Πρόωρη έφεση σε υπόθεση λογοδοσίας απορρίφθηκε ως απαράδεκτη

Μια δι­κο­νο­μι­κή λε­πτο­μέ­ρεια με κα­θο­ρι­στι­κή ση­μα­σία σφρά­γι­σε την τύχη έφε­σης που έφτα­σε ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, σε υπό­θε­ση με αντι­κεί­με­νο την πα­ρο­χή λο­γο­δο­σί­ας και την κα­τα­βο­λή του προ­κύ­πτο­ντος κα­τα­λοί­που. Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο, με από­φα­ση που δη­μο­σιεύ­θη­κε στις 6 Ιου­λί­ου 2026, απέρ­ρι­ψε το έν­δι­κο μέσο ως απα­ρά­δε­κτο, κρί­νο­ντας ότι ασκή­θη­κε πρό­ω­ρα, σε χρόνο κατά τον οποίο η εκ­κα­λού­με­νη από­φα­ση δεν είχε ακόμη απο­κτή­σει ορι­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής», η υπό­θε­ση ανά­γε­ται σε αγωγή που είχε κα­τα­τε­θεί ήδη από το 2022 και πέ­ρα­σε από πο­λυ­ε­τή δι­κα­στι­κή δια­δρο­μή πριν φτά­σει στο ακρο­α­τή­ριο του Εφε­τεί­ου.

Η αντι­δι­κία ξε­κί­νη­σε με την υπ’ αριθ­μόν έκ­θε­σης κα­τά­θε­σης 86/2022 αγωγή, με την οποία 2 ενά­γο­ντες, ημε­δα­ποί κά­τοι­κοι Ρόδου, ζή­τη­σαν από τον ενα­γό­με­νο, επί­σης ημε­δα­πό κά­τοι­κο του νη­σιού, να λο­γο­δο­τή­σει για τη δια­χεί­ρι­ση που φέ­ρε­ται να είχε ανα­λά­βει και να κα­τα­βά­λει σε κα­θέ­ναν από αυ­τούς το κα­τά­λοι­πο που θα προ­έ­κυ­πτε από τον λο­γα­ρια­σμό. Ο πρώ­τος εξ αυτών είχε σω­ρεύ­σει στην αγωγή και αί­τη­μα απο­ζη­μί­ω­σης λόγω αδι­κο­πρα­ξί­ας.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την υπ’ αριθ­μόν 248/2025 από­φα­σή του δέ­χθη­κε εν μέρει την αγωγή. Απέρ­ρι­ψε μεν το αί­τη­μα απο­ζη­μί­ω­σης λόγω αδι­κο­πρα­ξί­ας, υπο­χρέ­ω­σε ωστό­σο τον ενα­γό­με­νο να λο­γο­δο­τή­σει εντός προ­θε­σμί­ας 3 μηνών από την επί­δο­ση της από­φα­σης και να κα­τα­θέ­σει το κα­τά­λοι­πο που θα προ­έ­κυ­πτε. Αντί­γρα­φο της από­φα­σης επι­δό­θη­κε στον ενα­γό­με­νο στις 15 Σε­πτεμ­βρί­ου 2025 και από την ημε­ρο­μη­νία εκεί­νη άρ­χι­σε να τρέ­χει η τρί­μη­νη προ­θε­σμία για την κα­τά­θε­ση του λο­γα­ρια­σμού, η οποία θα συ­μπλη­ρω­νό­ταν στις 16 Δε­κεμ­βρί­ου 2025.

Οι ενά­γο­ντες, μη ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι από την πρω­τό­δι­κη κρίση, προ­σέ­φυ­γαν στο Εφε­τείο με έφεση. Στη δίκη ενώ­πιον του Εφε­τεί­ου, που διε­ξή­χθη στις 8 Μαΐου 2026, οι εκ­κα­λού­ντες πα­ρα­στά­θη­καν διά του πλη­ρε­ξου­σί­ου δι­κη­γό­ρου τους κ. Χάρη Νε­κτά­ριου Βα­σι­λειά­δη ενώ ο εφε­σί­βλη­τος εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τον πλη­ρε­ξού­σιο δι­κη­γό­ρο του κ. Δη­μή­τριο Βερ­βέ­ρη.

Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο, ανα­τρέ­χο­ντας στη νο­μο­λο­γία του Αρεί­ου Πάγου και στη θε­ω­ρία της πο­λι­τι­κής δι­κο­νο­μί­ας, υπεν­θύ­μι­σε ότι η από­φα­ση που δια­τάσ­σει λο­γο­δο­σία και τάσ­σει προ­θε­σμία για την κα­τά­θε­ση του λο­γα­ρια­σμού τελεί υπό αί­ρε­ση ως προς την ορι­στι­κό­τη­τά της. Όπως προ­κύ­πτει από το σκε­πτι­κό, η από­φα­ση αυτή κα­θί­στα­ται ορι­στι­κή είτε όταν ο υπό­χρε­ος συμ­μορ­φω­θεί και κα­τα­θέ­σει εμπρό­θε­σμα τον λο­γα­ρια­σμό με όλα τα σχε­τι­κά έγ­γρα­φα, είτε όταν πα­ρέλ­θει άπρα­κτη η προ­θε­σμία που του τά­χθη­κε. Μέχρι το χρο­νι­κό αυτό ση­μείο, η από­φα­ση δεν υπό­κει­ται σε έφεση.

Με βάση το σκε­πτι­κό αυτό, το Εφε­τείο δια­πί­στω­σε ότι η κρι­νό­με­νη έφεση κα­τα­τέ­θη­κε στις 15 Οκτω­βρί­ου 2025, δη­λα­δή 2 μήνες πριν από τη συ­μπλή­ρω­ση της τρί­μη­νης προ­θε­σμί­ας κα­τά­θε­σης του λο­γα­ρια­σμού. Κατά τον χρόνο εκεί­νο, επο­μέ­νως, η εκ­κα­λού­με­νη από­φα­ση δεν είχε κα­τα­στεί ορι­στι­κή ως προς την υπο­χρέ­ω­ση λο­γο­δο­σί­ας και δεν μπο­ρού­σε να προ­σβλη­θεί με έν­δι­κο μέσο. Η έφεση κρί­θη­κε για τον λόγο αυτό απα­ρά­δε­κτη και απορ­ρί­φθη­κε, χωρίς το δι­κα­στή­ριο να ει­σέλ­θει στην ουσία των αι­τιά­σε­ων των εκ­κα­λού­ντων.