του στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος.

Με έντο­νη πα­ρου­σία στην πο­λι­τι­κή και στον δη­μό­σιο διά­λο­γο για πολ­λές δε­κα­ε­τί­ες, ο Στέ­φα­νος Μάνος υπε­ρα­σπί­στη­κε στα­θε­ρά τις θέ­σεις του για την οι­κο­νο­μία, τον πε­ριο­ρι­σμό του κρά­τους, τις διαρ­θρω­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις και την αξιο­λό­γη­ση στον δη­μό­σιο τομέα.

Η πο­λι­τι­κή του δια­δρο­μή ξε­κί­νη­σε το 1977, όταν εξε­λέ­γη για πρώτη φορά βου­λευ­τής με τη Νέα Δη­μο­κρα­τία. Πα­ρέ­μει­νε ενερ­γός στην κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πο­λι­τι­κή μέχρι το 2007, ενώ κατά τη διάρ­κεια της στα­διο­δρο­μί­ας του ανέ­λα­βε ση­μα­ντι­κά κυ­βερ­νη­τι­κά χαρ­το­φυ­λά­κια.

Υπήρ­ξε υφυ­πουρ­γός Δη­μο­σί­ων Έργων και στη συ­νέ­χεια υπουρ­γός Χω­ρο­τα­ξί­ας, Οι­κι­σμού και Πε­ρι­βάλ­λο­ντος στις κυ­βερ­νή­σεις του Κων­στα­ντί­νου Κα­ρα­μαν­λή, υπουρ­γός Βιο­μη­χα­νί­ας και Ενέρ­γειας στην κυ­βέρ­νη­ση του Γε­ωρ­γί­ου Ράλλη, ενώ επί Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη διε­τέ­λε­σε με­τα­ξύ άλλων υπουρ­γός Πε­ρι­βάλ­λο­ντος, Χω­ρο­τα­ξί­ας και Δη­μο­σί­ων Έργων και υπουρ­γός Εθνι­κής Οι­κο­νο­μί­ας και Οι­κο­νο­μι­κών.

«Ο Στέ­φα­νος Μάνος υπήρ­ξε η πε­ρί­πτω­ση του πο­λι­τι­κού που προ­τι­μού­σε να είναι χρή­σι­μος παρά αρε­στός. Σε μια εποχή που ο δη­μό­σιος λόγος κα­τα­κλυ­ζό­ταν από κρα­τι­σμό, εκεί­νος τόλ­μη­σε να μι­λή­σει για με­ταρ­ρυθ­μί­σεις και ορ­θο­λο­γι­σμό», υπο­γράμ­μι­σε ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος.

Η ανάρ­τη­ση του κ, Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου ανα­λυ­τι­κά:

Έφυγε από τη ζωή, αλλά το απο­τύ­πω­μα του όχι. Στην πο­λι­τι­κή του δια­δρο­μή άνοι­ξε θέ­μα­τα που είναι και σή­με­ρα επί­και­ρα, θέ­μα­τα που ο ίδιος άνοι­ξε πριν 35 ή 40 χρό­νια.

Ο Στέ­φα­νος Μάνος υπήρ­ξε η πε­ρί­πτω­ση του πο­λι­τι­κού που προ­τι­μού­σε να είναι χρή­σι­μος παρά αρε­στός. Σε μια εποχή που ο δη­μό­σιος λόγος κα­τα­κλυ­ζό­ταν από κρα­τι­σμό, εκεί­νος τόλ­μη­σε να μι­λή­σει για με­ταρ­ρυθ­μί­σεις και ορ­θο­λο­γι­σμό. Από την ίδρυ­ση του Υπουρ­γεί­ου Πε­ρι­βάλ­λο­ντος (Χω­ρο­τα­ξί­ας τότε), την διά­σω­ση της Πλά­κας και την εκ­κί­νη­ση με­γά­λων έργων, μέχρι τη μάχη για ένα σύγ­χρο­νο, ευ­έ­λι­κτο κρά­τος. Μια αιχ­μη­ρή, αντι­συμ­βα­τι­κή αλλά ου­σια­στι­κή πα­ρα­κα­τα­θή­κη για τη δη­μό­σια ζωή.

Ως ο πρώ­τος Υπουρ­γός Χω­ρο­τα­ξί­ας, Οι­κι­σμού και Πε­ρι­βάλ­λο­ντος (1980), κα­θιέ­ρω­σε τις πρώ­τες με­γά­λες πε­ζο­δρο­μή­σεις και σχε­δί­α­σε τη διά­σω­ση και ανά­δει­ξη της ιστο­ρι­κής Πλά­κας.

Είχε κε­ντρι­κό ρόλο στον σχε­δια­σμό εμ­βλη­μα­τι­κών έργων που άλ­λα­ξαν τη χώρα, όπως το Μετρό της Αθή­νας, το Αε­ρο­δρό­μιο «Ελευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος», την Ατ­τι­κή Οδό και τη Γέ­φυ­ρα Ρίου-Αντιρ­ρί­ου.

Πρω­το­στά­τη­σε στην απε­λευ­θέ­ρω­ση της αγο­ράς τη­λε­πι­κοι­νω­νιών, την εί­σο­δο της κι­νη­τής τη­λε­φω­νί­ας στην Ελ­λά­δα, το σπά­σι­μο κρα­τι­κών μο­νο­πω­λί­ων.

Υπο­στή­ρι­ξε στα­θε­ρά τη μεί­ω­ση της γρα­φειο­κρα­τί­ας, την αξιο­λό­γη­ση και την φο­ρο­λο­γι­κή απλο­ποί­η­ση.

Φω­τει­νό πα­ρά­δειγ­μα αυτού που ονο­μά­ζου­με “μπρο­στά από την εποχή του” και βέ­βαια ει­σέ­πρα­ξε και αυτό που επί­σης λέ­γε­ται οτι ισχύ­σει στην πα­τρί­δα μας, οτι “στην Ελ­λά­δα, καμία καλή πράξη δεν μένει ατι­μώ­ρη­τη”.