Αποκαλυπτήρια της προτομής του Σμηναγού Κωνσταντίνου Ηλιάκη στα Χανιά

Φέτος συ­μπλη­ρώ­νο­νται 20 χρό­νια από τον θά­να­το του Σμη­να­γού (Ι) Κων­στα­ντί­νου Ηλιά­κη, ο οποί­ος έχασε τη ζωή του, στις 23 Μαΐου 2006, κατά τη διάρ­κεια δια­τε­ταγ­μέ­νης απο­στο­λής ανα­χαί­τι­σης τουρ­κι­κών F-16 που είχαν ει­σέλ­θει πα­ρά­νο­μα στο FIR Αθη­νών.

Οι εκ­δη­λώ­σεις συν­διορ­γα­νώ­θη­καν από τους δή­μους Χα­νί­ων και Καρ­πά­θου, σε συ­νερ­γα­σία με το Γε­νι­κό Επι­τε­λείο Αε­ρο­πο­ρί­ας (ΓΕΑ).

Το πρό­γραμ­μα πε­ρι­λάμ­βα­νε επι­μνη­μό­συ­νη δέηση, απο­κα­λυ­πτή­ρια της προ­το­μής του Σμη­να­γού (Ι) Κων­στα­ντί­νου Ηλιά­κη, επί­ση­μη ονο­μα­το­δο­σία του Αθλη­τι­κού Κέ­ντρου Κου­μπέ σε «Αθλη­τι­κό Κέ­ντρο Κώ­στας Ηλιά­κης» με από­φα­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Χα­νί­ων, καθώς και κα­τά­θε­ση στε­φά­νων.

Στις εκ­δη­λώ­σεις πα­ρα­βρέ­θη­καν η Υφυ­πουρ­γός Με­τα­νά­στευ­σης και Ασύ­λου και ως εκ­πρό­σω­πος της Κυ­βέρ­νη­σης, κα Σέβη Βο­λου­δά­κη, ο Βου­λευ­τής Χα­νί­ων κ. Αλέ­ξαν­δρος Μαρ­κο­γιαν­νά­κης, ο Αρ­χη­γός ΓΕΑ, Αντι­πτέ­ραρ­χος (Ι) Δη­μο­σθέ­νης Γρη­γο­ριά­δης και ως εκ­πρό­σω­πος του Αρ­χη­γού του Γε­νι­κού Επι­τε­λεί­ου Εθνι­κής Άμυ­νας, Στρα­τη­γού Δη­μή­τριου Χούπη, ο Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Χα­νιών, κ. Νίκος Κα­λο­γε­ρής, οι Δή­μαρ­χοι Χα­νί­ων και Καρ­πά­θου, κ. Πα­να­γιώ­της Ση­μαν­δη­ρά­κης και κ. Μι­χα­ήλ Φελ­λου­ζής αντί­στοι­χα, ο Σε­βα­σμιώ­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Κυ­δω­νί­ας και Απο­κο­ρώ­νου, κ.κ. Τίτος, εκ­πρό­σω­ποι των Αρ­χη­γών των Γε­νι­κών Επι­τε­λεί­ων Στρα­τού και Ναυ­τι­κού, ο Αρ­χη­γός Τα­κτι­κής Αε­ρο­πο­ρί­ας, Αντι­πτέ­ραρ­χος (Ι) Πα­να­γιώ­της Γε­ωρ­γα­κό­που­λος, εκ­πρό­σω­ποι Ανώ­τα­των Εκ­παι­δευ­τι­κών Ιδρυ­μά­των, μέλη της οι­κο­γέ­νειας του εκλι­πό­ντος, αντι­προ­σω­πεί­ες Αξιω­μα­τι­κών των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων και των Σω­μά­των Ασφα­λεί­ας, επί­τι­μοι Αρ­χη­γοί ΓΕΑ, μέλη Ενώ­σε­ων Απο­στρά­των Αξιω­μα­τι­κών, εκ­πρό­σω­ποι συλ­λό­γων και πλή­θος πο­λι­τών.

Χαι­ρε­τι­σμός Αρ­χη­γού ΓΕΑ, Αντι­πτέ­ραρ­χου (Ι) Δη­μο­σθέ­νη Γρη­γο­ριά­δη

Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που, ενώ έφυ­γαν νωρίς από τη ζωή, κα­τά­φε­ραν με το πα­ρά­δειγ­μά τους να νι­κή­σουν τη λήθη και να πε­ρά­σουν στην αθα­να­σία. Άν­θρω­ποι που δεν έπε­σαν ποτέ πραγ­μα­τι­κά… γιατί συ­νε­χί­ζουν να πε­τούν στις ψυχές όσων ση­κώ­νουν ακόμη το βλέμ­μα στον ου­ρα­νό. Είναι κά­ποια ονό­μα­τα που δεν σβή­νουν με το πέ­ρα­σμα του χρό­νου, γιατί χα­ράσ­σο­νται βαθιά μέσα στη συλ­λο­γι­κή μνήμη ενός Έθνους και συ­νε­χί­ζουν να φω­τί­ζουν τον δρόμο των επό­με­νων γε­νε­ών. Κι όταν η Ιστο­ρία τους ανα­ζη­τά για να γρά­ψει τις πιο έν­δο­ξες σε­λί­δες της, δια­λέ­γει εκεί­νους που τα­πει­νά και απλό­χε­ρα θυ­σιά­ζο­νται για κάτι με­γα­λύ­τε­ρο από τον εαυτό τους, για τις υψη­λές αξίες και ιδα­νι­κά που ση­μα­το­δο­τούν την ταυ­τό­τη­τά μας ως Έθνος. Έναν τέ­τοιο Έλ­λη­να αε­ρο­πό­ρο τι­μού­με σή­με­ρα με βαθιά συ­γκί­νη­ση, με υπε­ρη­φά­νεια αλλά και με εκεί­νο το βαρύ αί­σθη­μα ευ­θύ­νης που γεννά η ανα­φο­ρά στους ήρωες, τον Σμη­να­γό (Ι) Κων­στα­ντί­νο Ηλιά­κη.

Έναν αε­ρο­πό­ρο που τί­μη­σε μέχρι την τε­λευ­ταία του πνοή τον όρκο προς την πα­τρί­δα, έναν άν­θρω­πο που ύψωσε το κα­θή­κον πάνω από τον φόβο και τη θυσία πάνω από την προ­σω­πι­κή ασφά­λεια. Εί­κο­σι χρό­νια έχουν πε­ρά­σει από εκεί­νη τη στιγ­μή που η σει­ρή­να ήχησε στα Readiness της 343 Μοί­ρας με την εντο­λή για «Scramble», εδώ στα Χανιά, στη γε­νέ­τει­ρα γη του, σκί­ζο­ντας τη σιωπή μίας συ­νη­θι­σμέ­νης ημέ­ρας, της 23ης Μαΐου 2006 που έμελ­λε να είναι η ημέρα που θα τον κα­τέ­τασ­σε στο πάν­θε­ον των αθα­νά­των, σε αυ­τούς που τολ­μούν, αγω­νί­ζο­νται και όταν χρεια­στεί, προ­σφέ­ρουν ό,τι πο­λυ­τι­μό­τε­ρο έχουν: τη ζωή τους.

Ο Κων­στα­ντί­νος απο­γειώ­θη­κε για ακόμη μία απο­στο­λή ανα­χαί­τι­σης, χωρίς να γνω­ρί­ζει ότι έγρα­φε τις τε­λευ­ταί­ες γραμ­μές της επί­γειας πο­ρεί­ας του και τις πρώ­τες της αθα­να­σί­ας του. Πέ­τα­ξε έχο­ντας στο μυαλό και την καρ­διά του την Ελ­λά­δα, με μο­να­δι­κό μέ­λη­μα να δώσει το μή­νυ­μα σε όλους όσοι επι­βου­λεύ­ο­νται την ακε­ραιό­τη­τα της Χώρας μας, ότι θα μας βρί­σκουν πάντα «εκεί», πα­ρό­ντες και έτοι­μους, οποια­δή­πο­τε ώρα, σε οποιο­δή­πο­τε ση­μείο. Το «Αστέ­ρι» της 343 Μοί­ρας, προ­σέ­φε­ρε την ίδια του τη ζωή, γιατί δεν έκανε σπι­θα­μή πίσω, δεν δια­πραγ­μα­τεύ­τη­κε, αλλά έπεσε ηρω­ι­κά και ανέ­δει­ξε τι ση­μαί­νει να πα­ρα­μέ­νει κα­νείς πι­στός στον όρκο του, τι ση­μαί­νει το να υπη­ρε­τείς την πα­τρί­δα με λε­βε­ντιά μέχρι της τε­λευ­ταί­ας ρα­νί­δος του αί­μα­τός σου. Ήταν «εκεί» για να βρο­ντο­φω­νά­ξει ότι «Η με­γα­λο­σύ­νη των λαών δεν με­τριέ­ται με το στρέμ­μα… με της καρ­διάς το πύ­ρω­μα με­τριέ­ται και με το αίμα».

Ο Κων­στα­ντί­νος Ηλιά­κης δεν έγινε ήρωας τη στιγ­μή της θυ­σί­ας του. Εκεί­νη τη στιγ­μή απλώς ολο­κλή­ρω­σε με τον πιο υψηλό τρόπο μια πο­ρεία ζωής που ήταν ήδη πο­τι­σμέ­νη με ήθος, αυ­τα­πάρ­νη­ση και αφο­σί­ω­ση στην απο­στο­λή. Ήρωας είχε γίνει μέσα από τις αμέ­τρη­τες ώρες εκ­παί­δευ­σης, μέσα από τις αλ­λε­πάλ­λη­λες απο­γειώ­σεις για ανα­χαί­τι­ση, μέσα από τις νύ­χτες αγω­νί­ας που μόνο οι οι­κο­γέ­νειες των αε­ρο­πό­ρων γνω­ρί­ζουν πραγ­μα­τι­κά. Είχε γίνει ήρωας κάθε φορά που έκλει­νε την κα­λύ­πτρα γνω­ρί­ζο­ντας ότι πετά σε έναν ου­ρα­νό όπου το κα­θή­κον δεν επι­τρέ­πει δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις και όπου η ευ­θύ­νη απέ­να­ντι στην πα­τρί­δα υπερ­βαί­νει το προ­σω­πι­κό κό­στος.

Την ημέρα εκεί­νη δεν δο­κι­μά­στη­κε μόνο ένας αε­ρο­πό­ρος αλλά το ίδιο το φρό­νη­μα της Ελ­λά­δας. Και η απά­ντη­ση που δό­θη­κε ήταν η απά­ντη­ση που δια­χρο­νι­κά δίνει αυτός ο λαός όταν βρί­σκε­ται μπρο­στά στην πρό­κλη­ση της ιστο­ρί­ας: «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ»!

Η προ­το­μή που απο­κα­λύ­πτου­με σή­με­ρα, η φι­λο­τέ­χνη­ση της οποί­ας απο­τέ­λε­σε για την Πο­λε­μι­κή Αε­ρο­πο­ρία ένα ιερό χρέος τιμής, απο­τε­λεί μια άγρυ­πνη υπεν­θύ­μι­ση προς όλους μας, μια σιω­πη­λή αλλά διαρ­κή φωνή που θα υπο­γραμ­μί­ζει στις επό­με­νες γε­νιές ότι η ελευ­θε­ρία αυτού του τόπου δεν υπήρ­ξε ποτέ δε­δο­μέ­νη, αλλά δια­φυ­λά­χθη­κε από αν­θρώ­πους που ήταν έτοι­μοι να προ­σφέ­ρουν ακόμη και την ίδια τους τη ζωή για να πα­ρα­μεί­νει η γα­λα­νό­λευ­κη ψηλά και το Αι­γαίο ελεύ­θε­ρο. Σε­βα­στή Οι­κο­γέ­νεια, Κα­νέ­νας λόγος δεν μπο­ρεί να απα­λύ­νει πλή­ρως το βάρος μιας τόσο με­γά­λης απώ­λειας. Ωστό­σο, να γνω­ρί­ζε­τε ότι ο Κων­στα­ντί­νος Ηλιά­κης δεν ανή­κει πλέον μόνο στη δική σας οι­κο­γέ­νεια. Ανή­κει στην οι­κο­γέ­νεια ολό­κλη­ρου του Ελ­λη­νι­σμού!

Σή­με­ρα, εί­κο­σι χρό­νια μετά, το όνομά του εξα­κο­λου­θεί να ακού­γε­ται σαν υπό­μνη­ση κα­θή­κο­ντος μέσα στις αί­θου­σες επι­χει­ρή­σε­ων, στα οι­κή­μα­τα ετοι­μό­τη­τας, στα υπό­στε­γα των μα­χη­τι­κών, στους δια­δρό­μους των Μοι­ρών. Γιατί οι αε­ρο­πό­ροι γνω­ρί­ζουν καλά ότι υπάρ­χουν συ­νά­δελ­φοι που δεν θε­ω­ρού­νται ποτέ από­ντες. Συ­νε­χί­ζουν να πε­τούν δίπλα μας, συ­νε­χί­ζουν να βρί­σκο­νται νοερά σε κάθε απο­στο­λή, συ­νε­χί­ζουν να υπεν­θυ­μί­ζουν ότι η τιμή της πα­τρί­δας απαι­τεί διαρ­κή εγρή­γορ­ση και πίστη.

Να είστε βέ­βαιοι ότι δεν θα τον ξε­χά­σου­με ποτέ!

Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι, Τα Έθνη επι­βιώ­νουν όχι μόνο χάρη στη δύ­να­μη των όπλων τους, αλλά κυ­ρί­ως χάρη στη δύ­να­μη της μνή­μης τους. Όσο θυ­μό­μα­στε τους ήρωες μας, όσο κρα­τά­με ζω­ντα­νά τα πα­ρα­δείγ­μα­τά τους, τόσο θα πα­ρα­μέ­νει άσβε­στη η ψυχή της πα­τρί­δας μας. Και αν κά­πο­τε η ιστο­ρία ανα­ζη­τή­σει πώς γρά­φε­ται η λέξη «Πα­τρί­δα», η Ελ­λά­δα θα δεί­ξει έναν αε­ρο­πό­ρο που πέ­τα­ξε ανα­το­λι­κά χωρίς δεύ­τε­ρη σκέψη, κρα­τώ­ντας στα χέρια του όχι μόνο το χει­ρι­στή­ριο και τη μα­νέ­τα ενός μα­χη­τι­κού, αλλά την τιμή ενός ολό­κλη­ρου Έθνους… «ενός Έθνους που όταν κοιτά τον ου­ρα­νό τη νύχτα, δεν βλέ­πει αστέ­ρια. Βλέ­πει τους αε­ρο­πό­ρους της να συ­νε­χί­ζουν την αιώ­νια πε­ρι­πο­λία». Αθά­να­τος!

Πηγή: newsbomb.gr