Στα 2,63 η νησιωτικότητα ζητά να γίνει νόμος

Όταν ο πρό­ε­δρος του Εργα­τι­κού Κέντρου Πανα­γιώ­της Εγγλέ­ζος περι­γρά­φει 4 εργα­ζό­με­νους σε ένα αυτο­κί­νητο για να φτάσουν στη δουλειά και ο Νίκος Τρι­πο­λί­της μιλά για τηλε­φω­νή­ματα για μικρο­ποσά βεν­ζί­νης ώστε να πάνε τα παιδιά στο σχολείο, το πρό­βλημα δεν χωρά σε στα­τι­στική. Η Δωδε­κά­νη­σος βρί­σκε­ται 2η πανελ­λα­δικά στις τιμές, με 2,63 ευρώ το λίτρο σε πρα­τή­ρια της Ρόδου, και το κόστος αυτό δεν μένει στην αντλία. Περνά στα τρόφιμα, στα εισι­τή­ρια, στο delivery, στο ενοι­κια­ζό­μενο του Βρε­τα­νού του­ρί­στα που ρωτά γιατί πλη­ρώ­νει περισ­σό­τερα από ό,τι στην Αγγλία.

Το ενδια­φέ­ρον είναι ότι από τον Τάκη Πατούνα στα Λάερμα μέχρι την Κλε­ο­πά­τρα Μισαη­λί­δου στην Κω, οι προ­τά­σεις συγκλί­νουν σε 3 πράγ­ματα, μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο στα καύσιμα, ελά­φρυνση για τους μόνι­μους κατοί­κους και αυστηρό έλεγχο σε ολό­κληρη την αλυσίδα, γιατί το πετρέ­λαιο στον Περσικό δεν εξηγεί από μόνο του τη διαφορά ανάμεσα στα 2,21 και τα 2,63 μέσα στο ίδιο νησί. Η κυβέρ­νηση έχει ήδη δείξει, και το 2022 και τώρα με τις στη­ρί­ξεις που τρέχουν, ότι δεν αφήνει τους νησιώ­τες μόνους τους απέ­να­ντι στις διε­θνείς ανα­τα­ρά­ξεις. Έχει όμως και το πλε­ο­νέ­κτημα ότι δεν χρειά­ζε­ται να εφεύρει τίποτα. Το μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο υπάρχει και δου­λεύει, η επέ­κτασή του στα καύσιμα είναι θέμα από­φα­σης και όχι μελέτης.

Η νησιω­τι­κό­τητα που όλοι ευαγ­γε­λί­ζο­νται, έχει τώρα την ευκαι­ρία να απο­δει­χθεί στην αντλία.