Τρεις περιφερειάρχες σε ένα τραπέζι και μια αλήθεια που άργησε δεκαετίες

Η συνάντηση Χατζημάρκου, Μουτζούρη και Τρεπεκλή στη Ρόδο έχει ουσία ακριβώς επειδή ομολογεί αυτό που όλοι γνωρίζουν αλλά ελάχιστοι λένε δημόσια: ότι η νησιωτική Ελλάδα έχασε χρόνια ολόκληρα σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς, ενώ οι Βρυξέλλες σχεδίαζαν πολιτικές χωρίς αυτήν. Οι 13 στόχοι και η δεσμευτική ρήτρα νησιωτικότητας ακούγονται τεχνοκρατικά, όμως πίσω τους κρύβονται πολύ απτά πράγματα. Ο Μουτζούρης το είπε ωμά με το παράδειγμα του Αγίου Ευστρατίου, όπου ο ασθενής παλεύει με τα κύματα για να φτάσει στη Λήμνο, και ο Τρεπεκλής το συμπλήρωσε με τη διαπίστωση ότι γιατροί και δάσκαλοι δεν έρχονται στα νησιά όχι από απροθυμία αλλά επειδή δεν βρίσκουν σπίτι. Αυτό δεν είναι ατζέντα διεκδικήσεων, είναι περιγραφή ενός κράτους που υποχωρεί σιωπηλά από τον νησιωτικό χώρο.

Το κρίσιμο στοίχημα όμως δεν κρίθηκε χτες στο γραφείο του προέδρου της ΕΝΠΕ. Θα κριθεί το 2027, όταν η ελληνική προεδρία της ΕΕ θα συμπέσει με τη διαπραγμάτευση του νέου δημοσιονομικού πλαισίου και της στρατηγικής για τα νησιά. Αν τότε η κοινή φωνή μετατραπεί σε δεσμεύσεις με χρήματα και χρονοδιαγράμματα, η Διακήρυξη της Κέρκυρας θα έχει δικαιωθεί. Αν όχι, θα προστεθεί στη μακρά λίστα των πανηγυρικών κειμένων που τα νησιά ξέρουν ήδη απ’ έξω.

Οι φωτογραφίες ενότητας βγαίνουν εύκολα, οι ρήτρες νησιωτικότητας γράφονται δύσκολα.