«Λουκέτο» στη Β’ Χειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου λόγω έλλειψης γιατρών!

• Η Β’ Χει­ρουρ­γική Κλινική απο­μέ­νει με μόλις δύο ενερ­γούς χει­ρουρ­γούς και με παντελή έλλειψη ειδι­κευό­με­νων γιατρών και συγ­χω­νεύ­ε­ται με την Α΄Χειρουργική άγνωστο για πόσο • Αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα, το επόμενο βήμα είναι η συγ­χώ­νευση και της Α’ και Β’ Παθο­λο­γι­κής Κλι­νι­κής • Ορατός ο κίν­δυ­νος πλήρους ανα­στο­λής λει­τουρ­γίας του Ακτι­νο­λο­γι­κού!

Σε προ­χω­ρη­μένη λει­τουρ­γική κατάρ­ρευση και κάτω από το βάρος ενός προ­δια­γε­γραμ­μέ­νου αδιε­ξό­δου βρί­σκε­ται το Νοσο­κο­μείο της Ρόδου, με τη δομή του να κλο­νί­ζε­ται στην αιχμή της του­ρι­στι­κής περιό­δου!

Σύμφωνα με απο­λύ­τως δια­σταυ­ρω­μέ­νες πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», η οξεία υπο­στε­λέ­χωση και το κύμα απο­χω­ρή­σεων ιατρι­κού προ­σω­πι­κού οδηγούν σε ένα ντόμινο συγ­χω­νεύ­σεων βασικών κλι­νι­κών, όπως της Α’ και Β’ Χει­ρουρ­γι­κής και της Α και Β’ Παθο­λο­γι­κής, με ορατό τον κίνδυνο πλήρους ανα­στο­λής λει­τουρ­γίας ζωτικών τμη­μά­των, όπως το Ακτι­νο­λο­γικό.

Η σοβαρή αυτή κρίση δεν απο­τε­λεί συγκυ­ριακό γεγονός, αλλά είναι το απο­τέ­λε­σμα δρα­μα­τι­κών ελλεί­ψεων, την ίδια ώρα που το νοση­λευ­τικό ίδρυμα απο­τε­λεί τη μονα­δική υγειο­νο­μική ασπίδα για τους κατοί­κους της Ρόδου, των γύρω νησιών αλλά και των εκα­το­ντά­δων χιλιά­δων επι­σκε­πτών του νησιού!

Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι αντί­θετα με την ηπει­ρω­τική Ελλάδα, όπου πόλεις με ανάλογο πλη­θυ­σμό της Ρόδου το καλο­καίρι (που φτάνει έως και τις 500.000 τους μήνες αιχμής υπο­λο­γί­ζο­ντας και τους επι­σκέ­πτες), όπως η Πάτρα, τα Ιωάν­νινα και η Λάρισα, υπο­στη­ρί­ζο­νται από δύο ή και τρία μεγάλα νοσο­κο­μεία, η περιοχή μας εξαρ­τά­ται απο­κλει­στικά από μία και μονα­δική μονάδα, η οποία πλέον λυγίζει κάτω από την εκρη­κτική αύξηση της ζήτησης που φέρνει το καλο­καίρι.

Η θρυαλ­λίδα των εξε­λί­ξεων εντο­πί­ζε­ται στη Β’ Χει­ρουρ­γική Κλινική, όπου σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες η συγ­χώ­νευση είναι πλέον θέμα ημερών. Η εξέλιξη αυτή δρο­μο­λο­γεί­ται καθώς τις αμέσως επό­με­νες ημέρες στέ­λε­χος της κλι­νι­κής πρό­κει­ται να κάνει χρήση της νόμιμης γονικής άδειάς του. Φυσικά, καμία ευθύνη δεν βαραί­νει το ιατρικό προ­σω­πικό, το οποίο ασκεί τα νόμιμα δικαιώ­ματά του, όμως η πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι αμεί­λι­κτη.

Η Β’ Χει­ρουρ­γική Κλινική απο­μέ­νει με μόλις δύο ενερ­γούς χει­ρουρ­γούς και με παντελή έλλειψη ειδι­κευό­με­νων γιατρών. Καθώς η κάλυψη εφη­με­ριών, τακτι­κών χει­ρουρ­γείων και εξω­τε­ρι­κών ιατρείων από δύο μόνο επι­στή­μο­νες είναι ανθρω­πί­νως και επι­χει­ρη­σιακά αδύνατη, το επόμενο βήμα, σύμφωνα με τις απο­λύ­τως δια­σταυ­ρω­μέ­νες πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», είναι η προ­σω­ρινή ανα­γκα­στική συγ­χώ­νευση των δύο χει­ρουρ­γι­κών κλι­νι­κών σε μία, εξέλιξη που μειώνει δρα­στικά τη χωρη­τι­κό­τητα νοση­λείας. Η συγ­χώ­νευση, ανα­μέ­νε­ται από την ερχό­μενη εβδο­μάδα!

Παράλ­ληλα, το μηνιαίο πρό­γραμμα εφη­μέ­ρευ­σης της ενο­ποι­η­μέ­νης κλι­νι­κής τινά­ζε­ται στον αέρα, καθώς σύμφωνα με τις ίδιες πλη­ρο­φο­ρίες δεν καλύ­πτο­νται όλες οι ενεργές εφη­με­ρίες και οι εφη­με­ρίες ετοι­μό­τη­τας!

Σοβαρό πρό­βλημα υπάρχει και στον παθο­λο­γικό τομέα, καθώς σύμφωνα με τις ίδιες πλη­ρο­φο­ρίες επί­κει­νται απο­χω­ρή­σεις γιατρών κι αν δεν αλλάξει άμεσα η κατά­σταση, το επόμενο βήμα είναι η συγ­χώ­νευση και της Β’ Παθο­λο­γι­κής με την Α, αφού η λει­τουρ­γία των δύο αυτό­νο­μων κλι­νι­κών βρί­σκε­ται πλέον ένα βήμα πριν κατα­στεί παντε­λώς μη βιώσιμη.

Μέσα σε αυτό το ασφυ­κτικό πλαίσιο, οι ενα­πο­μεί­να­ντες γιατροί σηκώ­νουν μόνοι τους ένα τερά­στιο φορτίο. Η σωμα­τική και ψυχο­λο­γική εξά­ντληση έχει χτυ­πή­σει κόκκινο. Η κατά­σταση απο­τυ­πώ­νε­ται με τον πιο οξύ τρόπο στο Τμήμα Επει­γό­ντων Περι­στα­τι­κών (ΤΕΠ), το οποίο λει­τουρ­γεί οριακά και με τους για­τρούς να υπερ­βάλ­λουν εαυτούς μέρα και νύχτα, για να βγαί­νουν με ασφά­λεια οι βάρδιες.

Παράλ­ληλα, το Ακτι­νο­λο­γικό Τμήμα βρί­σκε­ται ένα βήμα πριν το ορι­στικό λουκέτο λόγω υπο­στε­λέ­χω­σης στον τομέα της απει­κό­νι­σης.

Χωρίς επαρ­κείς για­τρούς στα επεί­γο­ντα, χωρίς ακτι­νο­γρα­φίες, και με τους ελά­χι­στους ενα­πο­μεί­να­ντες για­τρούς, η δια­χεί­ριση των ασθενών γίνεται χάρις στην αυτο­θυ­σία των γιατρών, την ώρα που οι καθη­με­ρι­νές δια­κο­μι­δές από τα γύρω νησιά συνε­χί­ζο­νται με αμείωτο ρυθμό. Το ερώτημα είναι, ως πότε;

Η διοί­κηση του νοσο­κο­μείου, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, έχει εξα­ντλή­σει κάθε θεσμικό μέσο, με τον διοι­κητή κ. Νίκο Καρα­μα­ρίτη να έχει κινηθεί έγκαιρα, απο­στέλ­λο­ντας σωρεία εγγρά­φων και τεκ­μη­ριω­μέ­νων εκθέ­σεων προς όλους τους αρμό­διους παρά­γο­ντες, προει­δο­ποιώ­ντας για τη μαθη­μα­τική κατάρ­ρευση των καίριων κλι­νι­κών. Σύμφωνα με τις ίδιες πλη­ρο­φο­ρίες φέρεται να είχε προει­δο­ποι­ή­σει για το λει­τουρ­γικό αδιέ­ξοδο που θα δημιουρ­γού­σαν οι ελλεί­ψεις, ζητώ­ντας άμεσες λύσεις και έκτα­κτες προ­σλή­ψεις.

Στην πράξη, η προϊ­ούσα υπο­βάθ­μιση και η απειλή λου­κέ­του σε ζωτικά τμήματα δεν απο­τε­λούν απλώς ένα διοι­κη­τικό αγκάθι, αλλά ισο­δυ­να­μούν με υγειο­νο­μική γύμνια για κατοί­κους και επι­σκέ­πτες.

Η απο­δό­μηση του νοσο­κο­μείου σημαί­νει de facto κατάρ­γηση της δωρεάν δημό­σιας υγείας, καθώς οι πολίτες εξα­να­γκά­ζο­νται είτε να στρα­φούν στον ιδιω­τικό τομέα είτε να επω­μι­στούν το κόστος μετα­κί­νη­σης προς την Αθήνα ακόμα και για απλές ιατρι­κές πράξεις.

Παράλ­ληλα, ακυ­ρώ­νε­ται η έννοια της νησιω­τι­κό­τη­τας, αφού η αδυ­να­μία υπο­δο­χής περι­στα­τι­κών στη Ρόδο αφήνει όχι μόνο τους Ρόδιους αλλά και τους κατοί­κους των γύρω νησιών στο έλεος της τύχης τους.

Πλήτ­τε­ται, επίσης, το ίδιο το του­ρι­στικό προϊόν της χώρας, καθώς η ασφά­λεια ενός παγκό­σμιου προ­ο­ρι­σμού κρί­νε­ται πρω­τί­στως από τις υπο­δο­μές υγείας του και η αδυ­να­μία δια­χεί­ρι­σης μιας σοβαρής κρίσης στα ΤΕΠ εν μέσω θέρους εκθέτει τη χώρα διεθνώς.

Το δικαί­ωμα στην ασφαλή και αξιο­πρεπή υγειο­νο­μική περί­θαλψη δεν μπορεί να μπαίνει στη ζυγαριά των λογι­στι­κών περι­κο­πών, ούτε να επα­φί­ε­ται στην αυτο­θυ­σία ενός εξου­θε­νω­μέ­νου ιατρι­κού προ­σω­πι­κού που έχει ξεπε­ρά­σει προ πολλού τα όρια της ανθρώ­πι­νης αντοχής.

Όταν ένα ολό­κληρο νησιω­τικό σύμπλεγμα οδη­γεί­ται σε υγειο­νο­μική απο­μό­νωση στην καρδιά του καλο­και­ριού, οι δικαιο­λο­γίες στε­ρεύ­ουν. Η πολι­τεία οφείλει να παρέμ­βει άμεσα και δρα­στικά, ανα­λαμ­βά­νο­ντας τις ευθύνες που της ανα­λο­γούν, πριν η λει­τουρ­γική αυτή διο­λί­σθηση μετα­τρα­πεί σε μια μη ανα­στρέ­ψιμη κοι­νω­νική και ανθρω­πι­στική κρίση.