Δένδιας: Θα προστατεύσουμε το Αιγαίο πολύ καλύτερα από ό,τι κάναμε μέχρι σήμερα

«Θα προ­στα­τεύ­σουμε το Αιγαίο πολύ καλύ­τερα από ό,τι κάναμε μέχρι σήμερα, αλλά θα το κάνουμε με έναν πολύ πιο σύνθετο τρόπο », επε­σή­μανε χθες (28/4) ο υπουρ­γός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, στο 3ο Διεθνές Συνέ­δριο Θαλάσ­σιας Ασφά­λειας, το οποίο πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στο Ίδρυμα Ευγε­νί­δου.

Ειδι­κό­τερα, ο κ. Δένδιας εξήγησε πως «θα το κάνουμε με πυραύ­λους. Θα το κάνουμε με μη επαν­δρω­μένα σκάφη (drone). Θα το κάνουμε επίσης με μικρό­τερα σκάφη στην επι­φά­νεια της θάλασ­σας, αλλά και με μη επαν­δρω­μένα σκάφη κάτω από την επι­φά­νεια. Έτσι, θα δια­σφα­λί­σουμε την ασφά­λεια του Αιγαίου με πολύ οικο­νο­μι­κό­τερο τρόπο από ό,τι στο παρελ­θόν, και θα εξα­σφα­λί­σουμε στις μεγα­λύ­τε­ρες πλατ­φόρ­μες μας ελευ­θε­ρία κινή­σεων και ελευ­θε­ρία απο­τρο­πής».

«O “ΚΙΜΩΝ” δεν είναι παρά η ορατή κορυφή του παγό­βου­νου. Το παγό­βουνο αυτό είναι η «Ατζέντα 2030» και οι Ελλη­νι­κές Ένοπλες Δυνά­μεις. Και όταν κάποιος με ρωτάει τι αλλά­ζουμε, η απά­ντησή μου είναι πολύ απλή και πολύ σύντομη. Αλλά­ζουμε τα πάντα, εκτός από τις αξίες μας», τόνισε ο υπουρ­γός Εθνικής Άμυνας.

Επι­πλέον, ο κ. Δένδιας ξεκα­θά­ρισε πως «η Ελλάδα δεν είναι και δεν πρέπει να γίνει “τουρ­κο­κε­ντρική”. Η Τουρκία δεν είναι το κύριο πρό­βλημά μας και δεν πρέπει να είναι το κύριο πρό­βλημά μας. Πρέπει απλώς να είμαστε αρκετά ικανοί, ώστε να απο­τρέ­ψουμε οποια­δή­ποτε απειλή προ­έρ­χε­ται από τον γείτονά μας».

Το Συνέ­δριο με θέμα «Η Θαλάσ­σια Ασφά­λεια σε μια Εποχή Γεω­πο­λι­τι­κής, Γεω­οι­κο­νο­μι­κής και Τεχνο­λο­γι­κής Ανα­τα­ρα­χής» (Maritime Security in an Era of Geopolitical, Geoeconomic and Technological Disruption), διορ­γα­νώ­νε­ται από το Συμ­βού­λιο Διεθνών Σχέσεων (Council for International Relations), το International Propeller Club (Port of Piraeus), το S4GEO (The Society for Geopolitics) και το Ινστι­τούτο Foreign Affairs, σε συνερ­γα­σία με τη Σχολή Ναυ­τι­λίας και Βιο­μη­χα­νίας του Πανε­πι­στη­μίου Πει­ραιώς και το Ινστι­τούτο Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ) του Παντείου Πανε­πι­στη­μίου.

Το παρόν έδωσαν ως εκπρό­σω­πος του Αρχηγού ΓΕΝ, ο Διοι­κη­τής Διοί­κη­σης Ναυ­τι­κής Εκπαί­δευ­σης (ΔΝΕ) Υπο­ναύ­αρ­χος, Στέ­φα­νος Σαρρής ΠΝ, εκπρό­σω­ποι της ναυ­τι­λια­κής, επι­χει­ρη­μα­τι­κής και ακα­δη­μαϊ­κής κοι­νό­τη­τας, καθώς και διεθνών οργα­νι­σμών.

Ανα­λυ­τικά η ομιλία του υπουρ­γού Εθνικής Άμυνας:

«Σας ευχα­ρι­στώ πολύ για αυτή την πολύ ευγε­νική παρου­σί­αση.

Εκλε­κτοί προ­σκε­κλη­μέ­νοι, θα σας απαλ­λάξω από την ανά­γνωση μιας σχο­λα­στικά προ­ε­τοι­μα­σμέ­νης ομιλίας, καθώς θεωρώ ότι ήρθα εδώ για να μιλήσω, όχι για να διαβάσω. Επο­μέ­νως, επι­τρέψτε μου να σας παρου­σιάσω την άποψή μου σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι ελλη­νι­κές Ένοπλες Δυνά­μεις και η ελλη­νική κυβέρ­νηση αντι­με­τω­πί­ζουν το τρέχον περι­βάλ­λον ασφά­λειας, το τρέχον περι­βάλ­λον θαλάσ­σιας ασφά­λειας. Κατα­λα­βαίνω ξεκά­θαρα και φυσικά είναι απο­λύ­τως ανα­με­νό­μενο, ότι το Συνέ­δριο έχει επι­κε­ντρω­θεί κυρίως σε ό, τι συμ­βαί­νει στο Ορμούζ, το οποίο απο­τε­λεί όντως – συμφωνώ απόλυτα – τερά­στια πρό­κληση για τη θαλάσ­σια ασφά­λεια, για την παγκό­σμια οικο­νο­μία. Το Συνέ­δριο για το θέμα αυτό, τη Θαλάσ­σια Ασφά­λεια, υπο­γραμ­μί­ζει την τερά­στια πρό­κληση που αντι­με­τω­πί­ζουμε.

Ας δούμε όμως πρώτα πού ακριβώς βρι­σκό­μα­στε. Αν το δούμε με Ελλη­νικά μάτια, από την ελλη­νική οπτική γωνία, όσον αφορά τις νέες πραγ­μα­τι­κό­τη­τες, θα ήθελα να ξεκι­νήσω με κάτι λιγό­τερο προ­φα­νές για το οποίο δεν μιλάμε, ωστόσο υπάρχει και αλλάζει πολλά. Και ανα­φέ­ρο­μαι στη βόρεια δια­δρομή, τον βόρειο θαλάσ­σιο διά­δρομο, ο οποίος αλλάζει πολλά, αλλά και στις προ­κλή­σεις ασφα­λείας που θα αντι­με­τω­πί­σουμε τα επόμενα χρόνια.

Δεν θα επε­κταθώ περαι­τέρω στο θέμα αυτό, αλλά σας παρα­καλώ να το έχετε πάντα κατά νου. Και πρέπει να πω ότι υπάρ­χουν θαρ­ρα­λέοι και διο­ρα­τι­κοί Έλληνες ναυ­τι­κοί που ήδη χρη­σι­μο­ποιούν τον Βόρειο Διά­δρομο. Όμως, αυτός ο Βόρειος Διά­δρο­μος αλλάζει την αρχι­τε­κτο­νική ασφά­λειας που πρέπει να παρέ­χουμε. Την ασφά­λεια των θαλασ­σών. Και φυσικά, η Μαύρη Θάλασσα, οι προ­κλή­σεις στη Μαύρη Θάλασσα εξα­κο­λου­θούν να υπάρ­χουν. Η Μαύρη Θάλασσα χρη­σι­μο­ποιεί­ται, αλλά δεν μπο­ρούμε να τη χαρα­κτη­ρί­σουμε ασφαλή. Είμαι βέβαιος ότι έχετε μιλήσει εκτενώς για το Στενό του Ορμούζ. Δεν θα επε­κταθώ συγκε­κρι­μένα στο Στενό του Ορμούζ, αλλά δεν είναι φυσικά το μόνο σημείο συμ­φό­ρη­σης. Το Μπάμπα Αλ-Μαντάρ βρί­σκε­ται μερικές εκα­το­ντά­δες μίλια ανα­το­λικά και κάθε χρόνο οι Χούθι μας λένε ότι θα το κλεί­σουν ξανά.

Και τελικά, ίσως πρέπει να είμαστε ευγνώ­μο­νες που ο πορθμός της Μαλάκα παρα­μέ­νει ανοι­χτός, γιατί η ίδια η ύπαρξή του αμφι­σβή­τησε την ίδια την ουσία της ελευ­θε­ρίας της ναυ­σι­πλο­ΐας. Ποτέ δε σκε­φτή­καμε, δε νομίζω ότι θα είχε σκεφτεί κανείς, εκτός από τους πολε­μι­κούς ανα­λυ­τές στο Ιράν, ότι θα έφτανε η μέρα που το Στενό του Ορμούζ θα έκλεινε εντελώς. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζουμε στο σύγ­χρονο θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον δεν είναι μόνο στην επι­φά­νεια. Επε­κτεί­νο­νται κάτω από αυτή, σε κρί­σι­μες υπο­θα­λάσ­σιες υπο­δο­μές ενέρ­γειας και επι­κοι­νω­νιών. Και αυτές πρέπει επίσης να τις προ­στα­τεύ­σουμε.

Λοιπόν, σε αυτό το περι­βάλ­λον, εμείς, η Ελλάδα, πρέπει να κάνουμε επι­λο­γές. Δεν κοιτάμε παρα­πάνω από το μπόι μας. Είμαστε μια μικρή χώρα, μεσαίου μεγέ­θους. Βέβαια, είμαστε επίσης η χώρα που δια­θέ­τει τον μεγα­λύ­τερο εμπο­ρικό στόλο στον κόσμο, που βασι­ζό­μα­στε σε ανοι­χτές γραμμές επι­κοι­νω­νίας, και αυτό δεν επη­ρε­ά­ζει μόνο τους αριθ­μούς ή τις στα­τι­στι­κές. Πάντα επι­ση­μαίνω τον αντί­κτυπο στην καθη­με­ρινή ζωή των Ελλήνων και των Ευρω­παίων πολιτών. Ο πλη­θω­ρι­σμός «σκο­τώ­νει» την οικο­νο­μία και πλήττει ιδιαί­τερα τους φτω­χό­τε­ρους ανάμεσά μας.

Η ελευ­θε­ρία της ναυ­σι­πλο­ΐας, λοιπόν, δεν είναι μια αφη­ρη­μένη έννοια, δεν είναι κάτι που αφορά μόνο τους ειδι­κούς του Διε­θνούς Δικαίου, τους δικη­γό­ρους, τους πλοιο­κτή­τες ή τους αξιω­μα­τι­κούς του Ναυ­τι­κού. Μας αφορά όλους, τον καθένα από εμάς. Για την Ελλάδα, λοιπόν, αυτές είναι οι διε­θνείς προ­κλή­σεις, και πρέπει να σας πω ότι δεν ξεχνάω μια πρό­κληση που βρί­σκε­ται πιο κοντά μας, πιο κοντά στο σπίτι μας, γιατί εξα­κο­λου­θούμε να έχουμε έναν γείτονα που ερμη­νεύει το Διεθνές Δίκαιο της θάλασ­σας με έναν μάλλον ιδιό­μορφο τρόπο.

Για παρά­δειγμα, οι αγα­πη­τοί μας φίλοι στη γει­το­νική Τουρκία ισχυ­ρί­ζο­νται ανοιχτά ότι τα νησιά δεν έχουν δικαί­ωμα σε υφα­λο­κρη­πίδα. Ότι τα νησιά, ανε­ξάρ­τητα από το μέγεθός τους – η Κρήτη, για παρά­δειγμα – δεν απο­τε­λούν μέρος των Απο­κλει­στι­κών Οικο­νο­μι­κών Ζωνών, ότι τα νησιά του Αιγαίου βρί­σκο­νται στην ασια­τική υφα­λο­κρη­πίδα. Αυτοί οι ισχυ­ρι­σμοί παρου­σιά­ζο­νται με σοβα­ρό­τητα σε διεθνή φόρουμ, αν και πρέπει να σας πω ότι αν ένας πρω­το­ε­τής φοι­τη­τής του Πανε­πι­στη­μίου που παρα­κο­λου­θεί μαθή­ματα Διε­θνούς Δικαίου, για παρά­δειγμα, έγραφε κάτι τέτοιο, είτε θα απο­τύγ­χανε πατα­γω­δώς στις εξε­τά­σεις, είτε οι συμ­φοι­τη­τές του θα γελού­σαν μέχρι δακρύων. Αλλά, και πάλι, πρέπει να αντι­με­τω­πί­σουμε αυτού του είδους τη θέση σε σοβαρά Φόρουμ ανά τον κόσμο.

Τώρα, τι κάνουμε; Πρώτον, όσον αφορά τα νομικά ζητή­ματα, η Ελλάδα πάντα δια­κή­ρυττε ότι η UNCLOS, η Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασ­σας, είναι «ιερό ευαγ­γέ­λιο» για εμάς και θα έπρεπε να είναι «ιερό ευαγ­γέ­λιο» και για ολό­κληρο τον κόσμο. Για μένα, θα πρέπει να είναι το «ιερό ευαγ­γέ­λιο» για όλα τα κράτη του κόσμου. Ανε­ξάρ­τητα από το αν έχουν υπο­γρά­ψει ή όχι την UNDRIP, τη Δια­κή­ρυξη των Ηνω­μέ­νων Εθνών για τα Δικαιώ­ματα των Αυτο­χθό­νων Λαών, όπως έχουν κάνει οι περισ­σό­τε­ρες χώρες του κόσμου, υπάρ­χουν χώρες που απο­δέ­χο­νται πλήρως την UNDRIP, αν και δεν την έχουν υπο­γρά­ψει, όπως οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες της Αμε­ρι­κής.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες υπέ­γρα­ψαν τη συνθήκη, αλλά δεν έχει επι­κυ­ρω­θεί από το Κογκρέσο. Ωστόσο, αυτό αφορά το νομικό επίπεδο. Πρέπει να είμαστε πιο πρα­κτι­κοί. Λοιπόν, θα σας πω τι πράτ­τουμε. Προ­χω­ράμε σε ριζική ανα­διάρ­θρωση, ώστε να είμαστε σε θέση να αντι­με­τω­πί­σουμε τις προ­κλή­σεις.

Ο κύριος πρό­ε­δρος, είχε την ευγενή καλο­σύνη να ανα­φερ­θεί στην και­νού­ρια μας φρεγάτα, τον «ΚΙΜΩΝΑ», που βρί­σκε­ται (η φωτο­γρα­φία του) ακριβώς πίσω μου. Όμως, ο «ΚΙΜΩΝ» δεν είναι παρά η ορατή κορυφή του παγό­βου­νου. Το παγό­βουνο αυτό είναι η «Ατζέντα 2030» και οι Ελλη­νι­κές Ένοπλες Δυνά­μεις. Και όταν κάποιος με ρωτάει τι αλλά­ζουμε, η απά­ντησή μου είναι πολύ απλή και πολύ σύντομη. Αλλά­ζουμε τα πάντα, εκτός από τις αξίες μας.

Αλλά­ζουμε τον τρόπο λει­τουρ­γίας του Ελλη­νι­κού Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού. Αλλά­ζουμε τα μέσα του Ελλη­νι­κού Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού. Θα σας πω ένα παρά­δειγμα. Όπως ίσως γνω­ρί­ζετε, προ­μη­θευό­μα­στε 4 φρε­γά­τες από την Groupe Navale, γαλ­λι­κές φρε­γά­τες, τις FDI, Frégates d‘ Intervention. Αυτές οι φρε­γά­τες δεν είναι απλώς μια πιο σύγ­χρονη παραλ­λαγή της κλάσης MEKO ή άλλων φρε­γα­τών που ήδη δια­θέ­τουμε.

Είναι ένα δια­φο­ρε­τικό είδος πλοίου. Είναι κάτι δια­φο­ρε­τικό. Και γιατί αυτό; Επειδή αυτές οι 4 φρε­γά­τες ανήκουν σε μια κατη­γο­ρία που, επι­τρέψτε μου να σας πω, δεν είναι το είδος φρε­γά­τας που χρη­σι­μο­ποιεί το Γαλλικό Πολε­μικό Ναυτικό. Οι Γάλλοι χρη­σι­μο­ποιούν φρε­γά­τες τύπου Standard 2.

Εμείς θα χρη­σι­μο­ποι­ή­σουμε τις Standard 2+++. Μόλις πριν από 3 ημέρες είχα την ευκαι­ρία να εξηγήσω στον Πρόεδρο Μακρόν τις αλλαγές που έχουμε κάνει, και εντυ­πω­σιά­στηκε αρκετά. Και πιστεύω ότι οι Γάλλοι θα ανα­βαθ­μί­σουν τις FDI τους στην κατη­γο­ρία «+++». Η κατη­γο­ρία «+++» έχει τη δυνα­τό­τητα να μετα­φέ­ρει 32 στρα­τη­γι­κούς πυραύ­λους, σε αντί­θεση με τους 12 αντια­ε­ρο­πο­ρι­κούς πυραύ­λους των γαλ­λι­κών φρε­γα­τών.

Και αυτή θα είναι και η ικα­νό­τητα των νέων φρε­γα­τών κλάσης Bergamini, τις οποίες πρό­κει­ται να προ­μη­θευ­τούμε από την Ιταλία.

Φρε­γά­τες 10 ετών, μεγάλα πλοία, ακόμη μεγα­λύ­τερα από τις FDI, άνω των 6.000 τόνων, ικανά να επι­χει­ρούν σε ανοιχτή θάλασσα. Επα­να­λαμ­βάνω, φρε­γά­τες που θα μπορούν να φέρουν στρα­τη­γι­κούς πυραύ­λους. Και αυτό θα απο­τε­λέ­σει το μέσο απο­τρο­πής μας, αλλά και τη δυνα­τό­τητά μας να συμ­με­τέ­χουμε σε επι­χει­ρή­σεις που δια­σφα­λί­ζουν την ελευ­θε­ρία στη θάλασσα.

Φυσικά, η προ­φα­νής ερώτηση που μου κάνουν είναι: τι θα γίνει με το Αιγαίο; το πλέον σημα­ντικό για την Ελλάδα; Η απά­ντησή μου είναι πολύ απλή. Φυσικά, θα προ­στα­τεύ­σουμε τo Αιγαίο. Θα προ­στα­τεύ­σουμε το Αιγαίο πολύ καλύ­τερα από ό,τι κάναμε μέχρι σήμερα, αλλά θα το κάνουμε με έναν πολύ πιο σύνθετο τρόπο. Θα το κάνουμε με πυραύ­λους. Θα το κάνουμε με μη επαν­δρω­μένα σκάφη. Θα το κάνουμε επίσης με μικρό­τερα σκάφη στην επι­φά­νεια της θάλασ­σας, αλλά και με μη επαν­δρω­μένα σκάφη κάτω από την επι­φά­νεια. Έτσι, θα δια­σφα­λί­σουμε την ασφά­λεια του Αιγαίου με πολύ οικο­νο­μι­κό­τερο τρόπο από ό,τι στο παρελ­θόν, και θα εξα­σφα­λί­σουμε στις μεγα­λύ­τε­ρες πλατ­φόρ­μες μας ελευ­θε­ρία κινή­σεων και ελευ­θε­ρία απο­τρο­πής.

Γιατί, όπως γνω­ρί­ζαμε μέχρι τώρα, το σενάριο που αντι­με­τω­πί­ζαμε είναι ότι κάποιος “έρχεται”, όπως μας είπαν, και κατα­λαμ­βά­νει ένα μικρό νησί. Και τότε η Ελλάδα καλεί­ται να απο­φα­σί­σει: “Τι θα κάνουμε; Θα κηρύ­ξουμε πόλεμο πλήρους κλί­μα­κας; Θα εισβά­λουμε στην Ανα­το­λική Θράκη; Θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σουμε μια μικρή επι­χεί­ρηση για να ανα­κτή­σουμε κάτι που θα είναι εξαι­ρε­τικά δύσκολο; Τι θα κάνουμε; Ποιο είναι το δίλημμα; Και σε ένα τέτοιο σενάριο, ο επι­τι­θέ­με­νος έχει το πλε­ο­νέ­κτημα”.

Λοιπόν, σε μια μελ­λο­ντική περί­πτωση, ο εν δυνάμει επι­τι­θέ­με­νος θα πρέπει να έχει κατά νου ότι δια­θέ­τουμε τη δυνα­τό­τητα και θα έχουμε την ικα­νό­τητα να απα­ντή­σουμε με σημα­ντικό αριθμό στρα­τη­γι­κών πυραύ­λων από πλατ­φόρ­μες που θα είναι κατα­νε­μη­μέ­νες, όχι μόνο στο Αιγαίο, αλλά και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο και οπου­δή­ποτε κρί­νουμε ότι θα είναι χρήσιμο, ενώ οι πλατ­φόρ­μες θα είναι προ­στα­τευ­μέ­νες. Και αυτές οι ίδιες πλατ­φόρ­μες θα μπορούν να βρί­σκο­νται στην Ερυθρά Θάλασσα, εάν απαι­τεί­ται, όπου οι Φρε­γά­τες ΥΔΡΑ, ΨΑΡΑ και ΣΠΕΤΣΕΣ επι­χεί­ρη­σαν με τερά­στια επι­τυ­χία τον περα­σμένο μήνα στην Επι­χεί­ρηση ΑΣΠΙΔΕΣ.

Παρε­μπι­πτό­ντως, η Επι­χεί­ρηση ΑΣΠΙΔΕΣ έχει ελλη­νικό όνομα, επειδή η Ελλάδα υπο­στή­ριζε εξ αρχής ότι η Ευρω­παϊκή Ένωση πρέπει να δια­θέ­τει μια επι­χεί­ρηση για την προ­στα­σία της Ερυθράς Θάλασ­σας και του στενού Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Και δεν απο­τε­λεί τιμή για την Ευρω­παϊκή Ένωση το γεγονός ότι οι χώρες που συμ­με­τέ­χουν σταθερά στην επι­χεί­ρηση είναι η Ελλάδα, η Ιταλία και, κατά καιρούς, οι Κάτω Χώρες και η Γερ­μα­νία. Όταν μιλάμε για γεω­πο­λι­τική προ­ο­πτική. Και η Ούρ­σουλα φον ντερ Λάιεν μιλούσε για τη γεω­πο­λι­τική επι­τροπή. Αν θέλουμε να μας παίρ­νουν στα σοβαρά, πρέπει να κάνουμε πολύ περισ­σό­τερα από αυτό, ως Ευρώπη. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Τώρα, θέλω να σας το ξεκα­θα­ρίσω. Η Ελλάδα δεν είναι και δεν πρέπει να γίνει “τουρ­κο­κε­ντρική”. Η Τουρκία δεν είναι το κύριο πρό­βλημά μας και δεν πρέπει να είναι το κύριο πρό­βλημά μας. Πρέπει απλώς να είμαστε αρκετά ικανοί, ώστε να απο­τρέ­ψουμε οποια­δή­ποτε απειλή προ­έρ­χε­ται από τον γείτονά μας.

Η Ελλάδα πρέπει να έχει, θα έπρεπε να έχει, μια προ­σέγ­γιση 360 μοιρών. Και παρα­καλώ να θυμάστε ότι από αυτές τις 360 μοίρες, περισ­σό­τε­ρες από 220, 230 μοίρες, αν δείτε τη γεω­γρα­φία μας, βλέπουν προς τη θάλασσα, από το Βόρειο Αιγαίο έως τη Νότια Αδρια­τική Θάλασσα. Επο­μέ­νως, ο τρόπος με τον οποίο λει­τουρ­γούμε σε ένα θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον και ο τρόπος με τον οποίο μπο­ρούμε να λει­τουρ­γή­σουμε σε ένα θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον είναι υψίστης σημα­σίας. Εκτός από τις πλατ­φόρ­μες που σας ανέφερα, υπάρ­χουν πολλά άλλα στοι­χεία για τα οποία θα χρεια­ζό­μουν ώρες για να σας εξηγήσω.

Επίσης, επεν­δύ­ουμε στον άνθρωπο — στο ανθρώ­πινο δυνα­μικό μας. Έχουμε βελ­τιώ­σει το Κέντρο Εκπαί­δευ­σης Ναυ­τι­κής Απο­τρο­πής του ΝΑΤΟ, το οποίο εκπαι­δεύει το καλύ­τερο προ­σω­πικό για να δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στο θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον, τις καλύ­τε­ρες ειδικές δυνά­μεις που έχει δει ποτέ ο κόσμος, ώστε να είναι σε θέση να προ­στα­τεύ­ουν τα συμ­φέ­ρο­ντά μας στο θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον. Και όπως υπο­δη­λώ­νει το όνομά του, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά ολό­κληρο το ΝΑΤΟ. Έτσι, οι καλύ­τε­ροι του ΝΑΤΟ έρχο­νται να εκπαι­δευ­τούν μαζί μας.

Αλλά και πάλι, αυτό δεν αρκεί. Τα πράγ­ματα έχουν αλλάξει, και μάλιστα ριζικά. Και πρέπει φυσικά να έχεις παρου­σία στη θάλασσα, όπως πρέπει να έχεις παρου­σία στον αέρα, και πρέπει να έχεις παρου­σία στην ξηρά. Αλλά αυτό δεν αρκεί πια. Ο κόσμος έχει αλλάξει.

Γι’ αυτό, στο πλαίσιο της Ατζέ­ντας 2030, την οποία υπο­στη­ρίζω από το 2023 – την πρώτη μέρα που πήγα στο Υπουρ­γείο Άμυνας – ξεκι­νή­σαμε μια πρω­το­βου­λία που ονο­μά­ζουμε «Ασπίδα του Αχιλλέα». Γιατί την ονομάζω «Ασπίδα του Αχιλλέα»; Επειδή είναι η δεύτερη ασπίδα του Αχιλλέα – εννοώ, εκείνη του Έλληνα ήρωα, όπως θυμό­μα­στε από τον Τρωικό Πόλεμο. Σε αυτόν τον πόλεμο, όταν σκο­τώ­θηκε ο Πάτρο­κλος, ο Έκτορας πήρε όλα τα όπλα. Έτσι, ο Αχιλ­λέας έπρεπε να ικε­τεύ­σει τη μητέρα του να φτιάξει νέα όπλα.

Μεταξύ αυτών βρι­σκό­ταν και αυτή η περί­φημη ασπίδα. Η ασπίδα αυτή έχει 5 στρώ­ματα. Ο καθη­γη­τής κ. Χατζηεμ­μα­νουήλ είχε την καλο­σύνη να μου υπεν­θυ­μί­σει τους 5 κύκλους για τους οποίους μιλούσα στην προη­γού­μενη ομιλία μου. Φαί­νε­ται ότι έχω μια ιδιαί­τερη σχέση με τον αριθμό 5. Αυτά τα 5 στρώ­ματα της Ασπίδας του Αχιλλέα συμ­βο­λί­ζουν τη θάλασσα, τη γη, τον αέρα, αλλά και τον κυβερ­νο­χώρο και το διά­στημα.

Και μέχρι τώρα — μέχρι πριν από 24 μήνες — δεν δια­θέ­ταμε καμία ουσια­στική ικα­νό­τητα σε αυτά τα δύο επίπεδα. Γι’ αυτό και εργα­ζό­μα­στε σκληρά και στα δύο. Δεν θα μιλήσω για τον κυβερ­νο­χώρο, αν και αυτό θα ήταν εξαι­ρε­τικά ενδια­φέ­ρον, αλλά θα ήθελα να γνω­ρί­ζετε ότι είναι η πρώτη φορά στην ιστορία μας που η Ελλάδα έχει ήδη στο διά­στημα δύο μίνι δορυ­φό­ρους, δύο φωτο­γρα­φι­κούς μίνι δορυ­φό­ρους, και θα προ­χω­ρή­σουμε στη δημιουρ­γία ενός ολό­κλη­ρου συστή­μα­τος τα επόμενα χρόνια. Θα φτά­σουμε τους 13 ή 14. Έτσι, χάρη σε αυτούς τους μίνι δορυ­φό­ρους, μπο­ρούμε να δια­θέ­τουμε φωτο­γρα­φίες στις δικές μας δυνά­μεις για ανάλυση σε ελά­χι­στο χρόνο.

Και δεν χρειά­ζε­ται να εξαρ­τό­μα­στε από άλλους για να μας παρέ­χουν πλη­ρο­φο­ρίες που είναι εξαι­ρε­τικά σημα­ντι­κές. Και φυσικά, οι περιο­χές για τις οποίες μιλού­σαμε περι­λαμ­βά­νο­νται στην περιοχή που μπορούν να φωτο­γρα­φί­σουν αυτοί οι δορυ­φό­ροι. Αλλά επίσης, σχε­διά­ζουμε και θα απο­κτή­σουμε τον πρώτο δορυ­φόρο επι­κοι­νω­νιών που θα ανήκει στην Ελλάδα. Διότι στον σύγ­χρονο κόσμο, αν δεν έχεις επι­κοι­νω­νία, δεν έχεις τίποτα. Και χωρίς δορυ­φόρο, στο σύγ­χρονο περι­βάλ­λον, δεν μπορείς να δια­σφα­λί­σεις την επι­κοι­νω­νία σου.

Εν ολίγοις, λοιπόν, μετα­βαί­νουμε από ένα παρα­δο­σιακό περι­βάλ­λον που περι­λαμ­βά­νει μια σειρά φρε­γα­τών και άλλων πλοίων, σε ένα εντελώς δια­φο­ρε­τικό περι­βάλ­λον στο οποίο μη επαν­δρω­μένα σκάφη, σύγ­χρο­νες πλατ­φόρ­μες, δορυ­φό­ροι και ανθρώ­πινο δυνα­μικό, στο πλαίσιο μιας ολι­στι­κής προ­σέγ­γι­σης που ονο­μά­ζε­ται «Ασπίδα του Αχιλλέα» και με τη χρήση σύγ­χρο­νου εξο­πλι­σμού επι­κοι­νω­νιών, θα είναι σε θέση να εγγυ­η­θούν, εξ ονό­μα­τος της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας, τη θαλάσ­σια ασφά­λεια στις περιο­χές όπου έχουμε ζωτικό συμ­φέ­ρον.

Σας ευχα­ρι­στώ πολύ».

Πηγή: protothema.gr