Ελληνιάδης: “Ο Σκάρι ήταν το μεγαλύτερο ταλέντο που έχω δει”!

Ο γε­νι­κός διευ­θυ­ντής της Κ.Α.Ε. Κο­λοσ­σός Σταύ­ρος Ελ­λη­νιά­δης «φι­λο­ξε­νή­θη­κε» στo EOK WebRadio και θυ­μή­θη­κε στιγ­μές απ’ τη συ­νύ­παρ­ξή του στον Ολυ­μπια­κό με τον Κάρεϊ Σκάρι, ο οποί­ος έφυγε από τη ζωή σε ηλι­κία 63 ετών. Ο πρώ­τος Αμε­ρι­κα­νός του Ολυ­μπια­κού δεν βρί­σκε­ται πλέον ανά­με­σα μας και ο Σταύ­ρος Ελ­λη­νιά­δης θυ­μή­θη­κε τη συ­νύ­παρ­ξη τους, στον Ολυ­μπια­κό. Ανα­λυ­τι­κά όσα είπε στο δια­δι­κτυα­κό ρα­διό­φω­νο της Ε.Ο.Κ.

Για τον Κάρεϊ Σκάρι: «Ο Κάρεϊ Σκάρι είναι απ’ τα κα­λύ­τε­ρα παι­διά, απλώς είχε τα πάθη του, έμπλε­ξε από μι­κρός με διά­φο­ρα πράγ­μα­τα. Ήταν ένα παιδί που είχε καλή καρ­διά, όλοι τον αγα­πού­σαν. Πάντα προ­σπα­θού­σα­με και στην ομάδα τότε να τον προ­φυ­λά­ξου­με και να τον έχου­με από κοντά. Είχε αυτά τα ελατ­τώ­μα­τα στον χα­ρα­κτή­ρα του που τον έφερ­ναν ορι­σμέ­νες φορές σε δύ­σκο­λη θέση».

Για τα αθλη­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του Σκάρι: «Μι­λά­με για ένα τρο­με­ρά αθλη­τι­κό παιδί, ένα τρο­με­ρό τα­λέ­ντο. Έλεγε “Πε­τάξ­τε μου τη μπάλα ψηλά και θα την πιάσω εγώ”. Θυ­μά­μαι μια φορά παί­ζα­με στη Σα­ρα­γό­σα και του πέ­τα­ξε ο Βαγ­γέ­λης (σ.σ. Αγ­γέ­λου) τη μπάλα ψηλά κι εμείς εί­πα­με πως πάει στην κερ­κί­δα, ωστό­σο ξαφ­νι­κά εμ­φα­νί­στη­κε ένα… αό­ρα­το χέρι, έπια­σε τη μπάλα και την κάρ­φω­σε. Εκεί στα­μά­τη­σε και το παι­χνί­δι και τον χει­ρο­κρο­τού­σε όλο το γή­πε­δο. Είχε τρο­με­ρή αθλη­τι­κό­τη­τα. Κά­να­με συ­να­γω­νι­σμό 400 μέτρα και μας άφηνε ίσως και 100 μέτρα πίσω. Πρέ­πει να έκανε τα 400 μέτρα σε… 44-45 δευ­τε­ρό­λε­πτα, όπως κά­νουν οι κα­νο­νι­κοί δρο­μείς. Απί­στευ­τα προ­σό­ντα, απί­στευ­τα γρή­γο­ρος, απί­στευ­τος δια­σκε­λι­σμός. Από την άμυνα στην επί­θε­ση με 4-5 δια­σκε­λι­σμούς κάρ­φω­νε τη μπάλα. Δεν έχω ξα­να­δεί κάτι τέ­τοιο ακόμα και σή­με­ρα. Ήταν σαν… αί­λου­ρος. Έπαι­ζε και τρο­με­ρή άμυνα. Θυ­μά­μαι μού έγρα­φε “Θέλω να έρθω στην Ελ­λά­δα, στην ομάδα που είσαι και να τους μάθω να παί­ζουν άμυνα, γιατί αυτό ήταν το δυ­να­τό μου στοι­χείο”. Ήταν τρο­με­ρός αμυ­ντι­κός, έκανε τρο­με­ρά κλε­ψί­μα­τα, δεν… κα­τα­λά­βαι­νες από πού σου έπαιρ­νε τη μπάλα. Είχε λίγο θέ­μα­τα με το σουτ, αν και έβαζε. Δεν ήταν το δυ­να­τό του ση­μείο, αλλά το δού­λευε αρ­κε­τά. Είχε πολύ μπά­σκετ μέσα του και το δού­λευε συ­νε­χώς. Ήταν τα­λε­ντά­ρα. Ό,τι άθλη­μα κι αν έκανε αυτό το παιδί θα ήταν πρώ­τος».

Για το αν πε­ρί­με­νε ότι μπο­ρεί να αλ­λά­ξει ο Σκάρι: «Συμ­βαί­νει σε πολ­λούς αν­θρώ­πους να έχουν μια έντο­νη ζωή και κά­ποια στιγ­μή… απο­δαι­μο­νί­ζο­νται. Και τότε ήταν ένα παιδί με καλή καρ­διά, δεν ήθελε να κάνει κακό σε κά­ποιον. Το κακό το έκανε στον εαυτό του. Θα μπο­ρού­σε να ήταν legend στο ΝΒΑ και ένα απ’ τα με­γα­λύ­τε­ρα τα­λέ­ντα από το κο­λέ­γιο, αλλά κα­τέ­στρε­ψε τον ίδιο του τον εαυτό και μια λα­μπρή κα­ριέ­ρα. Ήταν ένα παιδί με “χρυσή” καρ­διά».

Για την πιο «τρελή» ανά­μνη­ση που έχει από τον Κάρεϊ Σκάρι: «Εντά­ξει, η πιο “τρελή” ανά­μνη­ση ήταν αυτή με τον Στηβ Για­τζό­γλου. Είναι λίγο… επει­σο­δια­κή ανά­μνη­ση. Ήταν και ένα σκη­νι­κό που κρά­τη­σε πάρα πολύ ώρα. Κα­νείς απ’ όσους ήμα­σταν στην ομάδα τότε και μάρ­τυ­ρες του σκη­νι­κού δε μπο­ρεί να το ξε­χά­σει. Βέ­βαια, είναι άδικο όλο αυτό που υπάρ­χει γύρω του, γιατί πρό­κει­ται περί ενός πολύ καλού παι­διού, το οποίο δεν έβλα­ψε ποτέ κα­νέ­ναν άλλον. Δεν πρέ­πει να τον αντι­προ­σω­πεύ­ει αυτό, γιατί ήταν ένας τρο­με­ρός αθλη­τής και ένα πολύ καλό παιδί. Εμείς που τον ζή­σα­με έχου­με πολύ καλές ανα­μνή­σεις από αυτόν σαν άν­θρω­πο».

Για το αν κρα­τού­σε επα­φές μαζί του τα τε­λευ­ταία χρό­νια: «Τα τε­λευ­ταία 3 χρό­νια είχα επαφή μαζί του, μι­λού­σα­με αρ­κε­τές φορές. Τον βρήκα εγώ τυ­χαία, από μια ανάρ­τη­ση που είχε κάνει. Είχε αλ­λά­ξει τε­λεί­ως ρότα η ζωή του, είχε έρθει κοντά στον Θεό, είχε φτιά­ξει μια ορ­γά­νω­ση μη κερ­δο­σκο­πι­κή και είχε κά­ποια παι­διά στα οποία έκανε προ­πό­νη­ση και τα συμ­βού­λευε να μην κά­νουν τα λάθη που έκανε αυτός. Είχε γίνει ένας δια­φο­ρε­τι­κός άν­θρω­πος. Ήθελε να έρθει στην Ελ­λά­δα, το εί­χα­με συ­ζη­τή­σει. Λέ­γα­με να το προ­γραμ­μα­τί­σου­με, αλλά δυ­στυ­χώς δε συ­νέ­βη. Μου έλεγε πως ήθελε να δεί­ξει την Ελ­λά­δα, την Αθήνα και τον Πει­ραιά στη γυ­ναί­κα του. Μου έλεγε πως όποτε έβλε­πε ελ­λη­νι­κό εστια­τό­ριο έμπαι­νε μέσα και μι­λού­σε τα ελ­λη­νι­κά που έχει μάθει και όλοι γε­λού­σαν με τα ελ­λη­νι­κά του. Κά­να­με αρ­κε­τές συ­ζη­τή­σεις στα social media. Είναι λίγο σοκ για ‘μένα, γιατί είχα απο­κτή­σει ξανά μια επαφή μαζί του. Προ­γραμ­μα­τί­ζα­με να κά­νου­με μια έκ­πλη­ξη στα άλλα παι­διά της τότε ομά­δας του Ολυ­μπια­κού και να έρθει στην Ελ­λά­δα, αλλά κά­ποιες φορές κά­νεις σχέ­δια που δεν πραγ­μα­το­ποιού­νται».