Ο δήμαρχος που πληρώνει εισιτήριο για τη δική του παράσταση

Στη Ρόδο ανα­κα­λύ­ψα­με ένα και­νούρ­γιο δόγμα διοί­κη­σης που λέ­γε­ται «προ­χω­ρά­με και βλέ­που­με», και το βλέ­που­με κυ­ριο­λε­κτι­κά, αφού στη Βίλα Ακάβη η δη­μο­τι­κή αρχή έσκα­βε με την από­λυ­τη βε­βαιό­τη­τα ότι όλα είναι νό­μι­μα, μέχρι που εμ­φα­νί­στη­κε η Υπη­ρε­σία Νε­ό­τε­ρων Μνη­μεί­ων και στα­μά­τη­σε τις ερ­γα­σί­ες σαν δά­σκα­λος που μα­ζεύ­ει την κόλλα στη μέση του δια­γω­νί­σμα­τος. Το ίδιο σε­νά­ριο εί­χα­με και με τα drones, οπότε εδώ δεν μι­λά­με για ατυ­χία, μι­λά­με για επα­νά­λη­ψη με τόση συ­νέ­πεια που σχε­δόν αξί­ζει βρα­βείο στα­θε­ρό­τη­τας.

Στο με­τα­ξύ ο δή­μαρ­χος Κο­λιά­δης πα­ρα­κο­λου­θεί όλη τη φα­σα­ρία από την κερ­κί­δα, αφή­νο­ντας τον αντι­δή­μαρ­χο Βα­για­νό να βγαί­νει μόνος του και να εξη­γεί στον κόσμο γιατί το νό­μι­μο απο­δεί­χθη­κε αυ­θαί­ρε­το. Κι όταν ο Κα­μπού­ρης ρω­τά­ει αν ο δή­μαρ­χος ήξερε ή δεν ήξερε, η απά­ντη­ση είναι εξί­σου άβολη και στις δύο εκ­δο­χές, γιατί αν ήξερε έχει πρό­βλη­μα και αν δεν ήξερε έχει με­γα­λύ­τε­ρο.

Κά­ποια στιγ­μή ο θε­α­τής πρέ­πει να κα­τα­λά­βει ότι το όνομά του γρά­φει στην αφίσα.