Στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο οδηγεί η Εισαγγελία Εφετών τον κατηγορούμενο για βιασμό και αρπαγή 14χρονης

• Η Αντει­σαγ­γε­λέας Εφετών Δωδε­κα­νή­σου ζητεί να απορ­ρι­φθεί η έφεση του κατη­γο­ρου­μέ­νου και να επι­κυ­ρω­θεί η παρα­πο­μπή του, κρί­νο­ντας ότι η κατά­θεση της ανή­λι­κης παρου­σία παι­δο­ψυ­χο­λό­γου έγινε νόμιμα

Την απόρ­ριψη της έφεσης που άσκησε κατη­γο­ρού­με­νος για βιασμό, αρπαγή ανη­λί­κου και γενε­τή­σιες πράξεις με ανήλικη 14 ετών ζητεί η Αντει­σαγ­γε­λέας Εφετών Δωδε­κα­νή­σου από το Συμ­βού­λιο Εφετών, το οποίο καλεί­ται να απο­φα­σί­σει αν η υπόθεση θα φτάσει στο ακρο­α­τή­ριο του Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «Δημο­κρα­τι­κής», η Εισαγ­γε­λία ειση­γεί­ται να επι­κυ­ρω­θεί το παρα­πεμ­πτικό βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου και να δια­τα­χθεί η εκτέ­λεσή του. Η τελική απόφαση ανήκει στο τρι­με­λές Συμ­βού­λιο Εφετών.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος με την έφεσή του προ­έ­βαλε έναν και μόνο λόγο: ότι δεν ενη­με­ρώ­θηκε ποτέ για τον διο­ρι­σμό της παι­δο­ψυ­χο­λό­γου που παρα­βρέ­θηκε στην κατά­θεση της ανή­λι­κης στην αστυ­νο­μία και έτσι, όπως υπο­στη­ρί­ζει, δεν μπόρεσε να ζητήσει την εξαί­ρεσή της ούτε να ορίσει δικό του τεχνικό σύμ­βουλο. Η Εισαγ­γε­λία απαντά ότι κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο, για τον απλό λόγο ότι όταν η ανήλικη πήγε να κατα­θέ­σει, κανείς δεν γνώριζε ακόμη ποιος ήταν ο δράστης.

Η υπόθεση άνοιξε στις αρχές του 2025, όταν η 14χρονη προ­σήλθε στην αρμόδια αστυ­νο­μική υπη­ρε­σία της Ρόδου. Στις 9 Ιανουα­ρίου 2025 διο­ρί­στηκε παι­δο­ψυ­χο­λό­γος ως πραγ­μα­το­γνώ­μων, όπως προ­βλέ­πει ο νόμος για ανήλικα θύματα, και στις 13 Ιανουα­ρίου 2025 η ανήλικη εξε­τά­στηκε από τους προ­α­να­κρι­τι­κούς υπαλ­λή­λους με την παρου­σία της. Κατά την εξέταση αυτή κατο­νό­μασε για πρώτη φορά τον κατη­γο­ρού­μενο ως τον άνθρωπο που της επι­τέ­θηκε.

Σύμφωνα με όσα δέχθηκε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, ο κατη­γο­ρού­με­νος την τράβηξε από το χέρι, την απεί­λησε ότι θα της κάνει κακό αν δεν τον ακο­λου­θούσε και την ανέβασε στη μοτο­σι­κλέτα του. Την οδήγησε σε ερημική τοπο­θε­σία, της αφαί­ρεσε το παντε­λόνι και την εξα­νά­γκασε σε συνου­σία, κρα­τώ­ντας την σφιχτά με τα χέρια του ώστε να μην μπορεί να ξεφύγει. Όλη την ώρα, όπως προ­κύ­πτει από την κατά­θεσή της, η ανήλικη του έλεγε να στα­μα­τή­σει και ότι ήθελε να φύγει. Εκείνος φέρεται να την κρα­τούσε ακι­νη­το­ποι­η­μένη με τη σωμα­τική του υπεροχή, παρότι είχε κατα­λά­βει ότι δεν ήθελε καμία επαφή μαζί του. Ο κατη­γο­ρού­με­νος, σύμφωνα με το βού­λευμα, γνώριζε ότι το κορίτσι ήταν κάτω των 15 ετών.

Η ανήλικη δεν είχε συμπλη­ρώ­σει τα 14 έτη κατά τον χρόνο που εξε­τά­στηκε, γεγονός που βαραί­νει και στην κατη­γο­ρία της αρπαγής, καθώς με την απο­μά­κρυνσή της οι γονείς της στε­ρή­θη­καν τη δυνα­τό­τητα να την επι­βλέ­πουν και να τη φρο­ντί­ζουν.

Με βάση την κατά­θεση της ανή­λι­κης και τα υπό­λοιπα στοι­χεία που συγκέ­ντρωσε, η αστυ­νο­μική υπη­ρε­σία υπέβαλε στις 11 Φεβρουα­ρίου 2025 αναφορά στην Εισαγ­γε­λία και ασκή­θηκε ποινική δίωξη σε βάρος του κατη­γο­ρου­μέ­νου για 3 κακουρ­γή­ματα: βιασμό ανη­λί­κου, γενε­τή­σια πράξη με ανήλικο που έχει συμπλη­ρώ­σει τα 12 έτη και αρπαγή ανη­λί­κου κάτω των 14 ετών.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος ζητεί να κηρυ­χθεί άκυρη ολό­κληρη η αστυ­νο­μική προ­α­νά­κριση. Υπο­στη­ρί­ζει ότι η πράξη με την οποία διο­ρί­στηκε η παι­δο­ψυ­χο­λό­γος δεν του επι­δό­θηκε ποτέ και ότι, εξαι­τίας αυτού, έχασε το δικαί­ωμα να αμφι­σβη­τή­σει το πρόσωπό της και να διο­ρί­σει δικό του ειδικό που θα παρα­κο­λου­θούσε τη δια­δι­κα­σία εξέ­τα­σης της ανή­λι­κης. Θεωρεί ότι έτσι παρα­βιά­στη­καν τα δικαιώ­ματα υπε­ρά­σπι­σής του και ότι η κατά­θεση της ανή­λι­κης, πάνω στην οποία στη­ρί­ζε­ται όλη η υπόθεση, δεν μπορεί να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί.

Η Αντει­σαγ­γε­λέας Εφετών δέχεται ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος έχει καταρ­χήν δικαί­ωμα να ενη­με­ρώ­νε­ται για τον διο­ρι­σμό παι­δο­ψυ­χο­λό­γου και να ορίζει δικό του τεχνικό σύμ­βουλο. Εξηγεί ότι η παρου­σία του ειδικού στην κατά­θεση ανη­λί­κου προ­στα­τεύει το παιδί από το να ξανα­ζή­σει το τραύμα, αλλά εξα­σφα­λί­ζει ταυ­τό­χρονα και τον κατη­γο­ρού­μενο, ο οποίος δεν θα μπο­ρέ­σει να εξε­τά­σει ο ίδιος το παιδί στη δίκη, αφού αντί για τη φυσική του παρου­σία προ­βάλ­λε­ται η βιντε­ο­σκο­πη­μένη κατά­θεσή του.

Η εξέταση της ανή­λι­κης ήταν η πρώτη πράξη της έρευνας. Πριν από αυτήν δεν υπήρχε καμία έκθεση, καμία καταγ­γε­λία και καμία αναφορά στην οποία να εμφα­νί­ζε­ται το όνομα του κατη­γο­ρου­μέ­νου. Η Εισαγ­γε­λία ερεύ­νησε ειδικά αν είχε προη­γη­θεί κάποια τηλε­φω­νική ή προ­σω­πική επι­κοι­νω­νία γονέα, συγγενή ή άλλου προ­σώ­που με τους αστυ­νο­μι­κούς, στην οποία να είχε κατο­νο­μα­στεί ο δράστης, και δια­πί­στωσε ότι από κανένα στοι­χείο της δικο­γρα­φίας δεν προ­κύ­πτει κάτι τέτοιο. Το όνομά του ακού­στηκε για πρώτη φορά από το στόμα της ανή­λι­κης, κατά τη διάρ­κεια της κατά­θε­σής της.

Επο­μέ­νως, όταν διο­ρί­στηκε η παι­δο­ψυ­χο­λό­γος και όταν ξεκί­νησε η εξέταση, δεν υπήρχε ούτε ύποπτος ούτε κατη­γο­ρού­με­νος.

Με το σκε­πτικό αυτό, η Αντει­σαγ­γε­λέας Εφετών κρίνει ότι η κατά­θεση της ανή­λι­κης είναι απο­λύ­τως έγκυρη.