Κλεάνθης: Ευχαριστίες, αλλά και αιχμές στο αντίο του Γιαννακόπουλου

Με μία ανα­πά­ντε­χη απο­χώ­ρη­ση βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πος ο Κλε­άν­θης.

Παρά το γε­γο­νός πως πριν από αρ­κε­τό καιρό είχε επέλ­θει συμ­φω­νία η οποία μά­λι­στα είχε ανα­κοι­νω­θεί κι επί­σης, οι δρό­μοι του σω­μα­τεί­ου με τον Σταύ­ρο Γιαν­να­κό­που­λο χώ­ρι­σαν ξαφ­νι­κά, με την ομάδα να χάνει μεν μία πο­λύ­τι­μη μο­νά­δα (πέρα από την επι­δρα­στι­κό­τη­τά του, ο πο­δο­σφαι­ρι­στής ήταν ο αρ­χη­γός της ομά­δας), αλλά να μην επη­ρε­ά­ζε­ται στον συ­νο­λι­κό σχε­δια­σμό της ενό­ψει της επό­με­νης αγω­νι­στι­κής πε­ριό­δου.

Όπως ανα­φέ­ρουν οι πλη­ρο­φο­ρί­ες, η διοί­κη­ση του συλ­λό­γου και ο προ­πο­νη­τής Κώ­στας Κα­λη­μέ­ρης δεν θα μπουν στη δια­δι­κα­σία να ανα­ζη­τή­σουν αντι­κα­τα­στά­τη και οι τε­λευ­ταί­ες προ­σθή­κες θα έχουν στο επί­κε­ντρό τους, εκτός συ­γκλο­νι­στι­κού απρο­ό­πτου φυ­σι­κά, έναν δύο νε­α­ρούς και τα­λα­ντού­χους πο­δο­σφαι­ρι­στές, στους οποί­ους θα δοθεί η ευ­και­ρία να δου­λέ­ψουν, να πά­ρουν χρόνο συμ­με­το­χής και να κά­νουν βή­μα­τα μπρο­στά.

Όσο για τον ίδιο τον Σταύ­ρο Γιαν­να­κό­που­λο, ο ίδιος απο­χαι­ρέ­τη­σε τον Κλε­άν­θη με θερ­μές ευ­χα­ρι­στί­ες, ευχές, αλλά και αιχ­μές για απου­σία σε­βα­σμού προς το πρό­σω­πό του:

“Έπει­τα από τρία γε­μά­τα χρό­νια, ήρθε η στιγ­μή να απο­χαι­ρε­τή­σω αυτή την ομάδα.

Ήρθα ως ξένος, αλλά μέσα από τη δου­λειά , την αφο­σί­ω­ση και την κα­θη­με­ρι­νή μου πα­ρου­σία κέρ­δι­σα την τιμή να φο­ρέ­σω το πε­ρι­βρα­χιό­νιο του αρ­χη­γού.

Αυτό ήταν κάτι που πάντα θα κου­βα­λώ με πε­ρη­φά­νια.

Από την πρώτη μέχρι την τε­λευ­ταία μέρα προ­σπά­θη­σα να δίνω το 100% σε κάθε προ­πό­νη­ση και σε κάθε αγώνα.

Στά­θη­κα δίπλα στην ομάδα στις εύ­κο­λες αλλά κυ­ρί­ως στις δύ­σκο­λες στιγ­μές.

Με την εμπει­ρία, την αγω­νι­στι­κό­τη­τα και την πει­θαρ­χία μου προ­σπά­θη­σα να βοη­θή­σω όλους, ιδιαί­τε­ρα τα νε­ό­τε­ρα παι­διά ώστε να εξε­λι­χθούν τόσο ως πο­δο­σφαι­ρι­στές, όσο και ως άν­θρω­ποι.

Θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω όλους όσοι συ­νερ­γα­στή­κα­με αυτά τα τρία χρό­νια:

τους συ­μπαί­κτες μου, τους προ­πο­νη­τές, τους αν­θρώ­πους της ομά­δας και τον κόσμο που ήταν πάντα δίπλα μας.

Δη­μιούρ­γη­σα φι­λί­ες και ανα­μνή­σεις που θα με συ­νο­δεύ­ουν για πάντα.

Δυ­στυ­χώς όμως, όταν αι­σθά­νε­σαι ότι ο σε­βα­σμός προς τον αρ­χη­γό της ομά­δας και προς έναν άν­θρω­πο που για δέκα μήνες τον χρόνο βρί­σκε­ται εκεί, δί­νο­ντας τα πάντα και στη­ρί­ζο­ντας την ομάδα σε κάθε δυ­σκο­λία, δεν είναι αυτός που αξί­ζει, τότε κα­τα­λα­βαί­νεις πως ο κύ­κλος σου έχει κλεί­σει.

Φεύγω με το κε­φά­λι ψηλά, γνω­ρί­ζο­ντας ότι έδωσα ό, τι είχα και δεν κρά­τη­σα τί­πο­τα για τον εαυτό μου.

Εύ­χο­μαι μέσα από την καρ­διά μου στην ομάδα καλή επι­τυ­χία στη νέα σεζόν και κάθε επι­τυ­χία στα 100 χρό­νια της ιστο­ρί­ας της.

Εύ­χο­μαι να συ­νε­χί­σει να με­γα­λώ­νει, να πε­τυ­χαί­νει τους στί­χους της και να κάνει πε­ρή­φα­νους όλους όσοι την αγα­πούν.

Ευ­χα­ρι­στώ για όλα.

Κά­ποιες δια­δρο­μές τε­λειώ­νουν, αλλά οι όμορ­φες στιγ­μές μέ­νουν για πάντα”.