Αποζημίωση 220.000 ευρώ επιδίκασε το Πρωτοδικείο Ρόδου για τον θάνατο ελαιοχρωματιστή που έπεσε στο κενό χωρίς κανένα μέτρο προστασίας

• Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου έκρινε ότι το μοιραίο δυστύχημα του Δεκεμβρίου 2021 οφείλεται αποκλειστικά σε υπαιτιότητα του εργοδότη και της ξενοδοχειακής επιχείρησης, απορρίπτοντας στο σύνολό τους τους ισχυρισμούς περί παθολογικών αιτίων και περί υπαιτιότητας του ίδιου του θανόντος

Μια πολύκροτη εργατική διαφορά, που ξεκίνησε από ένα τραγικό μεσημέρι του Δεκεμβρίου 2021, έφτασε στην πρώτη της δικαστική κατάληξη.
Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου, με απόφαση που εκδόθηκε πρόσφατα δικαίωσε τα 2 τέκνα ημεδαπού ελαιοχρωματιστή, ο οποίος έχασε τη ζωή του όταν έπεσε από ύψος περίπου 5 μέτρων ενώ εκτελούσε εργασίες βαφής στην εξωτερική όψη ξενοδοχειακής μονάδας της πόλης της Ρόδου.
Η απόφαση, εκτενής και αυστηρή στις παραδοχές της, καταλογίζει την ευθύνη του δυστυχήματος αποκλειστικά στον εργολάβο ελαιοχρωματισμών που απασχολούσε τον εργαζόμενο και στην ανώνυμη ξενοδοχειακή εταιρεία για λογαριασμό της οποίας εκτελούνταν οι εργασίες, κρίνοντας ότι στο σημείο όπου εργαζόταν ο άνθρωπος αυτός δεν είχε ληφθεί κανένα απολύτως μέτρο ασφαλείας.
Το χρονικό του δυστυχήματος
Όπως προκύπτει από τα όσα δέχθηκε το δικαστήριο, ο εργαζόμενος απασχολούνταν με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου σε επιχείρηση εργολάβου ελαιοχρωματισμών. Τον Δεκέμβριο του 2021 ο εργολάβος συμφώνησε με την ξενοδοχειακή εταιρεία την εκτέλεση εργασιών ελαιοχρωματισμού τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό του ξενοδοχείου. Στις 22 Δεκεμβρίου 2021 και περί ώρα 12:45 το μεσημέρι, ο εργαζόμενος έβαφε την πρόσοψη δωματίου του πρώτου ορόφου. Το συγκεκριμένο δωμάτιο δεν διέθετε εξώστη και ο άτυχος άνδρας αναγκάστηκε να εκτελέσει την εργασία από θέση εντελώς απροστάτευτη, πατώντας σε μια μικρή προεξοχή οπλισμένου σκυροδέματος πλάτους μόλις 13 εκατοστών, χωρίς κιγκλίδωμα, χωρίς ζώνη ασφαλείας, χωρίς δίχτυ προστασίας, χωρίς εξέδρα εργασίας. Η πτώση του από ύψος περίπου 5 μέτρων υπήρξε μοιραία. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Η ιατροδικαστική έκθεση της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Δωδεκανήσου κατέγραψε ως αιτία θανάτου τις κακώσεις που προκλήθηκαν από την πτώση εξ ύψους, στοιχείο που, όπως θα φανεί στη συνέχεια, αποδείχθηκε καθοριστικό για την έκβαση της δίκης.
Τι έκρινε το δικαστήριο
Το δικαστήριο χαρακτήρισε το συμβάν θανατηφόρο εργατικό ατύχημα και έκρινε ότι αυτό οφείλεται σε αμέλεια αμφότερων των εναγομένων, του εργολάβου ως εργοδότη και της ξενοδοχειακής εταιρείας ως προστήσασας, η οποία, όπως δέχθηκε η απόφαση, παρείχε γενικές οδηγίες και ασκούσε γενική εποπτεία επί των εργασιών. Κατά τις παραδοχές της απόφασης, οι εναγόμενοι, ενώ γνώριζαν ότι όφειλαν να λάβουν μέτρα πρόληψης έναντι πτώσης, δεν μερίμνησαν για την τοποθέτηση κιγκλιδωμάτων επαρκούς ύψους ή άλλου ισοδύναμου μέσου, όπως εξέδρες, δίχτυα προστασίας ή ζώνες ασφαλείας με αγκύρωση, με αποτέλεσμα ο κίνδυνος θανατηφόρου τραυματισμού να καθίσταται αναπόφευκτος.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η κρίση του δικαστηρίου ότι ιδιωτικό συμφωνητικό που είχε υπογραφεί μεταξύ των 2 εναγομένων στις 20 Δεκεμβρίου 2021, 2 μόλις ημέρες πριν από το δυστύχημα, με το οποίο επιχειρούνταν η απαλλαγή της ξενοδοχειακής εταιρείας από κάθε ευθύνη, δεν την απαλλάσσει από την εκ του νόμου αντικειμενική ευθύνη της έναντι των τρίτων, αλλά αφορά μόνο τις μεταξύ των 2 πλευρών αναγωγικές αξιώσεις.

Οι ισχυρισμοί στο ακροατήριο
Η υπερασπιστική γραμμή των εναγομένων κινήθηκε σε 2 άξονες και οι 2 απορρίφθηκαν. Ο πρώτος ισχυρισμός ήταν ότι η πτώση οφειλόταν σε παθολογικά αίτια, σε έμφραγμα ή σε ίλιγγο λόγω ήπιας αθηρωματικής αλλοίωσης και καρδιομεγαλίας. Το δικαστήριο απάντησε με σαφήνεια ότι στην ιατροδικαστική έκθεση δεν ανευρέθηκε ούτε έμφραγμα ούτε αιμοπερικάρδιο, ότι η ήπια αθηρωματική αλλοίωση δεν μπορεί από μόνη της να προκαλέσει απώλεια αισθήσεων ικανή να οδηγήσει σε πτώση και ότι από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν προέκυψε οξύ καρδιαγγειακό συμβάν που να δικαιολογεί ιατρικώς την πτώση.
Ο δεύτερος ισχυρισμός απέδιδε την ευθύνη στον ίδιο τον θανόντα, με τους μεν εναγόμενους να επικαλούνται αποκλειστική υπαιτιότητά του ή συνυπαιτιότητα σε ποσοστό έως και 99%, τις δε ασφαλιστικές εταιρείες που παρενέβησαν στη δίκη να κάνουν λόγο για ποσοστό 95%. Και αυτός ο ισχυρισμός απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμος, με το δικαστήριο να επισημαίνει ότι ο εργαζόμενος στάθηκε στη στενή προεξοχή όχι από δική του επιλογή, αλλά επειδή αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος να ολοκληρώσει την εργασία που του είχε ανατεθεί. Καμία υπαιτιότητα, καταλήγει η απόφαση, δεν βαρύνει τον θανόντα.
Τα ποσά και το διατακτικό
Τα 2 τέκνα του θανόντος είχαν ζητήσει με την αγωγή τους, που κατατέθηκε στις 17 Απριλίου 2024, το ποσό των 400.000 ευρώ για το καθένα ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης. Το δικαστήριο, σταθμίζοντας τις συνθήκες του θανάτου, τον βασανιστικό πόνο του θύματος μέχρι τον θάνατό του, τους στενούς οικογενειακούς δεσμούς και τη συνολική κατάσταση των διαδίκων, επιδίκασε τελικώς το ποσό των 110.000 ευρώ σε καθένα από τα τέκνα, ήτοι 220.000 ευρώ συνολικά, εις ολόκληρον από τους 2 εναγόμενους, με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής. Οι εναγόμενοι καταδικάστηκαν επιπλέον στην πληρωμή δικαστικών εξόδων ύψους 1.110 ευρώ. Απορρίφθηκε, ωστόσο, το αίτημα των εναγόντων για απειλή προσωπικής κράτησης σε βάρος των εναγομένων, καθώς το δικαστήριο έκρινε ότι το μέτρο δεν τελεί σε εύλογη σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό.
Στη δίκη είχαν παρέμβει προσθέτως, υπέρ της ξενοδοχειακής εταιρείας, 2 ασφαλιστικές εταιρείες, μια αλλοδαπή και μια ημεδαπή, οι οποίες είχαν αναλάβει ως συνασφαλίστριες, κατά ποσοστά 75% και 25% αντίστοιχα, την κάλυψη της εργοδοτικής ευθύνης της επιχείρησης έως το ποσό των 600.000 ευρώ. Η πρόσθετη παρέμβασή τους απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη και καταδικάστηκαν σε δικαστικά έξοδα 250 ευρώ. Δεκτή έγινε η προσεπίκληση της ξενοδοχειακής εταιρείας προς τις ασφαλιστικές, απορρίφθηκε όμως ως μη νόμιμη η παρεμπίπτουσα αγωγή της, με την οποία ζητούσε να καταβάλουν οι ασφαλιστικές απευθείας στους ενάγοντες όποιο ποσό επιδικαστεί, καθώς δεν επικαλέστηκε σχετική πρόβλεψη στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο.
Τα τέκνα του θανόντος εκπροσώπησαν στο ακροατήριο οι κ.κ. Αικατερίνη Γιαννιού, Στυλιανός Κιουρτζής και Μαρία Λέργου. Τον πρώτο εναγόμενο, εργολάβο ελαιοχρωματισμών, εκπροσώπησε ο κ. Δήμος Μουτάφης. Την ξενοδοχειακή εταιρεία εκπροσώπησε ο κ. Εμμανουήλ Κουτσούκος ενώ τις 2 ασφαλιστικές εταιρείες εκπροσώπησε ο κ. Δημήτριος Βουτσίνος, δικηγόρος Πειραιά.