Ο Γιώργος Χατζημάρκος ζητά από την Ευρώπη να μάθει τον δρόμο για τα νησιά

Ο Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος μί­λη­σε από το Ευ­ρω­παϊ­κό Κοι­νο­βού­λιο με την ιδιό­τη­τα του προ­έ­δρου της ΕΝΠΕ και έβαλε στο τρα­πέ­ζι μια φράση που στο Νότιο Αι­γαίο δεν χρειά­ζε­ται με­τά­φρα­ση: δεν υπάρ­χει ισχυ­ρή Ευ­ρώ­πη με αδύ­να­μες Πε­ρι­φέ­ρειες. Πίσω από το σύν­θη­μα υπάρ­χει συ­γκε­κρι­μέ­νο αί­τη­μα, ενι­σχυ­μέ­νη Πο­λι­τι­κή Συ­νο­χής, δια­σφα­λι­σμέ­νοι πόροι και ου­σια­στι­κός λόγος των Πε­ρι­φε­ρειών στον σχε­δια­σμό και στη δια­χεί­ρι­σή τους. Με απλά λόγια, τα ευ­ρω­παϊ­κά χρή­μα­τα να απο­φα­σί­ζο­νται από όσους ξέ­ρουν πού ακρι­βώς λεί­πουν.

Το πιο ου­σια­στι­κό ση­μείο είναι το «right to stay», το δι­καί­ω­μα του νέου αν­θρώ­που να μεί­νει και να προ­ο­δεύ­σει στον τόπο του. Ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης το έθεσε σωστά, γιατί η πα­ραί­νε­ση προς τους νέους να μη φύ­γουν δεν ση­μαί­νει τί­πο­τα όταν δεν υπάρ­χουν οι συν­θή­κες για να μεί­νουν. Η Ευ­ρώ­πη που πε­ρι­γρά­φει δεν κρατά κα­νέ­ναν με το ζόρι, του δίνει την ελευ­θε­ρία να φύγει επει­δή το επι­λέ­γει και όχι επει­δή ανα­γκά­ζε­ται. Είχε επί­σης την ει­λι­κρί­νεια να πα­ρα­δε­χθεί ότι στην πα­τρί­δα μας υπάρ­χει ακόμη δου­λειά μέχρι να πλη­σιά­σου­με το ευ­ρω­παϊ­κό κε­κτη­μέ­νο, πα­ρα­δο­χή που δίνει πε­ρισ­σό­τε­ρο βάρος στη διεκ­δί­κη­ση από οποιον­δή­πο­τε θριαμ­βο­λο­γι­κό τόνο.

Για τα νησιά, η Ευ­ρώ­πη θα κρι­θεί στο αν ένας νέος μπο­ρεί να χτί­σει τη ζωή του εκεί όπου με­γά­λω­σε και όχι μόνο να επι­στρέ­φει τα κα­λο­καί­ρια.