Νέο Δικαστικό Μέγαρο στη Ρόδο: Τρίτη προσπάθεια ή τρίτη απογοήτευση;

• Εμπειρος δικηγόρος με δεκαετίες παρουσίας στα δρώμενα του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου αμφισβητεί δημόσια τον ενθουσιασμό που προκάλεσαν οι εξαγγελίες του υπουργού Δικαιοσύνης, επικαλούμενος δύο προηγούμενες αποτυχημένες προσπάθειες και αρχειακά έγγραφα που αποδεικνύουν την ανεπάρκεια διαθέσιμων δημόσιων ακινήτων

Η ανακοίνωση για ανέγερση νέου δικαστικού μεγάρου στη Ρόδο, από τον υπουργό Δικαιοσύνης κ. Γ. Φλωρίδη, δεν έτυχε παντού της ίδιας θερμής υποδοχής. Ο δικηγόρος κ. Ιωάννης Κουμπιάδης, με μακρά θητεία στον Δικηγορικό Σύλλογο Ρόδου και ιδιότητα γενικού γραμματέα κατά κρίσιμες περιόδους, επέλεξε να τοποθετηθεί δημόσια με τρόπο ψύχραιμο αλλά σαφώς επικριτικό, φέρνοντας στο φως ιστορία πολλών δεκαετιών που καθιστά, κατά την άποψή του, την αισιοδοξία τουλάχιστον πρόωρη.
Σύμφωνα με τον κ. Κουμπιάδη, το ζήτημα της ανέγερσης νέου δικαστικού μεγάρου στη Ρόδο δεν είναι καινούργιο. Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια χρονολογείται στα έτη 1990 έως 1992, επί θητείας του τότε προέδρου του ΔΣΡ Ευθ. Μπόνη, με εγκεκριμένη χρηματοδότηση που έφτανε τα 2,5 δισεκατομμύρια δραχμές. Η προσπάθεια εκείνη δεν καρποφόρησε.
Ακριβώς 12 χρόνια αργότερα, κατά την υπουργία του αείμνηστου Φίλιππου Πετσάλνικου, το θέμα επανήλθε στο τραπέζι. Ο κ. Κουμπιάδης δηλώνει ότι έχει ιδίαν αντίληψη για το ζήτημα, καθώς τον συνάντησε προσωπικά στην Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων στο Βόλο, εκπροσωπώντας τότε τον Δικηγορικό Σύλλογο Ρόδου υπό την ιδιότητά του ως γενικός γραμματέας. Και αυτή η προσπάθεια απέτυχε.
Το λόγο της αποτυχίας τεκμηριώνει με συγκεκριμένο αρχειακό υλικό που φέρει στη δημοσιότητα.
Κεντρικό σημείο της τοποθέτησής του αποτελεί φωτοαντίγραφο εγγράφου της Κτηματικής Υπηρεσίας Δωδεκανήσου, υπό τον τίτλο «Ανέγερση νέου δικαστικού μεγάρου», με ημερομηνία 23 Ιουλίου 2001 και αποδέκτη τον Δικηγορικό Σύλλογο Ρόδου. Το έγγραφο συντάχθηκε ως απάντηση σε ερώτημα του Συλλόγου για την αναζήτηση κατάλληλης δημόσιας οικοπεδικής έκτασης.
Το κρίσιμο απόσπασμα είναι αποστομωτικά σαφές. Η Κτηματική Υπηρεσία Δωδεκανήσου, Υπηρεσία του τότε Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών, γνωστοποίησε ότι εντός των ορίων του σχεδίου πόλεως Ρόδου δεν υπήρχε δημόσιο ακίνητο που να πληροί τα κριτήρια καταλληλότητας για ανέγερση δικαστικού μεγάρου, όπως αυτά ορίζονταν από τη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Εκτός σχεδίου, σε απόσταση άνω των 5 χιλιομέτρων και έως 8 από την πόλη, υπήρχαν κάποια δημόσια ακίνητα επαρκούς έκτασης, χωρίς ωστόσο αυτό να επαρκεί για την επίλυση του προβλήματος.
Στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται ότι, υπό την προϋπόθεση ανακατανομής χώρων, προσωπικού και κυρίως ύπαρξης πολιτικής βούλησης, θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν άλλα δημόσια ακίνητα για τη στέγαση δικαστικών υπηρεσιών, ακολουθούμενα από αναλυτική λίστα 10 ακινήτων. Κανένα από αυτά, όπως επισημαίνει ο κ. Κουμπιάδης, δεν πληρούσε τα αναγκαία κριτήρια.
Ο κ. Κουμπιάδης δηλώνει ότι χαίρεται για τον ενθουσιασμό των νεότερων μελών του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου, τον οποίο χαρακτηρίζει κατανοητό. Δεν συμμερίζεται όμως τον ίδιο ενθουσιασμό για τους τοπικούς κυβερνητικούς βουλευτές, τους οποίους θεωρεί αρκούντως έμπειρους για να γνωρίζουν το ιστορικό της υπόθεσης.
Ιδιαίτερα σκληρή είναι η αναφορά του στο γεγονός ότι η πρόσκληση προς τον υπουργό αφορούσε μόνο στην τελική υπογραφή σύμβασης, ενώ στην προηγούμενη 4ετία είχαν ήδη δαπανηθεί περί τις 500.000 ευρώ για μελέτες και άλλες εργασίες που αφορούσαν την ολική αποκατάσταση του υφιστάμενου δικαστικού μεγάρου. Το ερώτημα που αφήνει ανοιχτό είναι εύλογο: αν ο αρχικός στόχος ήταν ανακαίνιση, τι ακριβώς σηματοδοτεί τώρα η νέα εξαγγελία για ανέγερση;
Χρησιμοποιεί μάλιστα τη λαϊκή ρήση «παλιά ξινά σταφύλια» για να περιγράψει τη στάση που υιοθετεί απέναντι στις επαγγελίες αυτές, τονίζοντας ότι η απογοήτευση δύο αποτυχημένων κύκλων, με διαφορά 12 ετών η καθεμία, δεν επιτρέπει πλέον αβασάνιστη αισιοδοξία.
Κλείνοντας, ο κ. Κουμπιάδης διευκρινίζει ότι είναι ο πρώτος που επιθυμεί να διαψευστεί. Η σκεπτικιστική του στάση δεν εκφράζει αντίθεση στο έργο καθ’ εαυτό, το οποίο χαρακτηρίζει αδήριτη ανάγκη και κρατική υποχρέωση, αλλά ανησυχία για το αν αυτή η τρίτη απόπειρα θα ολοκληρωθεί πράγματι ή αν θα περιοριστεί σε αποσπασματικές παρεμβάσεις στο υφιστάμενο κτήριο. Ζητά, με άλλα λόγια, πράξεις που να δικαιώνουν τις εξαγγελίες και να μη μείνει η υπόθεση, για τρίτη φορά, στο επίπεδο της υπόσχεσης.