Δήμαρχος Πάτμου για Δέλλα και Μαστροκώστα: «Την πήρε στα χέρια του με τρυφερότητα»

Ο Νι­κή­τας Τσα­μπα­λά­κης, δή­μαρ­χος Πά­τμου, απο­χαι­ρέ­τη­σε την Γωγώ Μα­στρο­κώ­στα με μια συ­γκη­νι­τι­κή ανάρ­τη­ση στον προ­σω­πι­κό του λο­γα­ρια­σμό του στο Facebook και πε­ριέ­γρα­ψε μια στιγ­μή που έζησε με τον σύ­ζυ­γό της, Τραϊ­α­νό Δέλλα, όταν συ­να­ντή­θη­καν τυ­χαία στον «Ευαγ­γε­λι­σμό», όπου και νο­ση­λεύ­ο­νταν.

Όπως έγρα­ψε, ο πο­δο­σφαι­ρι­στής κοι­τού­σε τη σύ­ζυ­γό του «σαν να ήταν όλος του ο κό­σμος» και ακου­μπού­σε το σώμα της με από­λυ­τη τρυ­φε­ρό­τη­τα.

Η ανάρ­τη­ση του Δη­μάρ­χου – «Σαν να ήταν ολό­κλη­ρος ο κό­σμος του»

«Πριν από λί­γους μήνες βρέ­θη­κα στο νο­σο­κο­μείο Ευαγ­γε­λι­σμό για να επι­σκε­φτώ έναν Πά­τμιο συ­μπο­λί­τη μας που νο­ση­λευό­ταν. Πε­ρι­μέ­νο­ντας το ασαν­σέρ στο ισό­γειο, είδα μια γυ­ναί­κα μόνη σε ένα κα­ρο­τσά­κι. Πολύ αδύ­να­μη, εξα­ντλη­μέ­νη, με εκεί­νο το βλέμ­μα των αν­θρώ­πων που πα­λεύ­ουν σιω­πη­λά με τον πόνο. Και τότε συ­νέ­βη κάτι που χα­ρά­χτη­κε μέσα μου.

Ένα μαύρο αυ­το­κί­νη­το στα­μά­τη­σε στην εί­σο­δο του νο­σο­κο­μεί­ου. Από μέσα κα­τέ­βη­κε ο Τραϊ­α­νός Δέλ­λας. Ένας άν­θρω­πος που έζησε τη δόξα, τα γε­μά­τα γή­πε­δα, τις φωνές του κό­σμου, τα φώτα της δη­μο­σιό­τη­τας. Κι όμως… εκεί­νη τη στιγ­μή δεν υπήρ­χε τί­πο­τα από όλα αυτά. Υπήρ­χε μόνο ένας άντρας που κοι­τού­σε τη γυ­ναί­κα του σαν να ήταν ολό­κλη­ρος ο κό­σμος του. Πλη­σί­α­σε αθό­ρυ­βα, την πήρε στα χέρια του με μια τρυ­φε­ρό­τη­τα που δεν πε­ρι­γρά­φε­ται και τη βο­ή­θη­σε να μπει στο αυ­το­κί­νη­το, γιατί δεν μπο­ρού­σε ούτε να στα­θεί όρθια. Εκεί λύ­γι­σα. Γιατί κα­τά­λα­βα πως η αλη­θι­νή δύ­να­μη ενός άντρα δεν είναι ούτε οι τί­τλοι ούτε η δόξα. Είναι να αφή­νεις πίσω σου τα φώτα και να μέ­νεις δίπλα στον άν­θρω­πό σου όταν αρ­χί­ζουν τα σκο­τά­δια. Να γί­νε­σαι τα πόδια του όταν δεν μπο­ρεί να περ­πα­τή­σει.

Η ανάσα του όταν λυ­γί­ζει. Το χέρι που δεν αφή­νει ποτέ. Αυτό που είδα εκεί­νη τη μέρα δεν ήταν απλώς αγάπη. Ήταν όρκος ζωής. Σή­με­ρα που η Γωγώ Μα­στρο­κώ­στα έφυγε από τη ζωή, εκεί­νη η ει­κό­να ήρθε ξανά μπρο­στά μου και μου ρά­γι­σε την καρ­διά. Τραϊ­α­νέ Δέλλα… Άντρες σαν κι εσένα είναι σπά­νιοι. Γιατί όταν έσβη­σαν τα φώτα της ζωής, εσύ έμει­νες εκεί. Γιατί όταν έσβη­σαν τα φώτα της ζωής, εσύ έμει­νες εκεί. Μέχρι το τέλος.

Και αυτό αξί­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο από κάθε τρό­παιο, από κάθε χει­ρο­κρό­τη­μα, από κάθε δόξα.

Σε­βα­σμός. Από καρ­διάς».

Πηγή: in.gr