Τρεις περιφερειάρχες σε ένα τραπέζι και μια αλήθεια που άργησε δεκαετίες

Η συνά­ντηση Χατζη­μάρ­κου, Μου­τζούρη και Τρε­πε­κλή στη Ρόδο έχει ουσία ακριβώς επειδή ομο­λο­γεί αυτό που όλοι γνω­ρί­ζουν αλλά ελά­χι­στοι λένε δημόσια: ότι η νησιω­τική Ελλάδα έχασε χρόνια ολό­κληρα σε εσω­τε­ρι­κούς αντα­γω­νι­σμούς, ενώ οι Βρυ­ξέλ­λες σχε­δί­α­ζαν πολι­τι­κές χωρίς αυτήν. Οι 13 στόχοι και η δεσμευ­τική ρήτρα νησιω­τι­κό­τη­τας ακού­γο­νται τεχνο­κρα­τικά, όμως πίσω τους κρύ­βο­νται πολύ απτά πράγ­ματα. Ο Μου­τζού­ρης το είπε ωμά με το παρά­δειγμα του Αγίου Ευστρα­τίου, όπου ο ασθενής παλεύει με τα κύματα για να φτάσει στη Λήμνο, και ο Τρε­πε­κλής το συμπλή­ρωσε με τη δια­πί­στωση ότι γιατροί και δάσκα­λοι δεν έρχο­νται στα νησιά όχι από απρο­θυ­μία αλλά επειδή δεν βρί­σκουν σπίτι. Αυτό δεν είναι ατζέντα διεκ­δι­κή­σεων, είναι περι­γραφή ενός κράτους που υπο­χω­ρεί σιωπηλά από τον νησιω­τικό χώρο.

Το κρίσιμο στοί­χημα όμως δεν κρίθηκε χτες στο γραφείο του προ­έ­δρου της ΕΝΠΕ. Θα κριθεί το 2027, όταν η ελλη­νική προ­ε­δρία της ΕΕ θα συμπέ­σει με τη δια­πραγ­μά­τευση του νέου δημο­σιο­νο­μι­κού πλαι­σίου και της στρα­τη­γι­κής για τα νησιά. Αν τότε η κοινή φωνή μετα­τρα­πεί σε δεσμεύ­σεις με χρήματα και χρο­νο­δια­γράμ­ματα, η Δια­κή­ρυξη της Κέρ­κυ­ρας θα έχει δικαιω­θεί. Αν όχι, θα προ­στε­θεί στη μακρά λίστα των πανη­γυ­ρι­κών κει­μέ­νων που τα νησιά ξέρουν ήδη απ’ έξω.

Οι φωτο­γρα­φίες ενό­τη­τας βγαί­νουν εύκολα, οι ρήτρες νησιω­τι­κό­τη­τας γρά­φο­νται δύσκολα.