Η σπαρακτική ανάρτηση φίλης της 26χρονης Αρμονίας που σκοτώθηκε στο τροχαίο

«Κρά­τη­σες το χέρι της μαμάς σου και πε­τά­ξα­τε μαζί μα­κριά από έναν κόσμο που σας πλή­γω­σε τόσο πολύ» ανα­φέ­ρει φίλη της 26χρο­νης Αρ­μο­νί­ας σε ανάρ­τη­ση της στα social media λίγα μετά την κη­δεία των δύο γυ­ναι­κών που έχα­σαν τη ζωή της στο τρο­χαίο δυ­στύ­χη­μα την πε­ρα­σμέ­νη Κυ­ρια­κή στη Ρόδο.

Με ένα λου­λού­δι στο χέρι και με ένα γιατί στο στόμα, φίλοι και συγ­γε­νείς είπαν το τε­λευ­ταίο αντί στην 57χρονη μη­τέ­ρα και στην 26χρονη κόρη που έφυ­γαν μαζί στο τρο­χαίο δυ­στύ­χη­μα το με­ση­μέ­ρι της Κυ­ρια­κής στην Εθνι­κού οδό Λίν­δου – Ρόδου. Φίλη της 26χρο­νης Αρ­μο­νί­ας την απο­χαι­ρε­τά με μία συ­γκι­νη­τι­κή ανάρ­τη­ση λέ­γο­ντας «μέσα σε όλο τον πόνο που κου­βα­λού­σες τόσα χρό­νια, εσύ κα­τά­φερ­νες πάντα να σκορ­πάς αρ­μο­νία, αγάπη και χρώμα γύρω σου. Όπως ακρι­βώς αγα­πού­σες να κά­νεις και στις ζω­γρα­φιές σου».

Μία βόλτα της 26χρο­νης μαζί με την φίλη της μόλις λίγες μέρες πριν το τρα­γι­κό πε­ρι­στα­τι­κό, ήταν η τε­λευ­ταία και πλέον αυτό θα μοιά­ζει ένα όνει­ρο και τα πιο πο­λύ­τι­μα του κό­σμου:

«Δεν μπορώ ακόμα να πι­στέ­ψω πως γράφω αυτά τα λόγια για εσένα. Πριν λίγες μέρες πί­να­με ποτό μαζί, γε­λού­σα­με, μι­λού­σα­με σαν να εί­χα­με όλη τη ζωή μπρο­στά μας. Πριν πέντε μέρες πε­ρά­σα­με μαζί όλο το ρεπό μου, όπως πάντα εμείς… σαν αδελ­φές. Πή­γα­με βόλτα, ήπια­με τον πρω­ι­νό μας καφέ, φά­γα­με μαζί, κά­να­με πράγ­μα­τα τόσο απλά κι όμως τώρα μοιά­ζουν τα πιο πο­λύ­τι­μα του κό­σμου. Και η τε­λευ­ταία φορά που σε είδα ήταν τόσο γε­μά­τη ζωή… γε­μά­τη εσένα.

Κα­θό­μα­σταν και κά­να­με πλάνα για τα όνει­ρά μας. Μι­λού­σα­με για το μέλ­λον, για όλα όσα θα κα­τα­φέρ­να­με μαζί. Είχες τόση δύ­να­μη μέσα σου, τόση θέ­λη­ση να ζή­σεις, να προ­χω­ρή­σεις, να φτιά­ξεις τη ζωή που άξι­ζες. Μετά από όλα όσα πέ­ρα­σες, είχες αρ­χί­σει επι­τέ­λους να παίρ­νεις τα πάνω σου. Η ζωή όμως δεν σου φέρ­θη­κε ποτέ όπως σου άξιζε. Έχα­σες τον μπα­μπά σου τόσο άδικα πριν δέκα χρό­νια και από τότε κου­βά­λη­σες βάρη που λίγοι άν­θρω­ποι θα άντε­χαν. Κι όμως δεν το έβα­ζες κάτω ποτέ. Όσο κι αν σε πλή­γω­ναν άν­θρω­ποι, όσο κι αν σε πο­λε­μού­σε η ζωή, εσύ συ­νέ­χι­ζες. Και τον τε­λευ­ταίο χρόνο είχες αρ­χί­σει ξανά να λά­μπεις. Η τε­λευ­ταία ει­κό­να που έχω από εσένα είναι τα μικρά σου μπου­κλά­κια, το όμορ­φο πρό­σω­πό σου και εκεί­νη η λάμψη στα μάτια σου. Ήσουν τόσο όμορ­φη. Τόσο φω­τει­νή. Σαν να ξα­να­γεν­νιό­σουν», ανα­φέ­ρει στην ανάρ­τη­ση.

Μά­λι­στα, η Αρ­μο­νία είχε φύγει για ένα χρο­νι­κό διά­στη­μα από την Ρόδο και είχε πάει στην Αθήνα όπoυ και ζούσε. Η ίδια ήθελε όμως με­ρι­κούς μήνες πριν το τρο­χαίο να επι­στρέ­ψει στο νησί της και  να περ­νά­ει όμορ­φα μαζί με την μη­τέ­ρα της.

«Και ήρθες στη Ρόδο γιατί ένιω­σες την ανά­γκη να μας δεις. Σαν να ήθελε η ψυχή σου να πε­ρά­σει λίγο ακόμα χρόνο με όσους αγα­πού­σε αλη­θι­νά. Δεν μπορώ να χω­ρέ­σω στο μυαλό μου πως έφυ­γες έτσι. Μέσα σε μια στιγ­μή. Από την απε­ρι­σκε­ψία ενός αν­θρώ­που που έτρε­χε χωρίς να σκέ­φτε­ται πως μπο­ρεί να δια­λύ­σει ζωές. Εσύ και η μαμά σου φύ­γα­τε μαζί… και αυτό είναι ίσως το μόνο που με πα­ρη­γο­ρεί λίγο. Πως δεν ήσουν μόνη. Πως της κρά­τη­σες το χέρι και πε­τά­ξα­τε μαζί ψηλά, μα­κριά από έναν κόσμο που σας πλή­γω­σε τόσο πολύ».

«Δεν σας άξιζε αυτός ο κό­σμος. Ήταν πολύ σκλη­ρός για ψυχές σαν τις δικές σας. Εδώ κάτω μοιά­ζει πολ­λές φορές με κό­λα­ση. Εσύ όμως ήσουν φτιαγ­μέ­νη για κάτι πιο γα­λή­νιο. Για μέρη γε­μά­τα φως, χρώ­μα­τα και ηρε­μία», γρά­φει στην ανάρ­τη­ση της.

Ολό­κλη­ρη η συ­γκι­νη­τι­κή ανάρ­τη­ση

Η δική μου Αρ­μο­νία…

Πόσο όμορ­φα σου ταί­ρια­ζε το όνομά σου. Μέσα σε όλο τον πόνο που κου­βα­λού­σες τόσα χρό­νια, εσύ κα­τά­φερ­νες πάντα να σκορ­πάς αρ­μο­νία, αγάπη και χρώμα γύρω σου. Όπως ακρι­βώς αγα­πού­σες να κά­νεις και στις ζω­γρα­φιές σου.

Δεν μπορώ ακόμα να πι­στέ­ψω πως γράφω αυτά τα λόγια για εσένα. Πριν λίγες μέρες πί­να­με ποτό μαζί, γε­λού­σα­με, μι­λού­σα­με σαν να εί­χα­με όλη τη ζωή μπρο­στά μας. Πριν πέντε μέρες πε­ρά­σα­με μαζί όλο το ρεπό μου, όπως πάντα εμείς… σαν αδελ­φές. Πή­γα­με βόλτα, ήπια­με τον πρω­ι­νό μας καφέ, φά­γα­με μαζί, κά­να­με πράγ­μα­τα τόσο απλά κι όμως τώρα μοιά­ζουν τα πιο πο­λύ­τι­μα του κό­σμου. Και η τε­λευ­ταία φορά που σε είδα ήταν τόσο γε­μά­τη ζωή… γε­μά­τη εσένα.

Κα­θό­μα­σταν και κά­να­με πλάνα για τα όνει­ρά μας. Μι­λού­σα­με για το μέλ­λον, για όλα όσα θα κα­τα­φέρ­να­με μαζί. Είχες τόση δύ­να­μη μέσα σου, τόση θέ­λη­ση να ζή­σεις, να προ­χω­ρή­σεις, να φτιά­ξεις τη ζωή που άξι­ζες. Μετά από όλα όσα πέ­ρα­σες, είχες αρ­χί­σει επι­τέ­λους να παίρ­νεις τα πάνω σου.

Η ζωή όμως δεν σου φέρ­θη­κε ποτέ όπως σου άξιζε. Έχα­σες τον μπα­μπά σου τόσο άδικα πριν δέκα χρό­νια και από τότε κου­βά­λη­σες βάρη που λίγοι άν­θρω­ποι θα άντε­χαν. Κι όμως δεν το έβα­ζες κάτω ποτέ. Όσο κι αν σε πλή­γω­ναν άν­θρω­ποι, όσο κι αν σε πο­λε­μού­σε η ζωή, εσύ συ­νέ­χι­ζες. Και τον τε­λευ­ταίο χρόνο είχες αρ­χί­σει ξανά να λά­μπεις. Η τε­λευ­ταία ει­κό­να που έχω από εσένα είναι τα μικρά σου μπου­κλά­κια, το όμορ­φο πρό­σω­πό σου και εκεί­νη η λάμψη στα μάτια σου. Ήσουν τόσο όμορ­φη. Τόσο φω­τει­νή. Σαν να ξα­να­γεν­νιό­σουν.

Πηγή: newsit.gr