Νέο Δικαστικό Μέγαρο στη Ρόδο: Τρίτη προσπάθεια ή τρίτη απογοήτευση;

• Εμπει­ρος δι­κη­γό­ρος με δε­κα­ε­τί­ες πα­ρου­σί­ας στα δρώ­με­να του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου αμ­φι­σβη­τεί δη­μό­σια τον εν­θου­σια­σμό που προ­κά­λε­σαν οι εξαγ­γε­λί­ες του υπουρ­γού Δι­καιο­σύ­νης, επι­κα­λού­με­νος δύο προη­γού­με­νες απο­τυ­χη­μέ­νες προ­σπά­θειες και αρ­χεια­κά έγ­γρα­φα που απο­δει­κνύ­ουν την ανε­πάρ­κεια δια­θέ­σι­μων δη­μό­σιων ακι­νή­των

Η ανα­κοί­νω­ση για ανέ­γερ­ση νέου δι­κα­στι­κού με­γά­ρου στη Ρόδο, από τον υπουρ­γό Δι­καιο­σύ­νης κ. Γ. Φλω­ρί­δη, δεν έτυχε πα­ντού της ίδιας θερ­μής υπο­δο­χής. Ο δι­κη­γό­ρος κ. Ιω­άν­νης Κου­μπιά­δης, με μακρά θη­τεία στον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου και ιδιό­τη­τα γε­νι­κού γραμ­μα­τέα κατά κρί­σι­μες πε­ριό­δους, επέ­λε­ξε να το­πο­θε­τη­θεί δη­μό­σια με τρόπο ψύ­χραι­μο αλλά σαφώς επι­κρι­τι­κό, φέρ­νο­ντας στο φως ιστο­ρία πολ­λών δε­κα­ε­τιών που κα­θι­στά, κατά την άποψή του, την αι­σιο­δο­ξία του­λά­χι­στον πρό­ω­ρη.

Σύμ­φω­να με τον κ. Κου­μπιά­δη, το ζή­τη­μα της ανέ­γερ­σης νέου δι­κα­στι­κού με­γά­ρου στη Ρόδο δεν είναι και­νούρ­γιο. Η πρώτη σο­βα­ρή προ­σπά­θεια χρο­νο­λο­γεί­ται στα έτη 1990 έως 1992, επί θη­τεί­ας του τότε προ­έ­δρου του ΔΣΡ Ευθ. Μπόνη, με εγκε­κρι­μέ­νη χρη­μα­το­δό­τη­ση που έφτα­νε τα 2,5 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια δραχ­μές. Η προ­σπά­θεια εκεί­νη δεν καρ­πο­φό­ρη­σε.

Ακρι­βώς 12 χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, κατά την υπουρ­γία του αεί­μνη­στου Φί­λιπ­που Πε­τσάλ­νι­κου, το θέμα επα­νήλ­θε στο τρα­πέ­ζι. Ο κ. Κου­μπιά­δης δη­λώ­νει ότι έχει ιδίαν αντί­λη­ψη για το ζή­τη­μα, καθώς τον συ­νά­ντη­σε προ­σω­πι­κά στην Ολο­μέ­λεια των Δι­κη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων στο Βόλο, εκ­προ­σω­πώ­ντας τότε τον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου υπό την ιδιό­τη­τά του ως γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας. Και αυτή η προ­σπά­θεια απέ­τυ­χε.

Το λόγο της απο­τυ­χί­ας τεκ­μη­ριώ­νει με συ­γκε­κρι­μέ­νο αρ­χεια­κό υλικό που φέρει στη δη­μο­σιό­τη­τα.

Κε­ντρι­κό ση­μείο της το­πο­θέ­τη­σής του απο­τε­λεί φω­το­α­ντί­γρα­φο εγ­γρά­φου της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας Δω­δε­κα­νή­σου, υπό τον τίτλο «Ανέ­γερ­ση νέου δι­κα­στι­κού με­γά­ρου», με ημε­ρο­μη­νία 23 Ιου­λί­ου 2001 και απο­δέ­κτη τον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου. Το έγ­γρα­φο συ­ντά­χθη­κε ως απά­ντη­ση σε ερώ­τη­μα του Συλ­λό­γου για την ανα­ζή­τη­ση κα­τάλ­λη­λης δη­μό­σιας οι­κο­πε­δι­κής έκτα­σης.

Το κρί­σι­μο από­σπα­σμα είναι απο­στο­μω­τι­κά σαφές. Η Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία Δω­δε­κα­νή­σου, Υπη­ρε­σία του τότε Υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μί­ας και Οι­κο­νο­μι­κών, γνω­στο­ποί­η­σε ότι εντός των ορίων του σχε­δί­ου πό­λε­ως Ρόδου δεν υπήρ­χε δη­μό­σιο ακί­νη­το που να πλη­ροί τα κρι­τή­ρια κα­ταλ­λη­λό­τη­τας για ανέ­γερ­ση δι­κα­στι­κού με­γά­ρου, όπως αυτά ορί­ζο­νταν από τη Διεύ­θυν­ση Τε­χνι­κών Υπη­ρε­σιών του Υπουρ­γεί­ου Δι­καιο­σύ­νης. Εκτός σχε­δί­ου, σε από­στα­ση άνω των 5 χι­λιο­μέ­τρων και έως 8 από την πόλη, υπήρ­χαν κά­ποια δη­μό­σια ακί­νη­τα επαρ­κούς έκτα­σης, χωρίς ωστό­σο αυτό να επαρ­κεί για την επί­λυ­ση του προ­βλή­μα­τος.

Στο ίδιο έγ­γρα­φο ανα­φέ­ρε­ται ότι, υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ανα­κα­τα­νο­μής χώρων, προ­σω­πι­κού και κυ­ρί­ως ύπαρ­ξης πο­λι­τι­κής βού­λη­σης, θα μπο­ρού­σαν να αξιο­ποι­η­θούν άλλα δη­μό­σια ακί­νη­τα για τη στέ­γα­ση δι­κα­στι­κών υπη­ρε­σιών, ακο­λου­θού­με­να από ανα­λυ­τι­κή λίστα 10 ακι­νή­των. Κα­νέ­να από αυτά, όπως επι­ση­μαί­νει ο κ. Κου­μπιά­δης, δεν πλη­ρού­σε τα ανα­γκαία κρι­τή­ρια.

Ο κ. Κου­μπιά­δης δη­λώ­νει ότι χαί­ρε­ται για τον εν­θου­σια­σμό των νε­ό­τε­ρων μελών του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, τον οποίο χα­ρα­κτη­ρί­ζει κα­τα­νοη­τό. Δεν συμ­με­ρί­ζε­ται όμως τον ίδιο εν­θου­σια­σμό για τους το­πι­κούς κυ­βερ­νη­τι­κούς βου­λευ­τές, τους οποί­ους θε­ω­ρεί αρ­κού­ντως έμπει­ρους για να γνω­ρί­ζουν το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης.

Ιδιαί­τε­ρα σκλη­ρή είναι η ανα­φο­ρά του στο γε­γο­νός ότι η πρό­σκλη­ση προς τον υπουρ­γό αφο­ρού­σε μόνο στην τε­λι­κή υπο­γρα­φή σύμ­βα­σης, ενώ στην προη­γού­με­νη 4ετία είχαν ήδη δα­πα­νη­θεί περί τις 500.000 ευρώ για με­λέ­τες και άλλες ερ­γα­σί­ες που αφο­ρού­σαν την ολική απο­κα­τά­στα­ση του υφι­στά­με­νου δι­κα­στι­κού με­γά­ρου. Το ερώ­τη­μα που αφή­νει ανοι­χτό είναι εύ­λο­γο: αν ο αρ­χι­κός στό­χος ήταν ανα­καί­νι­ση, τι ακρι­βώς ση­μα­το­δο­τεί τώρα η νέα εξαγ­γε­λία για ανέ­γερ­ση;

Χρη­σι­μο­ποιεί μά­λι­στα τη λαϊκή ρήση «παλιά ξινά στα­φύ­λια» για να πε­ρι­γρά­ψει τη στάση που υιο­θε­τεί απέ­να­ντι στις επαγ­γε­λί­ες αυτές, το­νί­ζο­ντας ότι η απο­γο­ή­τευ­ση δύο απο­τυ­χη­μέ­νων κύ­κλων, με δια­φο­ρά 12 ετών η κα­θε­μία, δεν επι­τρέ­πει πλέον αβα­σά­νι­στη αι­σιο­δο­ξία.

Κλεί­νο­ντας, ο κ. Κου­μπιά­δης διευ­κρι­νί­ζει ότι είναι ο πρώ­τος που επι­θυ­μεί να δια­ψευ­στεί. Η σκε­πτι­κι­στι­κή του στάση δεν εκ­φρά­ζει αντί­θε­ση στο έργο καθ’ εαυτό, το οποίο χα­ρα­κτη­ρί­ζει αδή­ρι­τη ανά­γκη και κρα­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση, αλλά ανη­συ­χία για το αν αυτή η τρίτη από­πει­ρα θα ολο­κλη­ρω­θεί πράγ­μα­τι ή αν θα πε­ριο­ρι­στεί σε απο­σπα­σμα­τι­κές πα­ρεμ­βά­σεις στο υφι­στά­με­νο κτή­ριο. Ζητά, με άλλα λόγια, πρά­ξεις που να δι­καιώ­νουν τις εξαγ­γε­λί­ες και να μη μεί­νει η υπό­θε­ση, για τρίτη φορά, στο επί­πε­δο της υπό­σχε­σης.