ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Η Ρόδος στο έλεος του Θεού κι ένας Δήμος που μετράει likes!

Δαμιανός Αθανασίου 8 λεπτά ανάγνωση
ΔΗΜΟΣ LIKES
✦ Σύνοψη ⌄
  • Ο Δήμος πανη­γυ­ρί­ζει για την του­ρι­στική περίοδο, ενώ οι παρα­λίες και οι δημό­σιοι χώροι παρα­μέ­νουν σε άθλια κατά­σταση, γεμάτοι σκου­πί­δια και χόρτα.
  • Η δημο­τική αρχή επιρ­ρί­πτει ευθύνες στην ΕΤΑΔ για τις καθυ­στε­ρή­σεις στις μισθώ­σεις των παρα­λιών, αλλά η εικόνα του νησιού παρα­μέ­νει απο­γοη­τευ­τική.
  • Η προ­ε­τοι­μα­σία για την του­ρι­στική σεζόν ήταν ανα­με­νό­μενη, ωστόσο η δημο­τική αρχή δεν κατά­φερε να αντα­πο­κρι­θεί στις ανάγκες των επι­σκε­πτών.
  • Οι επι­σκέ­πτες, που πλη­ρώ­νουν ακριβά για τις δια­κο­πές τους, απο­γοη­τεύ­ο­νται από την πραγ­μα­τι­κό­τητα που αντι­κρί­ζουν, επη­ρε­ά­ζο­ντας τη φήμη του νησιού.

• Σκου­πί­δια, χόρτα και λακ­κού­βες υπο­δέ­χο­νται τον του­ρί­στα, ενώ ο Δήμος πανη­γυ­ρί­ζει στο facebook • Την ώρα που ο Ιούλιος γεμίζει το νησί επι­σκέ­πτες, παρα­λίες, πάρκα, δρόμοι και μεγάλα έργα του κέντρου παρα­μέ­νουν ημιτελή ή εγκα­τα­λε­λειμ­μένα, ενώ η δημο­τική αρχή επι­με­ρί­ζει ευθύνες στην ΕΤΑΔ και επεν­δύει το μεγα­λύ­τερο μέρος της ενέρ­γειάς της στην επι­κοι­νω­νία

Υπάρχει μια γλώσσα που μιλιέ­ται στις οθόνες και μια άλλη που ζουν καθη­με­ρινά οι κάτοι­κοι. Στην πρώτη, όλα προ­χω­ρούν, όλα ολο­κλη­ρώ­νο­νται, όλα λάμπουν σε φωτο­ρε­α­λι­στικά σχέδια και σε αναρ­τή­σεις που συνο­δεύ­ο­νται από θριαμ­βευ­τι­κούς τόνους και μετρη­μένα χαμό­γελα.

Στη δεύτερη, το νησί μπήκε στον Ιούλιο με παρα­λίες που θυμί­ζουν βομ­βαρ­δι­σμένο τοπίο, πάρκα που έχουν μετα­μορ­φω­θεί σε ζούγκλα και δρόμους που δοκι­μά­ζουν καθη­με­ρινά τα αμορ­τι­σέρ και την υπομονή. Αυτή η διγλωσ­σία, ανάμεσα στα λόγια και στην εικόνα, είναι το πραγ­μα­τικό, ολο­κλη­ρω­μένο έργο υπο­δο­μής της δημο­τι­κής αρχής. Το μόνο που παρα­δό­θηκε εγκαί­ρως και δίχως παρα­τά­σεις.

Και όμως, η σεζόν δεν ήρθε αιφ­νι­δια­στικά. Ο Ιούλιος δεν είναι έκπληξη σε ένα νησί που ζει από τον του­ρι­σμό. Η αύξηση της κίνησης ήταν γνωστή, προ­βλέ­ψιμη και ανα­με­νό­μενη από τον χειμώνα ακόμη. Υπήρχε χρόνος, υπήρχαν προει­δο­ποι­ή­σεις, υπήρχαν και τα προη­γού­μενα χρόνια ως μάθημα. Αυτό που έμεινε πίσω δεν ήταν το ημε­ρο­λό­γιο, αλλά η προ­ε­τοι­μα­σία. Και η προ­ε­τοι­μα­σία, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται, δεν ανε­βαί­νει σε ανάρ­τηση, γι’ αυτό και παρα­με­λεί­ται.

Το άλλοθι της ΕΤΑΔ και οι παρα­λίες στο έλεος του θεού

Η δημο­τική αρχή έχει βρει τον υπεύ­θυνο για τις παρα­λίες, και δεν είναι ο καθρέ­φτης. Τα βάζει με την ΕΤΑΔ, κατα­λο­γί­ζο­ντάς της ότι δεν μίσθωσε εγκαί­ρως τα παράλια ώστε να οργα­νω­θούν σε καίρια σημεία του νησιού. Το επι­χεί­ρημα έχει τη λογική του, κανείς δεν το αρνεί­ται. Ένα κομμάτι της ευθύνης όντως ανήκει αλλού, και οι καθυ­στε­ρή­σεις στις μισθώ­σεις είναι υπαρκτό πρό­βλημα που δυσκο­λεύει την οργά­νωση.

Μόνο που το επι­χεί­ρημα αυτό, όσο βάσιμο κι αν είναι, δεν εξηγεί γιατί εκεί όπου η ευθύνη βαραί­νει καθαρά και απο­κλει­στικά τον Δήμο, η εικόνα είναι εξίσου, αν όχι περισ­σό­τερο, απο­γοη­τευ­τική. Το να δεί­χνεις προς τα έξω είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να δικαιο­λο­γή­σεις τι συμ­βαί­νει στη δική σου αυλή.

Και στη δική του αυλή, ο Δήμος έχει αφήσει παρα­λίες σε κεντρικά σημεία της Ρόδου, στην Ιαλυσό, στ’ Αφάντου και αλλού, ακριβώς όπως τις παρέ­δωσε η κακο­και­ρία BORA. Φερτά υλικά που κανείς δεν απο­μά­κρυνε, σπα­σμέ­νες υπο­δο­μές που κανείς δεν απο­κα­τέ­στησε, εικόνες εγκα­τά­λει­ψης που κανένα δελτίο Τύπου δεν κατα­φέρ­νει να καλ­λω­πί­σει. Ο επι­σκέ­πτης που φτάνει τον Ιούλιο, έχοντας πλη­ρώ­σει ακριβό εισι­τή­ριο και ακρι­βό­τερη διαμονή, δεν δια­βά­ζει ανα­κοι­νώ­σεις για μισθώ­σεις και αρμο­διό­τη­τες. Δεν τον ενδια­φέ­ρει ποιανού είναι το φταί­ξιμο. Βλέπει την ακτή μπροστά του, την παραλία που περί­μενε από το φυλ­λά­διο, και βγάζει τα δικά του συμπε­ρά­σματα. Συμπε­ρά­σματα που μετα­φέ­ρει πίσω στη χώρα του, σε κρι­τι­κές και σε συστά­σεις, με κόστος που κανείς Δήμος δεν μπορεί να αγο­ρά­σει πίσω με likes.

Πάρκα ζούγκλα, χόρτα και ένας κίν­δυ­νος που μετρά αντί­στροφα

Στο κέντρο της πόλης της Ρόδου, τα πάρκα δεν χρειά­ζο­νται πλέον φρο­ντίδα. Χρειά­ζο­νται μηχά­νημα. Η βλά­στηση έχει πάρει τα πάνω της σε σημείο που θυμίζει περισ­σό­τερο εγκα­τα­λε­λειμ­μένο οικό­πεδο παρά χώρο πρα­σί­νου μιας πρω­τεύ­ου­σας νησιού με διεθνή του­ρι­στική προβολή. Εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει σκιά, ξεκού­ραση και εικόνα φρο­ντί­δας, υπάρχει αγριό­χορτο, ξηρασία και η αίσθηση ότι κάποιος ξέχασε αυτόν τον τόπο κάπου τον Απρίλιο και δεν ξανα­πέ­ρασε.

Το ζήτημα, ωστόσο, δεν σταματά στην αισθη­τική, όσο σοβαρή κι αν είναι αυτή για έναν του­ρι­στικό προ­ο­ρι­σμό. Έχει και μια διά­σταση καθαρά επι­κίν­δυνη. Παρά τις παρα­τά­σεις που δόθηκαν από την Πυρο­σβε­στική, δηλαδή παρά το επι­πλέον περι­θώ­ριο που δόθηκε ακριβώς για να προ­λά­βει ο Δήμος να κάνει τη δουλειά του, καμία ουσια­στική μέριμνα δεν φαί­νε­ται να έχει ληφθεί για τον καθα­ρι­σμό των δρόμων περι­με­τρικά του νησιού από τα ξερά χόρτα.

Μπαίνει η καρδιά του καλο­και­ριού, οι θερ­μο­κρα­σίες ανε­βαί­νουν, οι άνεμοι δυνα­μώ­νουν, και το νησί περι­βάλ­λε­ται από άφθονη εύφλε­κτη ύλη σε άκρες δρόμων και σε αδια­μόρ­φω­τους χώρους. Ο κίν­δυ­νος πυρ­κα­γιάς δεν είναι σενάριο κατα­στρο­φο­λο­γίας. Είναι το προ­φα­νές που αγνο­εί­ται, μέχρι τη στιγμή που θα πάψει να είναι προ­φα­νές και θα γίνει είδηση. Και τότε, όπως πάντα, θα ανα­ζη­τη­θούν πάλι ευθύνες αλλού.

Σκου­πί­δια, χωμα­τε­ρές και ένα κόστος που δεν βγαίνει

Οι ανε­ξέ­λεγ­κτες χωμα­τε­ρές πλη­θαί­νουν με γεω­με­τρική πρόοδο. Σε κάθε γωνιά που δεν φωτο­γρα­φί­ζε­ται, σε κάθε δρόμο που δεν περνά από μπροστά η κάμερα της επό­με­νης εξαγ­γε­λίας, στοι­βά­ζε­ται ό,τι δεν μαζεύ­τηκε εγκαί­ρως. Μπάζα, ογκώδη, σκου­πί­δια που ξεχει­λί­ζουν, όλα εκεί, μάρ­τυ­ρες μιας απο­κο­μι­δής που δεν προ­λα­βαί­νει ή δεν οργα­νώ­νε­ται σωστά.

Και εδώ μπαίνει το ερώτημα που δεν είναι ρητο­ρικό. Η απο­κο­μιδή απορ­ριμ­μά­των βρί­σκε­ται σε επίπεδο που δύσκολα δικαιο­λο­γεί­ται, ιδίως αν ανα­λο­γι­στεί κανείς το κόστος που κατα­γρά­φε­ται στον τομέα της καθα­ριό­τη­τας. Όταν η δαπάνη είναι υψηλή και το απο­τέ­λε­σμα στον δρόμο είναι χαμηλό, κάτι δεν συμ­βα­δί­ζει. Πλη­ρώ­νει ο δημότης, πλη­ρώ­νει ακριβά, και σε αντάλ­λαγμα βλέπει το νησί του να μυρίζει την ώρα που θα έπρεπε να λάμπει. Πού πάνε οι πόροι, με ποια οργά­νωση κατα­νέ­με­ται το έργο και γιατί το απο­τέ­λε­σμα δεν αντι­στοι­χεί στο ποσό, είναι ερω­τή­ματα που περι­μέ­νουν απά­ντηση με στοι­χεία, όχι με ανάρ­τηση.

Ασφαλ­το­στρώ­σεις στα λόγια και δρόμοι που θυμί­ζουν Καμπούλ

Οι ασφαλ­το­στρώ­σεις στους περι­με­τρι­κούς δρόμους δια­φη­μί­ζο­νται με τυμπα­νο­κρου­σίες, σαν να πρό­κει­ται για κατόρ­θωμα και όχι για στοι­χειώδη υπο­χρέ­ωση. Όμως για τον οδηγό που κινεί­ται καθη­με­ρινά, οι εξαγ­γε­λίες αυτές απο­τε­λούν στάχτη στα μάτια. Κεντρι­κές αρτη­ρίες θυμί­ζουν εμπό­λεμη ζώνη, με τις λακ­κού­βες να έχουν πάψει να είναι έκτακτο συμβάν και να έχουν γίνει μόνιμο, ανα­γνω­ρί­σιμο χαρα­κτη­ρι­στικό της δια­δρο­μής. Ακόμη και στην πλατεία Ελευ­θε­ρίας, στην ίδια την καρδιά της πόλης, εκεί όπου το βλέμμα του επι­σκέ­πτη πέφτει πρώτο, η εικόνα δεν δια­φέ­ρει.

Οι δια­βό­η­τοι κυβό­λι­θοι του κέντρου έχουν κατα­ντή­σει πίστα μότο κρος. Οι πεζοί ισορ­ρο­πούν για να μην στρα­μπου­λή­ξουν, οι οδηγοί ελίσ­σο­νται για να προ­στα­τέ­ψουν το όχημά τους, και όλοι μαζί έχουν συνη­θί­σει σε μια κανο­νι­κό­τητα που δεν θα έπρεπε ποτέ να είχε γίνει κανο­νι­κό­τητα. Και μέσα σε αυτό ακριβώς το σκηνικό, με τους κυβό­λι­θους ξεκολ­λη­μέ­νους και το οδό­στρωμα ανώμαλο, η δημο­τική αρχή παρου­σιά­ζει το φιλό­δοξο σχέδιό της για την πεζο­δρό­μηση του κέντρου και τη δημιουρ­γία νέων χώρων.

Στα φωτο­ρε­α­λι­στικά, το απο­τέ­λε­σμα μοιάζει με ευχή που ήδη εκπλη­ρώ­θηκε. Καθαρές πλα­τείες, χαρού­με­νοι περι­πα­τη­τές, φως και τάξη. Στην πράξη όμως, μια αρχή που αδυ­να­τεί να ισιώσει έναν υπάρ­χο­ντα κεντρικό δρόμο δύσκολα πείθει ότι θα ανα­σχε­διά­σει με επι­τυ­χία ολό­κληρο το κέντρο. Το χαρτί, όπως λέγεται, αντέχει τα πάντα. Το οδό­στρωμα, όχι. Και οι πολίτες, έχοντας μάθει να ξεχω­ρί­ζουν την εξαγ­γε­λία από το έργο, κοιτούν πλέον τα σχέδια με μια δικαιο­λο­γη­μένη επι­φύ­λαξη.

Η πλατεία των συναυ­λιών και η πολι­τική των likes

Η πλατεία Ελευ­θε­ρίας, παρά τη χρόνια και άλυτη έλλειψη χώρων στάθ­μευ­σης, έχει ανα­δει­χθεί σε κέντρο πολι­τι­στι­κών εκδη­λώ­σεων και συναυ­λιών. Η λογική πίσω από αυτό είναι παλιά και γνώριμη. Όσο περισ­σό­τερα πανη­γύ­ρια, τόσο λιγό­τερο ακού­γε­ται η δυσα­ρέ­σκεια. Το θέαμα λει­τουρ­γεί ως αναλ­γη­τικό, η μουσική καλύ­πτει τον θόρυβο των παρα­πό­νων, και η αδια­φο­ρία απέ­να­ντι στα πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα βαφτί­ζε­ται ζωντά­νια και εξω­στρέ­φεια.

Έτσι, σιγά σιγά, η ουσία υπο­χώ­ρησε και τη θέση της πήρε η επι­κοι­νω­νία. Το έργο δεν μετριέ­ται πλέον σε ολο­κλη­ρω­μέ­νες υπο­δο­μές, σε καθαρές παρα­λίες ή σε δρόμους χωρίς λακ­κού­βες, αλλά σε αντι­δρά­σεις στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης. Το κρι­τή­ριο της επι­τυ­χίας έγινε ποσο­τικό και ψηφιακό. Μετριέ­ται σε likes, σε κοι­νο­ποι­ή­σεις, σε θετικά σχόλια που συχνά προ­έρ­χο­νται από τα ίδια πάντα πρόσωπα. Και όλα αυτά την ώρα που ο πολίτης ζητά κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο γήινο. Έναν δρόμο που να πατιέ­ται με ασφά­λεια, μια παραλία που να καθα­ρί­ζει, ένα πάρκο που να μοιάζει με πάρκο και όχι με χερ­σό­τοπο.

Το γεφύρι της Άρτας και η Νέα Αγορά με βήμα σημειω­τόν

Η επέ­κταση του ξύλινου πεζό­δρο­μου είναι το υπό­δειγμα αυτής ακριβώς της νοο­τρο­πίας. Ένα έργο που πήρε τη μία παρά­ταση μετά την άλλη, με την τελευ­ταία να εκπνέει τον Μάιο, ξεκί­νησε μόλις πρό­σφατα, με το καλο­καίρι να έχει ήδη μπει για τα καλά. Και όπως ήταν ανα­με­νό­μενο, απέ­κτησε αμέσως τα χαρα­κτη­ρι­στικά του γεφυ­ριού της Άρτας. Χτί­ζε­ται με ρυθμό που κάνει τους κατοί­κους να ανα­ρω­τιού­νται με πικρό χιούμορ αν θα προ­λά­βει να τελειώ­σει η σεζόν πριν τελειώ­σει το έργο, ή το αντί­στροφο.

Παρό­μοια, αν όχι χει­ρό­τερη, είναι και η πορεία της Νέας Αγοράς, ενός εμβλη­μα­τι­κού κτηρίου και σημείου ανα­φο­ράς για την πόλη, που προχωρά με βήμα σημειω­τόν. Οι υπο­σχέ­σεις για ταχεία ολο­κλή­ρωση επα­να­λαμ­βά­νο­νται με τη στα­θε­ρό­τητα ρολο­γιού, χωρίς όμως η πραγ­μα­τι­κό­τητα στο εργο­τά­ξιο να τις επι­βε­βαιώ­νει. Το μοτίβο είναι πανο­μοιό­τυπο σε κάθε μεγάλο έργο. Καθυ­στέ­ρηση απελ­πι­στική στο πεδίο, ταχύ­τητα εντυ­πω­σιακή στην εξαγ­γε­λία. Η μία ταχύ­τητα για τα μπετά και τα ξύλα, η άλλη για τα δελτία Τύπου.

Ό,τι μένει στο τέλος

Αν δεν αλλάξει ρότα, και μάλιστα σύντομα, το νησί κιν­δυ­νεύει να θυμάται από αυτή τη θητεία όχι έργα αλλά αναρ­τή­σεις. Όχι υπο­δο­μές που άλλαξαν την καθη­με­ρι­νό­τητα, αλλά αριθ­μούς αντι­δρά­σεων που άλλαξαν μόνο τη διάθεση εκείνων που τα ανέ­βα­σαν. Θα μείνουν τα likes στο facebook, στημένα και μετρη­μένα, για να τα χει­ρο­κρο­τούν όσοι έχουν ανα­λά­βει με συνέ­πεια τον ρόλο του κλα­κα­δό­ρου, την ώρα που ο απλός κάτοι­κος και ο επι­σκέ­πτης θα συνε­χί­σουν να ζουν στην άλλη γλώσσα.

Εκείνη τη γλώσσα που δεν ανε­βαί­νει ποτέ στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, γιατί δεν κολα­κεύει κανέναν και δεν μαζεύει αντι­δρά­σεις. Τη γλώσσα που δείχνει το νησί όπως πραγ­μα­τικά είναι, μπαί­νο­ντας στην πιο κρίσιμη του­ρι­στική περίοδο του χρόνου απρο­ε­τοί­μα­στο, ακαλ­λώ­πι­στο και, για έναν προ­ο­ρι­σμό αυτού του βελη­νε­κούς, απλά απα­ρά­δε­κτο.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.