Πρόταση για προσωρινή κράτηση 69χρονου κατηγορούμενου για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου με νοητική υστέρηση

• Η εισαγ­γε­λική λει­τουρ­γός ζητεί να αρθεί η δια­φω­νία με τον Ανα­κριτή υπέρ της φυλά­κι­σης, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι κανένας περιο­ρι­στι­κός όρος δεν μπορεί να απο­τρέ­ψει τον κίνδυνο τέλεσης νέων εγκλη­μά­των σε βάρος ανη­λί­κων

Νέα σελίδα ανοίγει στην υπόθεση που αφορά στη φερό­μενη κακο­ποί­ηση ενός αγοριού 14 ετών με νοητική υστέ­ρηση, μετά τη διά­σταση απόψεων που είχε προ­κύ­ψει ανάμεσα στον Α’ Τακτικό Ανα­κριτή και την Αντει­σαγ­γε­λέα ως προς τη μετα­χεί­ριση του δεύ­τε­ρου κατη­γο­ρου­μέ­νου.

Η εισαγ­γε­λική λει­τουρ­γός εισή­γαγε στο αρμόδιο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών την πρότασή της, με την οποία ζητεί να αρθεί η δια­φω­νία υπέρ της δικής της άποψης και να επι­βλη­θεί στον 69χρονο, σύντροφο της μητέρας του ανη­λί­κου, το έσχατο μέτρο δικο­νο­μι­κού κατα­να­γκα­σμού, δηλαδή η προ­σω­ρινή κράτηση. Μέχρι να απο­φαν­θεί το συμ­βού­λιο, ο κατη­γο­ρού­με­νος παρα­μέ­νει σε κατ’ οίκον περιο­ρι­σμό.

Οπως έγραψε η «δημο­κρα­τική» ο Α’ Τακτι­κός Ανα­κρι­τής έκρινε, μετά την απο­λο­γία της 5ης Ιουνίου 2026, ότι για την εξυ­πη­ρέ­τηση των σκοπών του νόμου αρκούσε η επιβολή περιο­ρι­στι­κών όρων. Η Αντει­σαγ­γε­λέας δια­τύ­πωσε αντί­θετη γνώμη, θεω­ρώ­ντας ότι μόνη επαρκής λύση είναι η προ­σω­ρινή κράτηση. Καθώς οι δύο λει­τουρ­γοί δεν συνέ­κλι­ναν, η υπόθεση παρα­πέμ­φθηκε στο δικα­στικό συμ­βού­λιο, που καλεί­ται πλέον να επι­λύ­σει το ζήτημα.

Πώς αιτιο­λο­γεί η Αντει­σαγ­γε­λέας την ανα­γκαιό­τητα της κρά­τη­σης

Στην πρότασή της η εισαγ­γε­λική λει­τουρ­γός υπο­στη­ρί­ζει ότι από το σύνολο του υλικού προ­κύ­πτουν σοβαρές ενδεί­ξεις ενοχής μόνο σε βάρος του 69χρονου και όχι σε βάρος του δεύ­τε­ρου κατη­γο­ρου­μέ­νου, του 60χρονου. Επι­ση­μαί­νει ότι ο ίδιος ο Ανα­κρι­τής, αφή­νο­ντας ελεύ­θερο τον 60χρονο χωρίς κανέναν όρο, απο­δέ­χθηκε εμμέσως ότι ο δεύ­τε­ρος δεν φέρει ευθύνη, στοι­χείο που κατά την Αντει­σαγ­γε­λέα ενι­σχύει την εικόνα ότι ο φερό­με­νος ως δράστης είναι ο σύντρο­φος της μητέρας.

Κεντρικό βάρος στην επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία της δίνει στη σύνδεση ανάμεσα στο έγκαυμα του χεριού και στη φερό­μενη ασέλ­γεια. Όπως ανα­φέ­ρει, ο ανή­λι­κος ταύτισε το πρόσωπο που τον κακο­ποί­ησε σεξουα­λικά με εκείνο που του προ­κά­λεσε το έγκαυμα από τσιγάρο, πράξη που ο 69χρονος παρα­δέ­χε­ται, έστω απο­δί­δο­ντάς την σε ατύχημα λόγω της υπερ­κι­νη­τι­κό­τη­τας του παιδιού. Η Αντει­σαγ­γε­λέας θεωρεί ότι η αποδοχή αυτή λει­τουρ­γεί εις βάρος του, αφού, με βάση την κατά­θεση του παθό­ντος, το πρόσωπο που τον έκαψε και το πρόσωπο που τον «πείραξε» ταυ­τί­ζο­νται.

Η εισαγ­γε­λική λει­τουρ­γός υπο­στη­ρί­ζει επίσης ότι ο τόπος όπου ο ανή­λι­κος τοπο­θε­τεί τις πράξεις, η κουζίνα και το μπάνιο της κατοι­κίας, είναι χώρος στον οποίο ακώλυτη παρου­σία είχε ο 69χρονος, ο οποίος είχε μετοι­κή­σει μαζί με την οικο­γέ­νεια μόλις τον τελευ­ταίο μήνα. Αντί­θετα, η παρου­σία του 60χρονου, που κατο­νο­μά­στηκε μία μόνο φορά από το παιδί, ήταν κατά την πρόταση περιο­ρι­σμένη τοπικά και χρονικά, χωρίς να υπάρχει χώρος ελεύ­θε­ρης αλλη­λε­πί­δρα­σης.

Ως προς το ίδιο το μέτρο, η Αντει­σαγ­γε­λέας τονίζει ότι ο σοβαρός κίν­δυ­νος τέλεσης νέων εγκλη­μά­των δεν μπορεί να απο­κλει­στεί με κανέναν περιο­ρι­στικό όρο. Υπο­στη­ρί­ζει ότι ούτε η απα­γό­ρευση εξόδου από τη χώρα ούτε η υπο­χρέ­ωση εμφά­νι­σης στο αστυ­νο­μικό τμήμα αναι­ρούν την ελευ­θε­ρία του κατη­γο­ρου­μέ­νου και, κατ’ επέ­κταση, τη δυνα­τό­τητα να επα­να­λά­βει ανά­λο­γες πράξεις. Σημειώ­νει ακόμη ότι η απα­γό­ρευση προ­σέγ­γι­σης του συγκε­κρι­μέ­νου ανη­λί­κου είναι πλέον άνευ αντι­κει­μέ­νου, καθώς το παιδί δια­μέ­νει με την ενήλικη αδελφή του και τελεί υπό την πλήρη επο­πτεία της. Παράλ­ληλα κρίνει ατε­λέ­σφορη και πρα­κτικά ανε­ξέ­λεγ­κτη οποια­δή­ποτε απα­γό­ρευση συνα­να­στρο­φής με άλλους ανη­λί­κους, ανα­φέ­ρο­ντας ότι ο ίδιος ο κατη­γο­ρού­με­νος εξέθεσε προ­φο­ρικά πως στο οικο­γε­νειακό του περι­βάλ­λον υπάρ­χουν του­λά­χι­στον δύο ανήλικα εγγόνια. Με βάση τα παρα­πάνω, η εισαγ­γε­λική λει­τουρ­γός κατα­λή­γει ότι μόνο η προ­σω­ρινή κράτηση είναι ανάλογη της βαρύ­τη­τας των πράξεων και απο­λύ­τως ανα­γκαία για την απο­τροπή νέων ομοει­δών εγκλη­μά­των.

Πώς περι­γρά­φει η εισαγ­γε­λική πρόταση το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Στην πρότασή της η Αντει­σαγ­γε­λέας ανα­τρέ­χει στην αφε­τη­ρία της υπό­θε­σης, τον Μάιο του 2022, όταν στο περι­βάλ­λον ειδικού σχο­λείου εντο­πί­στηκε τραύμα στο δεξί χέρι του παιδιού, το οποίο αρχικά απο­δό­θηκε σε στάχτη τσι­γά­ρου του συντρό­φου της μητέρας. Η αναφορά αυτή οδήγησε σε κατε­πεί­γουσα προ­κα­ταρ­κτική εξέταση, στο πλαίσιο της οποίας εξε­τά­στη­καν ως μάρ­τυ­ρες οι εκπαι­δευ­τι­κοί, η μητέρα και ο ίδιος ο ανή­λι­κος, ο οποίος υπο­βλή­θηκε και σε ιατρι­κές εξε­τά­σεις.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», η ιατρο­δι­κα­στική εξέταση κατέ­γραψε εγκαυ­μα­τι­κές περιο­χές, εκδορές καθώς και ευρή­ματα που χαρα­κτη­ρί­στη­καν συμβατά με πρό­σφατη γενε­τή­σια προ­σβολή, εικόνα που επι­βε­βαιώ­θηκε και από τη μετα­γε­νέ­στερη ιατρική εξέταση. Η εισαγ­γε­λική πρόταση υπεν­θυ­μί­ζει ότι ο ανή­λι­κος, που πάσχει από βαριά νοητική υστέ­ρηση με ποσοστό ανα­πη­ρίας 67%, εξε­τά­στηκε με τη συν­δρομή πραγ­μα­το­γνώ­μονα ψυχο­λό­γου, όπως προ­βλέ­πε­ται για τα ανήλικα θύματα.

Στην περι­γραφή της η Αντει­σαγ­γε­λέας ανα­φέ­ρει ότι το παιδί, παρά τις σοβαρές δυσκο­λίες επι­κοι­νω­νίας, κατέ­δειξε με απλοϊ­κές προ­τά­σεις τον τρόπο, τον τόπο και τον χρόνο της φερό­με­νης κακο­ποί­η­σης, καθώς και ορι­σμένα εξω­τε­ρικά χαρα­κτη­ρι­στικά του προ­σώ­που που το έβλαψε. Όπως υπο­γραμ­μί­ζει, ο ανή­λι­κος περιέ­γραψε έναν άνδρα κοντό, με σκούρα μαλλιά, στοι­χεία που, σύμφωνα με την πρόταση, αντι­στοι­χούν στον 69χρονο και όχι στον 60χρονο, ο οποίος είναι αισθητά ψηλό­τε­ρος και έχει λευκά μαλλιά. Η εισαγ­γε­λική λει­τουρ­γός θεωρεί ότι η αυτο­πρό­σωπη παρου­σία και των δύο κατη­γο­ρου­μέ­νων την ίδια ημέρα επέ­τρεψε την επι­βε­βαί­ωση αυτής της ταύ­τι­σης.

Στο ιστο­ρικό περι­λαμ­βά­νε­ται και η αλλαγή στη συμπε­ρι­φορά του παιδιού τις εβδο­μά­δες πριν την καταγ­γε­λία. Όπως σημειώ­νε­ται, ο ανή­λι­κος ζητούσε επίμονα τη συνεχή παρου­σία εκπαι­δευ­τι­κού δίπλα του, δυσα­να­σχε­τούσε όταν επρό­κειτο να επι­στρέ­ψει στην κατοι­κία όπου είχε μόλις πρό­σφατα μετοι­κή­σει και εκδή­λωνε γενι­κό­τερη απο­δο­κι­μα­σία προς το πρόσωπο της μητέρας του. Η εισαγ­γε­λική πρόταση ανα­φέ­ρει ακόμη ότι η μητέρα, η οποία κρίθηκε ακα­τάλ­ληλη από τις κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σίες, δεν δια­τη­ρούσε ουσια­στική επαφή με τον γιο της, ενώ το παιδί τελούσε σε πένθος για τον πρό­σφατο θάνατο του βιο­λο­γι­κού του πατέρα.

Η ένσταση για το βάρος της ψυχο­λο­γι­κής εκτί­μη­σης

Κομβικό σημείο της πρό­τα­σης απο­τε­λεί η τοπο­θέ­τηση της Αντει­σαγ­γε­λέως ως προς τον ρόλο της ψυχο­λό­γου. Η εισαγ­γε­λική λει­τουρ­γός δέχεται ότι το αξιό­πι­στο μέρος της μαρ­τυ­ρίας είναι πως κάποιος άνδρας ασέλ­γησε επί του παιδιού και ότι στο άμεσο περι­βάλ­λον του ασκού­νταν βία, ωστόσο σημειώ­νει πως η ψυχο­λό­γος δεν προσ­διό­ρισε με βεβαιό­τητα την ταυ­τό­τητα του δράστη, καθώς δεν είχε ενώπιόν της τους κατη­γο­ρου­μέ­νους. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εδρά­ζε­ται η δια­φω­νία με τον Ανα­κριτή, ο οποίος, κατά την πρόταση, υιο­θέ­τησε την ασαφή αυτή τοπο­θέ­τηση και ανα­γνώ­ρισε αορι­στία στην κατά­θεση του παθό­ντος.

Η θέση της υπε­ρά­σπι­σης

Ο 69χρονος αρνεί­ται κατη­γο­ρη­μα­τικά κάθε εμπλοκή στις πράξεις που του απο­δί­δο­νται. Συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σής του είναι ο κ. Σπύρος Σαλα­μα­στρά­κης. Ο κατη­γο­ρού­με­νος δια­τεί­νε­ται ότι το έγκαυμα προ­έ­κυψε από ατύχημα, καθώς το παιδί, λόγω της έντονης κινη­τι­κό­τη­τάς του, ήρθε ξαφνικά σε επαφή με αναμ­μένο τσιγάρο που εκείνος κρα­τούσε, και υπο­στη­ρί­ζει ότι ουδέ­ποτε βρέθηκε μόνος με τον ανήλικο, επι­κα­λού­με­νος και το μικρό εμβαδόν της κατοι­κίας που επέ­βαλλε τη διαρκή παρου­σία της μητέρας. Παρα­πέ­μπει επι­πλέον σε εργα­στη­ριακή έκθεση, σύμφωνα με την οποία δεν εντο­πί­στηκε γενε­τικό του υλικό.

Σε βάρος του 69χρονου ασκή­θηκε ποινική δίωξη για κατά­χρηση ανί­κα­νου προς αντί­σταση σε γενε­τή­σια πράξη κατ’ εξα­κο­λού­θηση, για γενε­τή­σιες πράξεις με ανήλικο κατ’ εξα­κο­λού­θηση και για σωμα­τική βλάβη αδύ­να­μου ατόμου κατ’ εξα­κο­λού­θηση.