Σύροι πρόσφυγες προσέφυγαν στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών για την ακύρωση της προσωρινής τους κράτησης

Ενώ­πιον του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου εκ­κρε­μεί η εξέ­τα­ση προ­σφυ­γής για την ακύ­ρω­ση εντάλ­μα­τος προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης δύο Σύρων που κα­τη­γο­ρού­νται για πα­ρά­νο­μη με­τα­φο­ρά με­τα­να­στών.

Πρό­κει­ται για την R. E. του F. 44 ετών και τον σύ­ζυ­γό της Y. Y. του S. 47 ετών, που συ­νε­λή­φθη­σαν από στε­λέ­χη του Τμή­μα­τος Ασφα­λεί­ας του Κε­ντρι­κού Λι­με­ναρ­χεί­ου Ρόδου το πρωί της 25ης Οκτω­βρί­ου 2014 στον λι­μέ­να της Ακα­ντιάς.

Για την υπό­θε­ση έχει εκ­δη­λώ­σει εν­δια­φέ­ρον και ο Μη­τρο­πο­λί­της Ρόδου κ.κ. Κύ­ριλ­λος αφού το αν­δρό­γυ­νο έχει αφή­σει πίσω του τρία παι­διά.

Οι λι­με­νι­κοί πραγ­μα­το­ποί­η­σαν συ­γκε­κρι­μέ­να έρευ­να στην θα­λα­μη­γό “Rashil”, στην οποία επέ­βαι­ναν 16 Σύροι, οι οποί­οι εστε­ρού­ντο νο­μι­μο­ποι­η­τι­κών τα­ξι­διω­τι­κών εγ­γρά­φων.

Από κα­τα­θέ­σεις που ελή­φθη­σαν κα­το­νο­μά­στη­κε ο δεύ­τε­ρος ως ο κυ­βερ­νή­της του σκά­φους, που με­τέ­φε­ρε τους με­τα­νά­στες από το λι­μέ­να της Λατ­τά­κειας Συ­ρί­ας στη Ρόδο.

Εντός του σκά­φους βρέ­θη­καν έγ­γρα­φα που απο­δει­κνύ­ουν ότι ανή­κει στην πρώτη.

Οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι στις απο­λο­γί­ες τους ισχυ­ρί­στη­καν ότι δεν πραγ­μα­το­ποί­η­σαν το τα­ξί­δι από κερ­δο­σκο­πία και ότι μαζί με τα τρία τους παι­διά σκό­πευαν να δια­φύ­γουν στην Ευ­ρώ­πη.

Με την κή­ρυ­ξη του πο­λέ­μου, τους διωγ­μούς και τις σφα­γές του κα­θε­στώ­τος Ασ­σάντ ενα­ντί­ον της χρι­στια­νι­κής κοι­νό­τη­τας της Συ­ρί­ας, απο­φά­σι­σαν να φύ­γουν διότι ζού­σαν κα­θη­με­ρι­νά με τον φόβο.

«Υπό το κα­θε­στώς αυτό των διαρ­κών διωγ­μών, του φόβου, των βα­σα­νι­στη­ρί­ων και της τρο­μο­κρα­τί­ας εμού, των μελών της οι­κο­γε­νεί­ας μου αλλά και των λοι­πών μελών της χρι­στια­νι­κής κοι­νό­τη­τας και αφού πρώτα προ­σπα­θή­σα­με μά­ταια να εκ­δώ­σου­με βίζα, προ­κει­μέ­νου να πε­τά­ξου­με προς κά­ποια ευ­ρω­παϊ­κή χώρα και να αι­τη­θού­με τη χο­ρή­γη­ση ασύ­λου, ανα­γκα­σθή­κα­με προ­κει­μέ­νου να σώ­σου­με τη ζωή μας, να δια­φύ­γου­με με το μόνο μέσο, που εί­χα­με στη διά­θε­σή μας και συ­γκε­κρι­μέ­να με το κα­τα­σχε­θέν σκά­φος, το οποί­ον τύ­ποις φέ­ρε­ται επ’ ονό­μα­τι της συ­ζύ­γου μου. Μά­λι­στα, κα­τό­πιν πα­ρα­κλή­σε­ως αυτών και προ­κει­μέ­νου να επι­τε­λέ­σου­με το αν­θρω­πι­στι­κό μας χρέος πή­ρα­με μαζί μας και κά­ποια άλλα μέλη της χρι­στια­νι­κής κοι­νό­τη­τας, χωρίς ποτέ να ζη­τή­σου­με από αυ­τούς ούτε κατά διά­νοια κά­ποιο χρη­μα­τι­κό ποσόν. Αντι­θέ­τως και καθώς τυγ­χά­νουν αγρό­τες και άπο­ροι τους πα­ρεί­χα­με απλό­χε­ρα δω­ρε­άν με­τα­φο­ρά και σί­τι­ση, με την ελ­πί­δα, ότι και αυτοί θα κα­τα­φέ­ρουν να γλι­τώ­σουν από την λαί­λα­πα του πο­λέ­μου και των διωγ­μών», το­νί­ζουν στην προ­σφυ­γή τους.

Οι επι­θέ­σεις με όλ­μους και μυ­δρα­λιο­βό­λα ήταν κα­θη­με­ρι­νές και μια εκ των ανη­λί­κων θυ­γα­τέ­ρων τους τραυ­μα­τί­στη­κε πάνω από το μάτι της.

Υπο­στή­ρι­ξαν ότι επι­χεί­ρη­σαν αρ­χι­κώς να εκ­δώ­σουν βίζα για να πε­τά­ξουν σε κά­ποια ευ­ρω­παϊ­κή χώρα και να αι­τη­θούν τη χο­ρή­γη­ση ασύ­λου.

Ισχυ­ρί­στη­καν ακόμη ότι ανα­γκά­στη­καν να δέ­σουν στη Ρόδο γιατί τε­ρά­στια κύ­μα­τα ύψους 4 μέ­τρων απει­λού­σαν να βυ­θί­σουν το σκά­φος τους.

Ως συ­νή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σής τους πα­ρί­στα­νται οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Κ. Δια­κο­νής και Στ. Αλε­ξαν­δρής.