Ελεύθερος υπό όρους πρωτοδίκως καταδικασθείς σε οκταετή κάθειρξη για γενετήσια βία

• Το δικα­στή­ριο έκανε δεκτό το αίτημα ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης της ποινής και διέταξε την απο­φυ­λά­κισή του, επι­βάλ­λο­ντάς του ως περιο­ρι­στι­κούς όρους την απα­γό­ρευση εξόδου από τη χώρα και την υπο­χρέ­ωση εμφά­νι­σης μία φορά τον μήνα στο αστυ­νο­μικό τμήμα του τόπου κατοι­κίας του

Νέα τροπή πήρε η πολύ­κροτη υπόθεση που είχε κλείσει πρω­το­δί­κως με βαριά κατα­δίκη. Ο ημε­δα­πός που είχε κριθεί ένοχος για πράξεις γενε­τή­σιας βίας και του είχε επι­βλη­θεί ποινή κάθειρ­ξης 8 ετών αφέθηκε ελεύ­θε­ρος, καθώς το δικα­στή­ριο που εξέτασε το σχετικό αίτημα έκρινε ότι η εκτέ­λεση της ποινής πρέπει να ανα­στα­λεί έως ότου η υπόθεση επα­νε­ξε­τα­στεί στην ουσία της στον δεύτερο βαθμό.

Το ζήτημα της ανα­στο­λής απο­τε­λεί δια­κριτό δικο­νο­μικό στάδιο, που προη­γεί­ται της εκ νέου ουσια­στι­κής ακρό­α­σης της υπό­θε­σης και επι­κε­ντρώ­νε­ται απο­κλει­στικά στο εάν συντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε ο κατα­δι­κα­σθείς να παρα­μεί­νει ελεύ­θε­ρος μέχρι την έκδοση ορι­στι­κής και αμε­τά­κλη­της κρίσης. Στην προ­κει­μένη περί­πτωση, το Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των έκανε δεκτό το αίτημα της πλευράς του κατα­δι­κα­σθέ­ντος, ανα­στέλ­λο­ντας την εκτέ­λεση της επι­βλη­θεί­σας ποινής υπό όρους.

Συγκε­κρι­μένα, του απα­γο­ρεύ­τηκε η έξοδος από τη χώρα, ενώ υπο­χρε­ού­ται να εμφα­νί­ζε­ται μία φορά τον μήνα στο αστυ­νο­μικό τμήμα του τόπου της κατοι­κίας του. Οι δύο αυτοί όροι λει­τουρ­γούν ως μέτρα ελέγχου που εξι­σορ­ρο­πούν την προ­σω­ρινή του ελευ­θε­ρία με την ανάγκη παρα­κο­λού­θη­σης της πορείας του έως την ορι­στική κρίση.

Η πρω­τό­δικη κατα­δίκη

Η ποινή των 8 ετών είχε επι­βλη­θεί από το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο, το οποίο τον είχε κρίνει ένοχο για τις πράξεις γενε­τή­σιας βίας που φέρεται να τέλεσε. Η απόφαση εκείνη είχε σφρα­γί­σει έναν πολυετή κύκλο δικα­στι­κών ενερ­γειών, με εκτενές απο­δει­κτικό υλικό και σύνθετο δικο­νο­μικό υπό­βα­θρο. Με την άσκηση του ένδικου μέσου, ο κατα­δι­κα­σθείς διεκ­δι­κεί πλέον την ανα­τροπή της κρίσης αυτής ενώπιον του Εφε­τείου.

Οπως είχε προ­κύ­ψει κατά τη δια­δι­κα­σία, η εγκα­λούσα είχε καταγ­γεί­λει ότι δια­τη­ρούσε ερωτική σχέση με τον κατη­γο­ρού­μενο από το 2012. Κατά τα όσα η ίδια ανέφερε, η σχέση αυτή δια­κό­πηκε όταν, στις 26 Μαΐου 2015, εκείνος φέρεται να τέλεσε ανθρω­πο­κτο­νία σε βάρος του αδελφού της, πράξη για την οποία είχε κατα­δι­κα­στεί. Έκτοτε, υπο­στή­ριξε, διέκοψε κάθε ερωτική επαφή μαζί του.

Στην αναφορά της περιέ­γραψε τη συμ­βί­ωση από τον Δεκέμ­βριο 2016 και έπειτα ως αφόρητη, κάνο­ντας λόγο για καθη­με­ρι­νές ύβρεις, προ­πη­λα­κι­σμούς, απειλές και ξυλο­δαρ­μούς, περι­στα­τικά τα οποία δια­τεί­νε­ται ότι κατήγ­γελλε αμέσως στις αρμό­διες αρχές. Ισχυ­ρί­στηκε ότι απευ­θυ­νό­ταν επα­νει­λημ­μένα στις αστυ­νο­μι­κές υπη­ρε­σίες υπο­βάλ­λο­ντας εγκλή­σεις και μηνύ­σεις, ενώ ανέφερε ότι είχαν ήδη σχη­μα­τι­στεί σε βάρος του κατη­γο­ρου­μέ­νου του­λά­χι­στον 8 ποι­νι­κές δικο­γρα­φίες. Σημειώ­νε­ται ακόμη ότι ο ίδιος φέρεται να είχε κατα­δι­κα­στεί και για από­πειρα βαριάς σκο­πού­με­νης σωμα­τι­κής βλάβης σε βάρος της εγκα­λού­σας.

Κατά τα καταγ­γελ­λό­μενα, τον Μάιο 2017 ο κατη­γο­ρού­με­νος, απει­λώ­ντας ότι θα τη σκο­τώ­σει, την υπο­χρέ­ωσε να φορέσει ενδυ­μα­σία της επι­λο­γής του και προέβη σε παρά φύσιν συνου­σία. Η εγκα­λούσα υπο­στή­ριξε ότι δεν προ­χώ­ρησε τότε σε καταγ­γε­λία, κατόπιν υπό­δει­ξης δικη­γό­ρου, η οποία φέρεται να την ενη­μέ­ρωσε πως, ελλεί­ψει τραυ­μα­τι­σμών, ο βιασμός δεν θα μπο­ρούσε να απο­δει­χθεί.

Σε μετα­γε­νέ­στερο περι­στα­τικό, την 26 Ιουλίου 2018 και ειδι­κό­τερα περί ώρα 01:30 της 27 Ιουλίου 2018, ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να την ακι­νη­το­ποί­ησε και να ασέλ­γησε με βάναυσο τρόπο στο σώμα της, προ­κα­λώ­ντας, κατά τα καταγ­γελ­λό­μενα, ακα­τά­σχετη αιμορ­ρα­γία. Η ίδια ανέφερε ότι μετέβη στις αρχές, όπου, όπως δια­τεί­νε­ται, της ειπώ­θηκε ότι δεν ήταν δυνατόν να ασχο­λού­νται διαρκώς με την ίδια υπόθεση, και κατόπιν προ­σήλθε σε νοσο­κο­μειακή δομή για πρώτες βοή­θειες, με παρα­πο­μπή σε ιδιώτη γυναι­κο­λόγο την επομένη. Από την ιατρική γνω­μά­τευση της 26 Ιουλίου 2018 προ­έ­κυψε ότι η εξέταση είχε γίνει έπειτα από αναφορά για ξυλο­δαρμό και όχι για βιασμό, στοι­χείο που τέθηκε στο επί­κε­ντρο της αντι­πα­ρά­θε­σης.

Η γραμμή της υπε­ρά­σπι­σης

Από την πλευρά του, ο κατη­γο­ρού­με­νος αρνεί­ται διαρκώς τις απο­δι­δό­με­νες πράξεις. Υπο­στη­ρί­ζει ότι οι αστυ­νο­μι­κοί δεν υιο­θέ­τη­σαν τους ισχυ­ρι­σμούς της εγκα­λού­σας λόγω των αλλε­πάλ­λη­λων εμφα­νί­σεών της στις αρχές, ενώ δια­τεί­νε­ται ότι δεν υπο­βλή­θη­καν τότε καταγ­γε­λίες για τους φερό­με­νους βια­σμούς για τον απλό λόγο ότι, κατά τον ίδιο, ουδέ­ποτε συνέ­βη­σαν. Επι­κα­λεί­ται επι­πλέον ότι τις ίδιες ημέρες κατά τις οποίες τοπο­θε­τού­νται οι πράξεις που του απο­δί­δο­νται, η εγκα­λούσα κατέ­θετε ως μάρ­τυ­ρας ενώπιον των ίδιων αστυ­νο­μι­κών για άλλα αδι­κή­ματα.

Στο πλαίσιο της υπε­ρά­σπι­σής του, ο ίδιος απέδωσε στην εγκα­λούσα οικο­νο­μικά κίνητρα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι επι­δί­ωκε πρό­σβαση στην περιου­σία του, και ισχυ­ρί­στηκε ότι εκείνη δεν του επέ­τρεπε να απο­χω­ρή­σει από την κοινή οικία, παρά τη δική του βούληση.

Δήλωση της δικη­γό­ρου κ. Ελεάνας  Ι. Παπα­γιάννη

Ο εντο­λέας μου προ­σήλθε κατά την πρω­το­βάθ­μια δια­δι­κα­σία με την ακλό­νητη πεποί­θηση ότι η αθω­ό­τητά του ήταν αυτα­πό­δει­κτη, γεγονός που είχε ως απο­τέ­λε­σμα να μην προ­ε­τοι­μα­στεί κατά τον τρόπο που επέ­βαλλε η σοβα­ρό­τητα των κατη­γο­ριών που αντι­με­τώ­πιζε.

Στο μεταξύ, έχουν συγκε­ντρω­θεί νέα στοι­χεία, τα οποία θα τεθούν προς ουσια­στική αξιο­λό­γηση ενώπιον του αρμό­διου Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Ρόδου. Η ύπαρξη των στοι­χείων αυτών ήταν τέτοια ώστε να γεν­νη­θούν αμφι­βο­λίες ως προς την ορθό­τητα της πρω­τό­δι­κης κρίσης και να ενι­σχυ­θούν οι πιθα­νό­τη­τες ευδο­κί­μη­σης της ασκη­θεί­σας έφεσης, γεγονός που συνέ­βαλε στη χορή­γηση ανα­σταλ­τι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος μέχρι την εκδί­καση της υπό­θε­σης σε δεύτερο βαθμό.

Παράλ­ληλα, ως συνή­γο­ρός του, οφείλω να επι­ση­μάνω ότι το προφίλ που έχει δια­μορ­φω­θεί δημο­σίως γύρω από το πρόσωπό του απέχει ουσιω­δώς από την προ­σω­πι­κό­τητα και τις αξίες που ο ίδιος έχει επι­δεί­ξει δια­χρο­νικά στην κοι­νω­νική και οικο­γε­νειακή του ζωή. Η εικόνα που παρου­σιά­στηκε κατά την πρω­το­βάθ­μια δια­δι­κα­σία δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στην πραγ­μα­τική διά­σταση της προ­σω­πι­κό­τη­τάς του και της μέχρι σήμερα πορείας του.

Ο εντο­λέας μου δια­μέ­νει μόνιμα στην Αθήνα από το έτος 2023 και μετά από μία ιδιαί­τερα επώδυνη και πολύ­χρονη δικα­στική περι­πέ­τεια, επι­θυ­μία του είναι να επα­νέλ­θει σε συν­θή­κες ηρεμίας και κανο­νι­κό­τη­τας, παρα­μέ­νο­ντας κοντά στην οικο­γέ­νειά του και στους ανθρώ­πους που τον στη­ρί­ζουν.

Με απόλυτο σεβασμό προς τη Δικαιο­σύνη και την εκκρεμή ποινική δια­δι­κα­σία, εκφράζω την πεποί­θηση ότι η υπόθεση θα επα­νε­κτι­μη­θεί συνο­λικά από το αρμόδιο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Ρόδου. Πιστεύω ακρά­δα­ντα ότι ο εντο­λέας μου θα αθωωθεί και ότι η αλήθεια θα ανα­δει­χθεί στο σύνολό της ενώπιον του φυσικού του δικαστή.