Στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Ρόδου την 1η Απριλίου 2026 δίκη για βιασμό και κατάχρηση ανηλίκου σε βάθος δύο ετών

Προ­γραμ­μα­τι­σμένη να συνε­χι­στεί μετά από διακοπή στο Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο Ρόδου την 1η Απρι­λίου 2026 είναι η εκδί­καση υπό­θε­σης με κατη­γο­ρού­μενο ημεδαπό καταγ­γελ­λό­μενο για σεξουα­λι­κές πράξεις σε βάρος ανή­λι­κης, στο οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον όπου υπήρχε συμ­βί­ωση.

Το επίδικο χρονικό διά­στημα τοπο­θε­τεί­ται από 1 Οκτω­βρίου 2019 έως 30 Σεπτεμ­βρίου 2021, ενώ κατα­γρά­φε­ται ότι η καταγ­γε­λία υπο­βλή­θηκε στις 11 Φεβρουα­ρίου 2022 από τη μητέρα της ανή­λι­κης, η οποία δήλωσε και υπο­στή­ριξη κατη­γο­ρίας για λογα­ρια­σμό του ανή­λι­κου τέκνου της, ως ασκούσα τη γονική μέριμνα.

Στον κατη­γο­ρού­μενο απο­δί­δο­νται τα ακό­λουθα αδι­κή­ματα:

Α) Γενε­τή­σιες πράξεις με ανήλικο νεότερο των 15 ετών κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Β) Βιασμός κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Γ) Προ­σβολή γενε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας ανη­λί­κου νεό­τε­ρου των 12 ετών κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Δ) Κατά­χρηση ανη­λί­κου κάτω των 14 ετών από οικείο που συνοι­κεί με τον ανήλικο κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Οι πράξεις φέρο­νται να έγιναν σε χώρους που συν­δέ­ο­νται με την καθη­με­ρι­νό­τητα της οικο­γέ­νειας, όπως χώρος οικίας και όχημα, αλλά και σε χώρο κατα­στή­μα­τος της μητέρας. Παράλ­ληλα, γίνεται εκτενής αναφορά στο στοι­χείο του εξα­να­γκα­σμού και της έλλει­ψης συναί­νε­σης, με το σκε­πτικό να στη­ρί­ζε­ται σε περι­γρα­φές φόβου και ψυχο­λο­γι­κής πίεσης που κατα­γρά­φο­νται ως απειλές εγκα­τά­λει­ψης της μητέρας και του μικρό­τε­ρου παιδιού, καθώς και σε αναφορά ότι η ανήλικη φοβόταν σωμα­τική βία λόγω προη­γού­με­νων περι­στα­τι­κών.

Η μητέρα της ανή­λι­κης περιέ­γραψε ότι η σχέση της με τον κατη­γο­ρού­μενο ξεκί­νησε το 2018 μέσω εφαρ­μο­γής κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης και ότι αρχικά η συμ­βί­ωση ήταν ομαλή. Η ίδια τοπο­θε­τεί την αλλαγή συμπε­ρι­φο­ράς του κατη­γο­ρου­μέ­νου στο διά­στημα Μαρτίου και Απρι­λίου 2019, ενώ κάνει λόγο για συμβάν που της προ­κά­λεσε υποψίες σε κοι­νό­χρη­στο χώρο του σπιτιού.

Επι­πλέον, απο­τυ­πώ­νε­ται αναφορά σε μετα­στροφή της συμπε­ρι­φο­ράς της ανή­λι­κης, σε ξεσπά­σματα, συγκρού­σεις στο σπίτι, καθώς και σε περι­στα­τικά που η μητέρα λέει ότι είδε ή άκουσε, τα οποία εκ των υστέρων απέ­κτη­σαν δια­φο­ρε­τική ερμη­νεία μετά την απο­κά­λυψη που ισχυ­ρί­ζε­ται ότι της έκανε η ανήλικη. Σημείο κλειδί στην αφήγηση της μητέρας είναι η ύπαρξη ηχο­γρά­φη­σης σε κινητό τηλέ­φωνο, όπου σύμφωνα με όσα περι­γρά­φο­νται, η ανήλικη ζητά από τον κατη­γο­ρού­μενο να ανα­λά­βει ευθύνη, ενώ εκείνος αρνεί­ται και της ζητά να μη μιλήσει, με αναφορά ότι θα πάει φυλακή.

Η μητέρα επίσης απο­δί­δει στο περι­βάλ­λον της συμ­βί­ω­σης στοι­χεία ελέγχου και χει­ρι­σμού, όπως οικο­νο­μική δια­χεί­ριση από πλευράς του κατη­γο­ρου­μέ­νου και απο­μά­κρυνση από υπο­στη­ρι­κτικό οικο­γε­νειακό πλαίσιο. Περι­λαμ­βά­νε­ται και αναφορά σε υποψία χορή­γη­σης υπνω­τι­κών σε ροφή­ματα.

Η παύση των καταγ­γελ­λό­με­νων πράξεων τοπο­θε­τεί­ται στις αρχές Σεπτεμ­βρίου 2021, όταν σύμφωνα με την αφήγηση της ανή­λι­κης, εκείνη του είπε ότι της αρέσει ερωτικά το γυναι­κείο φύλο, στοι­χείο που στο υλικό παρου­σιά­ζε­ται ως σημείο καμπής για την εξέλιξη της συμπε­ρι­φο­ράς του κατη­γο­ρου­μέ­νου.

Οι ισχυ­ρι­σμοί

του κατη­γο­ρου­μέ­νου και η γραμμή άρνησης

Στην απο­λο­γία του ο κατη­γο­ρού­με­νος αρνεί­ται τις κατη­γο­ρίες. Απο­δί­δει την καταγ­γε­λία στη δυνα­μική της σχέσης μεταξύ μητέρας και ανή­λι­κης, περι­γρά­φει την ανήλικη ως παιδί με έντονες συγκρού­σεις στο σπίτι και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι υπήρχε ζηλο­φθο­νία προς το μικρό­τερο παιδί που γεν­νή­θηκε από τη συμ­βί­ωση, καθώς, κατά τον ισχυ­ρι­σμό του, η ανήλικη έχασε την προσοχή του πατριού.

Παράλ­ληλα, προ­βάλ­λει ότι η μητέρα δεν ήταν αξιό­πι­στη στα μάτια του, ότι αιφ­νι­διά­στηκε από την παρου­σία του πατέρα της ανή­λι­κης σε συγκε­κρι­μένο περι­στα­τικό στις 24 Ιανουα­ρίου 2022, και ότι η ηχο­γρά­φηση και ο διά­λο­γος που ανα­φέ­ρε­ται παρερ­μη­νεύ­ο­νται. Σχετικά με φράση περί φυλακής, ο ίδιος ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ειπώ­θηκε σε δια­φο­ρε­τικό πλαίσιο, συν­δέ­ο­ντάς την με εμμονή της ανή­λι­κης για φάρμακα που, κατά τον ισχυ­ρι­σμό του, έφερνε στη μητέρα.

Ανα­φέ­ρει ακόμη ότι δεν υπάρχει αποθήκη στην οικία όπως περι­γρά­φε­ται, αλλά δια­φο­ρε­τι­κός χώρος, επι­χει­ρώ­ντας να αμφι­σβη­τή­σει τον τόπο τέλεσης επι­μέ­ρους πράξεων.

Από ψυχια­τρική εξέταση του κατη­γο­ρου­μέ­νου, ανα­φέ­ρε­ται ότι δεν δια­γνώ­στηκε ψυχο­πα­θο­λο­γία, ψυχική νόσος ή δια­τα­ραχή προ­σω­πι­κό­τη­τας και ότι δεν προ­έ­κυψε ότι πληροί κλινικό προφίλ παι­δε­ρα­στή υπό την ψυχια­τρική έννοια.

Αντί­στοιχα, από παι­δο­ψυ­χια­τρική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη που αφορά στην ανήλικη, ανα­φέ­ρε­ται ότι οι αφη­γή­σεις της παρου­σιά­ζουν υψηλού βαθμού αξιο­πι­στία από ψυχια­τρο­δι­κα­στική άποψη, καθώς πληρούν σχεδόν στο σύνολό τους τα κρι­τή­ρια μιας αξιό­πι­στης μαρ­τυ­ρίας.