Αθώοι ο δήμαρχος και ακόμη 10 αιρετοί για τη μη σφράγιση των μπιτσόμπαρων

Το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου απάλ­λα­ξε όλους τους κα­τη­γο­ρού­με­νους στην πρώτη δι­κο­γρα­φία, ενώ στη δεύ­τε­ρη υπό­θε­ση έκρι­νε αθώ­ους τους 2 πρώ­τους κα­τη­γο­ρού­με­νους και ένοχο τον επι­χει­ρη­μα­τία, στον οποίο επέ­βα­λε ποινή φυ­λά­κι­σης 2 ετών με­τα­τρέ­ψι­μη προς 50 ευρώ ημε­ρη­σί­ως

Με δύο απο­φά­σεις που πα­ρου­σιά­ζουν ιδιαί­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον για τη Ρόδο ολο­κλη­ρώ­θη­κε η εκ­δί­κα­ση υπο­θέ­σε­ων που συν­δέ­θη­καν με τη λει­τουρ­γία κα­τα­στη­μά­των υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος, τη χρήση κοι­νό­χρη­στων χώρων, τις αρ­μο­διό­τη­τες δη­μο­τι­κών και κρα­τι­κών υπη­ρε­σιών και τις πα­ρεμ­βά­σεις σε πε­ριο­χές με ει­δι­κό κα­θε­στώς προ­στα­σί­ας.

Η πρώτη υπό­θε­ση αφο­ρού­σε 11 κα­τη­γο­ρού­με­νους, μέλη της Επι­τρο­πής Ποιό­τη­τας Ζωής του Δήμου Ρόδου, οι οποί­οι είχαν πα­ρα­πεμ­φθεί για πα­ρά­βα­ση κα­θή­κο­ντος διά πα­ρα­λεί­ψε­ως και κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση. Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, τους απο­δι­δό­ταν ότι δεν προ­χώ­ρη­σαν σε ανά­κλη­ση αδειών λει­τουρ­γί­ας και σφρά­γι­ση κα­τα­στη­μά­των, παρά τις ανα­φο­ρές αρ­μό­διων υπη­ρε­σιών για πο­λε­ο­δο­μι­κές ή άλλες πα­ρα­βά­σεις.

Το δι­κα­στή­ριο, μετά την ακρο­α­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία, έκρι­νε αθώ­ους όλους τους κα­τη­γο­ρού­με­νους.

Κα­τη­γο­ρού­με­νοι ήταν οι κ.κ. Στέ­φα­νος Δρά­κος του Ιω­άν­νη, Τσα­μπί­κα Κια­χα­γιά του Συ­με­ών, Νι­κό­λα­ος Κα­ρα­μα­ρί­της του Ιω­άν­νη, Βα­σί­λειος Πα­πα­οι­κο­νό­μου του Μι­χα­ήλ, Μι­χα­ήλ Σε­ΐ­της του Κων­στα­ντί­νου, Αθα­νά­σιος Στά­μος του Πέ­τρου, Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης του Ανα­στα­σί­ου, Ιω­άν­νης Αφε­ντού­λης του Σταύ­ρου, Εμ­μα­νου­ήλ Κα­ζούλ­λης του Αντω­νί­ου, Μι­χα­ήλ Σταυ­ρής του Σταύ­ρου και Δη­μή­τριος Ιωσήφ του Στυ­λια­νού.

Η δεύ­τε­ρη υπό­θε­ση αφο­ρού­σε γνω­στό κα­τά­στη­μα που έχει ήδη σφρα­γι­στεί. Σε αυτήν, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε αθώ­ους τους 2 πρώ­τους κα­τη­γο­ρού­με­νους, που συν­δέ­ο­νταν με υπη­ρε­σια­κές και αυ­το­διοι­κη­τι­κές αρ­μο­διό­τη­τες, ενώ έκρι­νε ένοχο τον επι­χει­ρη­μα­τία. Σε βάρος του επι­βλή­θη­κε ποινή φυ­λά­κι­σης 2 ετών, με­τα­τρέ­ψι­μη προς 50 ευρώ ημε­ρη­σί­ως.

Η πρώτη δι­κο­γρα­φία και το αντι­κεί­με­νο της κα­τη­γο­ρί­ας

Στην πρώτη υπό­θε­ση, το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο είχε ως κε­ντρι­κό άξονα τη φε­ρό­με­νη πα­ρά­λει­ψη της αρ­μό­διας Επι­τρο­πής Ποιό­τη­τας Ζωής να απο­φα­σί­σει την ανά­κλη­ση αδειών λει­τουρ­γί­ας και τη σφρά­γι­ση κα­τα­στη­μά­των υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος, εντός των προ­θε­σμιών που πε­ρι­γρά­φο­νταν στο κα­τη­γο­ρη­τή­ριο.

Οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι φέ­ρο­νταν, κατά την κα­τη­γο­ρία, να είχαν λάβει γνώση εγ­γρά­φων και εκ­θέ­σε­ων από υπη­ρε­σί­ες όπως η Υπη­ρε­σία Νε­ω­τέ­ρων Μνη­μεί­ων, η ΥΔΟΜ Ρόδου και η Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία Δω­δε­κα­νή­σου Α’. Οι υπη­ρε­σί­ες αυτές είχαν κα­τα­γρά­ψει, κατά πε­ρί­πτω­ση, αυ­θαί­ρε­τες κα­τα­σκευ­ές, πέρ­γκο­λες, ξύ­λι­να δά­πε­δα, υπαί­θρια μπαρ, επε­κτά­σεις χώρων, ανά­πτυ­ξη τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των, ομπρε­λο­κα­θι­σμά­των ή κα­τα­λή­ψεις κοι­νό­χρη­στων χώρων.

Στο κα­τη­γο­ρη­τή­ριο ανα­φέ­ρο­νταν 10 γνω­στά κα­τα­στή­μα­τα της Ρόδου. Η υπό­θε­ση είχε απο­κτή­σει ευ­ρύ­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον, καθώς αφο­ρού­σε επι­χει­ρή­σεις που δρα­στη­ριο­ποιού­νται σε πε­ριο­χές με αυ­ξη­μέ­νη του­ρι­στι­κή και πο­λε­ο­δο­μι­κή ση­μα­σία.

Παρά το εύρος των στοι­χεί­ων που είχαν πε­ρι­λη­φθεί στο κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, το δι­κα­στή­ριο οδη­γή­θη­κε σε αθω­ω­τι­κή κρίση για το σύ­νο­λο των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων.

Η από­φα­ση για την πρώτη υπό­θε­ση

Η κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου ήταν συ­νο­λι­κά απαλ­λα­κτι­κή. Όλοι οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι στην πρώτη υπό­θε­ση κρί­θη­καν αθώοι για την κα­τη­γο­ρία της πα­ρά­βα­σης κα­θή­κο­ντος διά πα­ρα­λεί­ψε­ως και κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση.

Η από­φα­ση αυτή έχει ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία, καθώς η υπό­θε­ση είχε συ­γκε­ντρώ­σει με­γά­λο όγκο εγ­γρά­φων, εκ­θέ­σε­ων αυ­το­ψί­ας, πρω­το­κόλ­λων κα­τε­δά­φι­σης και υπη­ρε­σια­κής αλ­λη­λο­γρα­φί­ας. Το δι­κα­στή­ριο, αξιο­λο­γώ­ντας το απο­δει­κτι­κό υλικό και όσα ανα­πτύ­χθη­καν στην ακρο­α­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία, δεν υιο­θέ­τη­σε την κα­τη­γο­ρία και απάλ­λα­ξε όλους τους εμπλε­κό­με­νους.

Στη δια­δι­κα­σία πα­ρέ­στη­σαν οι δι­κη­γό­ροι της υπε­ρά­σπι­σης κ.κ. Άκης Δη­μη­τριά­δης, Θρα­σύ­βου­λος Κο­ντα­ξής και Κώ­στας Χαλ­κιάς, καθώς και η κ. Έλλη Βε­λιά­δη.

Η δεύ­τε­ρη υπό­θε­ση

Η δεύ­τε­ρη υπό­θε­ση αφο­ρού­σε επι­χεί­ρη­ση που λει­τουρ­γού­σε σε πα­ρα­λια­κή πε­ριο­χή. Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο πε­ριέ­γρα­φε πε­ρί­ο­δο από 1.6.2023 έως 31.8.2023 και πε­ρι­λάμ­βα­νε 3 κα­τη­γο­ρού­με­νους.

Στους 2 πρώ­τους απο­δί­δο­νταν πα­ρα­λεί­ψεις στο πλαί­σιο υπη­ρε­σια­κών και διοι­κη­τι­κών αρ­μο­διο­τή­των. Κατά την κα­τη­γο­ρία, ο κ. Στέ­φα­νος Δρά­κος ως αυ­το­διοι­κη­τι­κός πα­ρά­γο­ντας με αρ­μο­διό­τη­τες σχε­τι­κές με την Υπη­ρε­σία Δό­μη­σης, τα πο­λι­τι­στι­κά μνη­μεία και την Επι­τρο­πή Ποιό­τη­τας Ζωής, φε­ρό­ταν να μην προ­χώ­ρη­σε στις ενέρ­γειες που απαι­τού­νταν για τη σφρά­γι­ση του κα­τα­στή­μα­τος, παρά τα έγ­γρα­φα της Εφο­ρεί­ας Αρ­χαιο­τή­των Δω­δε­κα­νή­σου.

Ο δεύ­τε­ρος, ως υπη­ρε­σια­κός πα­ρά­γο­ντας της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας, φε­ρό­ταν, κατά την κα­τη­γο­ρία, να μην προ­χώ­ρη­σε στην έκ­δο­ση δια­πι­στω­τι­κής πρά­ξης για την ανά­κλη­ση της πα­ρα­χώ­ρη­σης απλής χρή­σης αι­για­λού, μετά από αυ­το­ψία που είχε πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στις 22.8.2023.

Ο τρί­τος κα­τη­γο­ρού­με­νος, επι­χει­ρη­μα­τί­ας, αντι­με­τώ­πι­ζε κα­τη­γο­ρί­ες που συν­δέ­ο­νταν με ηθική αυ­τουρ­γία σε πα­ρά­βα­ση κα­θή­κο­ντος και με την εγκα­τά­στα­ση και λει­τουρ­γία επι­χεί­ρη­σης σε αρ­χαιο­λο­γι­κό χώρο χωρίς την απαι­τού­με­νη άδεια της αρ­μό­διας αρχής.

Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, είχε υπο­γρα­φεί συμ­φω­νη­τι­κό απευ­θεί­ας μί­σθω­σης και άδεια απλής χρή­σης αι­για­λού στις 8.6.2023, για ανά­πτυ­ξη σετ ομπρε­λών και ξα­πλω­στρών σε επι­φά­νεια 240 τμ, με διάρ­κεια έως 31.12.2025.

Στη συ­νέ­χεια, κατά το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, η Εφο­ρεία Αρ­χαιο­τή­των Δω­δε­κα­νή­σου απέ­στει­λε έγ­γρα­φα προς τις αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες, με ανα­φο­ρές για τη λει­τουρ­γία του κα­τα­στή­μα­τος και για πα­ρεμ­βά­σεις στην πε­ριο­χή. Η Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία, μετά από αυ­το­ψία, φε­ρό­ταν να είχε δια­πι­στώ­σει ότι εξα­κο­λου­θού­σαν να υφί­στα­νται αυ­θαί­ρε­τες και πα­ρά­νο­μες κα­τα­σκευ­ές και έργα εντός κοι­νό­χρη­στου χώρου αι­για­λού, πα­ρα­λί­ας και θά­λασ­σας του Δη­μο­σί­ου.

Στο κα­τη­γο­ρη­τή­ριο γι­νό­ταν ακόμη ανα­φο­ρά σε πλα­κό­στρω­το δά­πε­δο, κτι­στό πέ­τρι­νο τοίχο, σκε­πα­στό χώρο με τρα­πε­ζο­κα­θί­σμα­τα, μπαρ, ξα­πλώ­στρες, ομπρέ­λες και μι­κρές εξέ­δρες μέσα στη θά­λασ­σα με με­ταλ­λι­κά υπο­στυ­λώ­μα­τα. Η πε­ριο­χή πε­ρι­γρα­φό­ταν ως εμπί­πτου­σα στα όρια απο­λύ­του προ­στα­σί­ας του κη­ρυγ­μέ­νου αρ­χαιο­λο­γι­κού χώρου της πόλης της Ρόδου.

Το δι­κα­στή­ριο δεν έκανε δεκτή την κα­τη­γο­ρία σε βάρος των 2 πρώ­των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων και τους έκρι­νε αθώ­ους. Με την από­φα­ση αυτή, οι 2 κα­τη­γο­ρού­με­νοι απαλ­λά­χθη­καν από τις πρά­ξεις που τους απο­δί­δο­νταν στο πλαί­σιο των υπη­ρε­σια­κών και διοι­κη­τι­κών τους κα­θη­κό­ντων.

Αντί­θε­τα, ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας κρί­θη­κε ένο­χος. Το δι­κα­στή­ριο του επέ­βα­λε ποινή φυ­λά­κι­σης 2 ετών, με­τα­τρέ­ψι­μη προς 50 ευρώ ημε­ρη­σί­ως.

Ως συ­νή­γο­ροι των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων πα­ρέ­στη­σαν οι κ.κ. Δη­μή­τρης Δη­μη­τριά­δης, Ευη Χρι­στο­δου­λί­δη και Θρα­σύ­βου­λος Κο­ντα­ξής.