Διαφωνία για την προσωρινή κράτηση ή μη του 83χρονου κατηγορούμενου για σεξουαλική κακοποίηση της 8χρονης εγγονής του

• Οι βα­ριές κα­τη­γο­ρί­ες που αντι­με­τω­πί­ζει, οι αντι­κρουό­με­νες κα­τα­θέ­σεις και το απο­λο­γη­τι­κό του υπό­μνη­μα

Μία από τις σο­βα­ρό­τε­ρες υπο­θέ­σεις παι­δι­κής κα­κο­ποί­η­σης που έχει απα­σχο­λή­σει τη Δω­δε­κά­νη­σο τα τε­λευ­ταία χρό­νια βρί­σκε­ται σε νέα, κρί­σι­μη φάση. Ο 83χρο­νος που κα­τη­γο­ρεί­ται ότι κα­κο­ποί­η­σε σε­ξουα­λι­κά την 8χρονη εγ­γο­νή του, παιδί με νοη­τι­κή στέ­ρη­ση, απο­λο­γή­θη­κε και προ­έ­κυ­ψε δια­φω­νία με­τα­ξύ Ανα­κρι­τή και Ει­σαγ­γε­λέ­ως για την προ­σω­ρι­νή του κρά­τη­ση ή μη. Θα επι­λη­φθεί πλέον το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου ενώ μέχρι τότε έχει δια­τα­χθεί ο κατ’ οίκον πε­ριο­ρι­σμός του.

Η αφε­τη­ρία και το σοκ των απο­κα­λύ­ψε­ων

Το φθι­νό­πω­ρο του 2021, η 8χρονη (γεν­νη­μέ­νη το 2014) πα­ρα­πο­νέ­θη­κε στη μη­τέ­ρα της και σε στενό συγ­γε­νι­κό πρό­σω­πο για ενο­χλή­σεις στα γεν­νη­τι­κά όρ­γα­να. Ακο­λού­θη­σαν δια­πι­στώ­σεις ερε­θι­σμών και πόνος, ενώ το παιδί κα­τέ­θε­σε ότι ο παπ­πούς της την υπέ­βα­λε σε βί­αιες πρά­ξεις το κα­λο­καί­ρι του 2020 και ξανά το κα­λο­καί­ρι του 2021. Οι πε­ρι­γρα­φές της ανή­λι­κης, αν και προ­φο­ρι­κές και κατά δια­στή­μα­τα ασα­φείς ως προς χρόνο και τρόπο, υπήρ­ξαν συ­νε­πείς ως προς τον πυ­ρή­να τους στις ει­δι­κές συ­νε­ντεύ­ξεις με ει­δι­κό επι­στή­μο­να και πυ­ρο­δό­τη­σαν την ποι­νι­κή διε­ρεύ­νη­ση.

Τα ια­τρο­δι­κα­στι­κά και  ια­τρι­κά δε­δο­μέ­να: ένα παζλ με αντι­φά­σεις

Η αρ­χι­κή ια­τρο­δι­κα­στι­κή εξέ­τα­ση κα­τέ­γρα­ψε κολ­πι­κά και πρω­κτι­κά ευ­ρή­μα­τα που ερ­μη­νεύ­τη­καν ως συμ­βα­τά με κα­κο­ποί­η­ση, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης ρήξης παρ­θε­νι­κού υμένα. Ακο­λού­θη­σε, ωστό­σο, κύμα γνω­μα­τεύ­σε­ων που με­τρί­α­σαν ή και ανα­θε­ώ­ρη­σαν ορι­σμέ­να συ­μπε­ρά­σμα­τα, αφή­νο­ντας ανοι­χτό το εν­δε­χό­με­νο πα­θο­λο­γι­κών αι­τιών (όπως παι­δι­κή δυ­σκοι­λιό­τη­τα) ή μη­χα­νι­σμών πρό­κλη­σης κα­κώ­σε­ων λι­γό­τε­ρο συμ­βα­τών με βίαιη συ­νου­σία.

Η πλευ­ρά του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου επι­κα­λεί­ται ει­δι­κά τις ανα­φο­ρές περί χα­λά­ρω­σης σφιγ­κτή­ρα και αι­μορ­ρο­ΐ­δων ως εν­δεί­ξεις πα­θο­λο­γί­ας, όχι κα­κο­ποί­η­σης, αλλά και την εκτί­μη­ση ότι η με­ρι­κή ρήξη του υμένα «πι­θα­νο­λο­γεί­ται» να προ­ήλ­θε από ει­σχώ­ρη­ση δα­κτύ­λου άλλου ενή­λι­κου προ­σώ­που, όπως ομο­λό­γη­σε συγ­γε­νι­κό πρό­σω­πο της ανή­λι­κης.

Οι ψυ­χο­λο­γι­κές πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νες και τα όριά τους

Στις ψυ­χο­λο­γι­κές εκτι­μή­σεις απο­τυ­πώ­θη­κε παιδί με συ­μπε­ρι­φο­ρές και γνώ­σεις δυ­σα­νά­λο­γες της ηλι­κί­ας, στοι­χείο που συχνά απα­ντά σε πε­ρι­πτώ­σεις έκ­θε­σης σε σε­ξουα­λι­κό πε­ρι­βάλ­λον.

Πα­ράλ­λη­λα όμως επι­ση­μάν­θη­καν εν­δεί­ξεις υπερ­κι­νη­τι­κό­τη­τας και δια­τα­ρα­χών λόγου που δυ­σκο­λεύ­ουν την ακρί­βεια στον προσ­διο­ρι­σμό χρο­νι­κό­τη­τας και μη­χα­νι­σμών. Συ­μπέ­ρα­σμα των ει­δι­κών ήταν ότι απαι­τού­νται πολ­λα­πλές συ­νε­δρί­ες και προ­σε­κτι­κή αξιο­λό­γη­ση του συ­νο­λι­κού υλι­κού ως κρί­σι­μο, αλλά όχι αυ­τό­μα­το, ερ­μη­νευ­τι­κό ερ­γα­λείο. Στο υπό­μνη­μα της υπε­ρά­σπι­σης κα­τα­γρά­φε­ται ότι «ουδέν ια­τρι­κό ή ψυ­χο­δια­γνω­στι­κό εύ­ρη­μα στοι­χειο­θε­τεί ή έστω υπο­δη­λώ­νει σε­ξουα­λι­κή κα­κο­ποί­η­ση», θέση που απο­τυ­πώ­νει το πρί­σμα της άμυ­νας στη σύ­γκρου­ση των ερ­μη­νειών.

Η άλλη διά­στα­ση: η 50χρονη θεία και  η 52χρονη ομο­γε­νής

Στην υπό­θε­ση προ­στέ­θη­καν δύο εκ δια­μέ­τρου αντί­θε­τες αφη­γή­σεις τρί­των προ­σώ­πων. Από τη μία, η 50χρονη θεία φέ­ρε­ται να ομο­λό­γη­σε ότι, επι­διώ­κο­ντας οι­κο­νο­μι­κό όφε­λος, πα­ρε­νέ­βη σω­μα­τι­κά στην ανή­λι­κη «για να δια­πι­στώ­σει» αν είχε δια­κο­ρευ­θεί ο υμέ­νας, ισχυ­ρι­σμός που η υπε­ρά­σπι­ση αξιο­ποιεί ως εναλ­λα­κτι­κή εξή­γη­ση των κα­κώ­σε­ων.

Από την άλλη, 52χρονη ομο­γε­νής από τις ΗΠΑ δή­λω­σε ότι υπήρ­ξε θύμα σε­ξουα­λι­κής κα­κο­ποί­η­σης από τον ίδιο τον 83χρονο πριν δε­κα­ε­τί­ες, δί­νο­ντας, έστω και χωρίς πλήρη δια­σταύ­ρω­ση σή­με­ρα, μία βαριά ιστο­ρι­κή σκιά στην υπό­θε­ση.

Οι δύο αυτές αφη­γή­σεις, που συ­νυ­πάρ­χουν στη δι­κο­γρα­φία, τρο­φο­δο­τούν εκ δια­μέ­τρου αντί­θε­τες ερ­μη­νεί­ες και εντεί­νουν την ανά­γκη για σχο­λα­στι­κή ανα­κρι­τι­κή επε­ξερ­γα­σία.

Η γραμ­μή άμυ­νας, η προ­σω­πι­κή δια­δρο­μή, τα νο­μι­κά επι­χει­ρή­μα­τα

Στην απο­λο­γία του και στο εκτε­νές υπό­μνη­μα, ο 83χρο­νος αρ­νεί­ται κάθε πράξη που του απο­δί­δε­ται. Προ­βάλ­λει την πο­ρεία ζωής του, την οι­κο­γε­νεια­κή αφο­σί­ω­ση, την προ­χω­ρη­μέ­νη ηλι­κία και τα σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα υγεί­ας (κολ­πι­κή μαρ­μα­ρυ­γή, κα­θη­με­ρι­νή λήψη άνω των 15 φαρ­μά­κων), όπως και την απο­κλει­στι­κή φρο­ντί­δα της συ­ζύ­γου του με προ­χω­ρη­μέ­νη άνοια. Πα­ρου­σιά­ζει στα­θε­ρή δια­μο­νή στη Ρόδο, δη­λώ­νει πρό­θυ­μος να είναι δια­θέ­σι­μος στις αρχές και υπο­στη­ρί­ζει ότι ου­δέ­πο­τε έχει απα­σχο­λή­σει τη Δι­καιο­σύ­νη.

Σε νο­μι­κό επί­πε­δο, η υπε­ρά­σπι­ση δια των κ.κ. Στέ­λιου Αλε­ξαν­δρή και Πο­λυ­ξέ­νης Χα­τζη­γιάν­νη ανα­λύ­ει το πλαί­σιο του νέου Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα για τα αδι­κή­μα­τα κατά της γε­νε­τή­σιας ελευ­θε­ρί­ας, επι­κα­λεί­ται την αρχή «in dubio pro reo» και επι­χει­ρη­μα­το­λο­γεί ότι τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά που απο­δί­δο­νται δεν συ­γκρο­τούν «γε­νε­τή­σια πράξη» ίσης βα­ρύ­τη­τας με συ­νου­σία κατά την έν­νοια του νόμου.

Από τη δια­φω­νία Ανα­κρι­τή-Ει­σαγ­γε­λέ­ως στο Δι­κα­στι­κό Συμ­βού­λιο και  στην απο­λο­γία

Η κύρια ανά­κρι­ση είχε βρε­θεί σε αδιέ­ξο­δο το κα­λο­καί­ρι: ο Ανα­κρι­τής εκτι­μού­σε ότι δεν υπήρ­χαν επαρ­κείς εν­δεί­ξεις για να λη­φθεί απο­λο­γία, ενώ η Ει­σαγ­γε­λέ­ας απαι­τού­σε ρητά την απο­λο­γία του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου.

Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου μετά από με­λέ­τη της δι­κο­γρα­φί­ας έλυσε τη δια­φω­νία, κρί­νο­ντας ότι η ανά­κρι­ση δεν μπο­ρεί να κλεί­σει χωρίς την ακρό­α­ση του ίδιου.

Η απο­λο­γία που ακο­λού­θη­σε απο­τέ­λε­σε το κα­θο­ρι­στι­κό ορό­ση­μο που οδή­γη­σε σε νέα δια­φω­νία.

Η υπό­θε­ση έχει συ­γκλο­νί­σει τη Χάλκη και τη Ρόδο, έχει φορ­τί­σει και έχει ανοί­ξει ξανά μια με­γά­λη συ­ζή­τη­ση για την πρό­λη­ψη και ανί­χνευ­ση κα­κο­ποί­η­σης παι­διών, ιδίως όταν αυτή φέ­ρε­ται να δια­πράτ­τε­ται εντός οι­κο­γέ­νειας.

Η κοινή γνώμη δι­χά­ζε­ται ανά­με­σα στην οργή που προ­κα­λεί κάθε κα­ταγ­γε­λία κα­κο­ποί­η­σης ανη­λί­κου και στην ανά­γκη σε­βα­σμού του τεκ­μη­ρί­ου αθω­ό­τη­τας μέχρι την τε­λι­κή κρίση της Δι­καιο­σύ­νης.