OΓΕ: Για τη βία κατά των γυναικών

Η 25η Νοέμβρη είναι η μέρα που ο ΟΗΕ έχει ανα­κη­ρύ­ξει σε Παγκό­σμια Μέρα για την εξά­λειψη της βίας κατά των γυναι­κών. Όταν ΕΕ, κράτος, τοπική διοί­κηση, εκκλη­σία, ΜΚΟ, γυναι­κείες οργα­νώ­σεις, ΜΜΕ ανοί­γουν «εθι­μο­τυ­πικά» το ζήτημα της βίας κατά των γυναι­κών, οι γυναί­κες της εργα­τι­κής, λαϊκής οικο­γέ­νειας πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι.

Μέσα από εκδη­λώ­σεις, συζη­τή­σεις, ανα­κοι­νώ­σεις στρέ­φουν την προσοχή τους σε ιδιαί­τε­ρες πλευρές της βίας, όπως η φυλε­τική και εκφρά­ζουν την ευαι­σθη­σία τους μόνο γι’ αυτή. Θέλουν να βλέ­πουμε «το δέντρο και όχι το δάσος», όσο κι αν «στο δάσος υπάρχει το δέντρο». Να θεω­ρούμε δεδο­μένη τη βία της ανερ­γίας, της φτώ­χειας, της ανα­σφά­λι­στης και απλή­ρω­της δου­λειάς, των πλει­στη­ρια­σμών, την τρο­μο­κρα­τία της από­λυ­σης, τη συρ­ρί­κνωση και εμπο­ρευ­μα­το­ποί­ηση όλο και περισ­σό­τε­ρων παροχών και υπη­ρε­σιών σε ασφά­λιση, υγεία, πρόνοια.

Η βία κατά των γυναι­κών εκφρά­ζε­ται με τον πιο στυγερό τρόπο απέ­να­ντι στη μητρό­τητα: με την απαί­τηση των εργο­δο­τών από τις εργα­ζό­με­νες για γραπτή δια­βε­βαί­ωση ότι δε θα τεκνο­ποι­ή­σουν για όσο διά­στημα εργά­ζο­νται στις επι­χει­ρή­σεις τους, με τις επι­κίν­δυ­νες προ­τά­σεις της κυβέρ­νη­σης για τις εκπαι­δευ­τι­κούς που στο­χο­ποιούν το δικαί­ωμα στις γονικές άδειες, με τις προ­τά­σεις της Apple, Google προς τις εργα­ζό­με­νες να «βάλουν στο ψυγείο» τη δημιουρ­γία οικο­γέ­νειας. Εκφρά­ζε­ται με τη βία απέ­να­ντι σε χιλιά­δες γυναί­κες σε όλο τον πλανήτη είτε με τις επεμ­βά­σεις στεί­ρω­σης που βάζουν σε κίνδυνο την υγεία τους, ακόμα και τη ζωή τους, είτε με τους περιο­ρι­σμούς στο δικαί­ωμα των γυναι­κών απέ­να­ντι στην έκτρωση.

Η βία και κατά των γυναι­κών είναι φαι­νό­μενο σύμφυτο με το εκμε­ταλ­λευ­τικό σύστημα, όπου οι εργα­τι­κές, λαϊκές ανάγκες γίνο­νται εμπό­ρευμα και τα δικαιώ­ματα των γυναι­κών τσα­κί­ζο­νται στις μυλό­πε­τρες της κερ­δο­φο­ρίας και του ανε­λέ­η­του αντα­γω­νι­σμού των επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομίλων. Έχει συγκε­κρι­μέ­νες οικο­νο­μι­κές και κοι­νω­νι­κές αιτίες και οι συνέ­πειες της επε­κτεί­νο­νται στις εργα­σια­κές, κοι­νω­νι­κές έως τις δια­προ­σω­πι­κές σχέσεις. Αυτή είναι η κοινή ρίζα της σε όλες τις χώρες, από την Ευρώπη, τις ΗΠΑ μέχρι τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής, ανε­ξάρ­τητα αν σε κάποιες παίρνει πιο οξυμένη μορφή.

Η ΟΓΕ, το ριζο­σπα­στικό γυναι­κείο κίνημα, καλεί όλες τις γυναί­κες των λαϊκών στρω­μά­των να οργα­νω­θούν και να παλέ­ψουν μέσα από τους συλ­λό­γους και τις ομάδες της για ουσια­στικά και άμεσα μέτρα ανα­κού­φι­σης των γυναι­κών, για κάθε πρό­βλημα που τις βασα­νί­ζει, στη προ­ο­πτική πλήρους ικα­νο­ποί­η­σης των αναγκών τους. Στο διεκ­δι­κη­τικό αυτό πλαίσιο η ΟΓΕ εντάσ­σει και την άμεση και πλήρη στε­λέ­χωση και κρατική χρη­μα­το­δό­τηση των ξενώνων για κακο­ποι­η­μέ­νες γυναί­κες που λει­τουρ­γούν σε Δήμους. Ταυ­τό­χρονα παλεύ­ουμε για μέτρα στή­ρι­ξης των άνεργων γυναι­κών, των γυναι­κών από μονο­γο­νεϊ­κές και πολύ­τε­κνες οικο­γέ­νειες, για μόνιμη και σταθερή δουλειά με αξιο­πρε­πείς μισθούς, πλήρη εργα­σιακά και ασφα­λι­στικά δικαιώ­ματα, για να μπο­ρέ­σουν οι γυναί­κες να σταθούν με αξιο­πρέ­πεια στα πόδια τους και να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Δεν αρκεί οι γυναί­κες «να σπάσουν τη σιωπή τους», όπως τις προ­τρέ­πουν θεσμι­κοί φορείς (Γενική Γραμ­μα­τεία Ισό­τη­τας, δήμοι κλπ) του αστικού κράτους και να περι­γρά­ψουν τη φρίκη της βίας, με όποια παραλ­λαγή τη ζει η κάθε μια. Δεν αρκεί να συμ­βι­βα­στούν με τα ψίχουλα των ευρω­παϊ­κών προ­γραμ­μά­των για ολι­γο­ή­μερη φιλο­ξε­νία στους ξενώνες και μετά μες τη μιζέρια της «φιλό­πτω­χης αλλη­λεγ­γύης», του «εθε­λο­ντι­σμού», του φιλο­δω­ρή­μα­τος, της μετεκ­παί­δευ­σης και της δια βίου μάθησης, αντί για δουλειά με δικαιώ­ματα, αξιο­πρεπή μισθό, προ­νοια­κές παροχές. Εμείς οι γυναί­κες της ΟΓΕ λέμε ότι η ζωή αυτή, με αποδοχή της βίας ή του συμ­βι­βα­σμού στα όρια της εξα­θλί­ω­σης, δεν αξίζει σε καμιά γυναίκα. Μπο­ρούμε, έχουμε τη δύναμη να ορθώ­σουμε το ανά­στημα μας!

Παλεύ­ουμε και μέσα από τη συμ­μα­χία ΠΑΜΕ – ΠΑΣΕΒΕ – ΠΑΣΥ – ΜΑΣ – ΟΓΕ για την ικα­νο­ποί­ηση των σύγ­χρο­νων λαϊκών αναγκών, με προ­ο­πτική μια κοι­νω­νία χωρίς εκμε­τάλ­λευση ανθρώ­που από άνθρωπο, όπου δια­μορ­φώ­νο­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την αντι­με­τώ­πιση της βίας κατά των γυναι­κών και τη λύση της γυναι­κείας ισο­τι­μίας.