Η ανακοίνωση του ξενοδοχείου Blue Bay για τον χαμό της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ

Φτω­χό­τε­ρη έγινε η οι­κο­γέ­νεια των ερ­γα­ζο­μέ­νων του Blue Bay Beach Resort, ύστε­ρα από τον τρα­γι­κό χαμό της Μα­ρί­ας Χα­τζηεμ­μα­νου­ήλ στο δυ­στύ­χη­μα στα Αφά­ντου, όπου έχα­σαν την ζωή τους μάνα και κόρη!

Η Μαρία δεν ήταν απλώς ένας άν­θρω­πος του γρα­φεί­ου. Ήταν η ψυχή του!

Από εκεί­νους τους αν­θρώ­πους που μπαί­νουν σε έναν χώρο και, χωρίς καμία προ­σπά­θεια, τον γε­μί­ζουν φως, χρώμα και ζωή.

Τη θυ­μό­μα­στε πάντα ντυ­μέ­νη με έντο­να χρώ­μα­τα — σαν να ήθελε να θυ­μί­ζει σε όλους μας πως η ζωή αξί­ζει να τη ζεις δυ­να­τά, χα­ρού­με­να και χωρίς φόβο. Κι έτσι ακρι­βώς ζούσε. Με ενέρ­γεια, γέλιο, ζω­ντά­νια και μια απί­στευ­τη διά­θε­ση για κάθε νέα μέρα. Σαν να ήταν η τε­λευ­ταία της…

Η Μαρία είχε ένα μο­να­δι­κό τρόπο να κάνει τους αν­θρώ­πους γύρω της να νιώ­θουν κα­λύ­τε­ρα. Ήταν δο­τι­κή, αστεία, γε­μά­τη κα­λο­σύ­νη και πάντα με ένα χα­μό­γε­λο που έμοια­ζε αλη­θι­νό μέχρι την ψυχή. Μοί­ρα­ζε χαρά χωρίς να το προ­σπα­θεί. Ήταν από εκεί­νους τους σπά­νιους αν­θρώ­πους που σου δί­νουν χρώμα στη ζωή σου μόνο και μόνο επει­δή υπάρ­χουν.

Και πάνω απ’ όλα, αγα­πού­σε βαθιά την κόρη της, την Αρ­μο­νία! Μι­λού­σε συ­νε­χώς για εκεί­νη, με πε­ρη­φά­νια και λα­τρεία. Ήταν ξε­κά­θα­ρο σε όλους πως ήταν η με­γα­λύ­τε­ρη αγάπη της ζωής της. Τα μάτια της φω­τί­ζο­νταν κάθε φορά που την ανέ­φε­ρε, γιατί η αγάπη που είχε για το παιδί της ήταν αλη­θι­νή, δυ­να­τή και απέ­ρα­ντη.

Όλοι τη γνώ­ρι­ζαν. Όλοι τη θυ­μού­νται. Και όλοι την αγα­πού­σα­με.

Το γρα­φείο σή­με­ρα μοιά­ζει ήσυχο και άδειο χωρίς εκεί­νη. Λεί­πει η φωνή της, το γέλιο της, η ενέρ­γειά της. Λεί­πει αυτή η μο­να­δι­κή πα­ρου­σία που έκανε ακόμα και τις πιο δύ­σκο­λες μέρες να φαί­νο­νται πιο φω­τει­νές.

Η Μαρία ήταν ένας πο­λύ­χρω­μος άν­θρω­πος σε έναν συχνά ασπρό­μαυ­ρο κόσμο.

Και εί­μα­στε σί­γου­ροι πως όπου κι αν βρί­σκε­ται τώρα, θα συ­νε­χί­ζει να βρί­σκει τη θε­τι­κή πλευ­ρά των πραγ­μά­των, να σκορ­πά χα­μό­γε­λα και να γε­μί­ζει τους γύρω της με το ίδιο φως που χά­ρι­ζε και σε εμάς.

Δεν θα την ξε­χά­σου­με ποτέ…