Η υπεράσπιση που δεν την ζήτησε κανείς

Έξι χρό­νια δι­κα­στι­κών ανα­βο­λών χρειά­στη­καν για να βγει μια κα­τα­δι­κα­στι­κή από­φα­ση, και τρία με­ρό­νυ­χτα για να βρε­θεί η Χρύσα Κα­ρα­γιάν­νη να ανη­συ­χεί όχι για τη συ­κο­φα­ντία αλλά για την ελευ­θε­ρία του Τύπου. Από όλα τα κα­νά­λια που είχε να δια­λέ­ξει, επέ­λε­ξε εκεί­νο που περ­νά­ει μέσα από την υπε­ρά­σπι­ση ενός αν­θρώ­που που το Μο­νο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου έκρι­νε ένοχο για 13 πρά­ξεις συ­κο­φα­ντι­κής δυ­σφή­μι­σης. Πο­λι­τι­κός ελιγ­μός υψη­λής δυ­σκο­λί­ας, να με­τα­τρέ­πεις μια κα­τα­δί­κη για ψέ­μα­τα σε ζή­τη­μα δη­μο­κρα­τί­ας και να ελ­πί­ζεις ότι κα­νείς δεν θα δια­βά­σει το δια­τα­κτι­κό.

Ο Χα­τζη­μάρ­κος, βέ­βαια, της σέρ­βι­ρε την απά­ντη­ση σχε­δόν έτοι­μη, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι η κρι­τι­κή είναι δη­μο­κρα­τία και η συ­κο­φα­ντία αδί­κη­μα, μια διά­κρι­ση που κα­νο­νι­κά μα­θαί­νε­ται πριν κα­τέ­βεις υπο­ψή­φια πε­ρι­φε­ρειάρ­χης. Το να σπεύ­δεις να μι­λή­σεις για φί­μω­ση του λόγου ακρι­βώς τη στιγ­μή που ένα δι­κα­στή­ριο εξή­γη­σε ανα­λυ­τι­κά τι δεν είναι λόγος, μάλ­λον δεν είναι η μάχη που νό­μι­ζες ότι έδι­νες.

Άλλοι με­τρά­νε σταυ­ρούς προ­ε­κλο­γι­κά, αυτή βρήκε να με­τρή­σει μήνες φυ­λά­κι­σης και να τους χρε­ώ­σει στην ελευ­θε­ρία της έκ­φρα­σης.