Δικαστική ασπίδα σε γυναίκα με όριο και κυρώσεις μετά από αλλεπάλληλα μηνύματα και κλήσεις με απειλητικό και υβριστικό περιεχόμενο από 70χρονο

Πρό­κει­ται για μια υπόθεση που ανα­δει­κνύει πώς μια μακρό­χρονη κοι­νω­νική και οικο­γε­νειακή συνα­να­στροφή μπορεί να μετα­τρα­πεί σε πεδίο σύγκρου­σης, όταν οι ισορ­ρο­πίες αλλά­ζουν και η επι­κοι­νω­νία εκτρο­χιά­ζε­ται. Στη Ρόδο, το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο κλήθηκε να απο­φα­σί­σει σε δια­δι­κα­σία ασφα­λι­στι­κών μέτρων, αξιο­λο­γώ­ντας στοι­χεία από έγγραφα, ένορκες κατα­θέ­σεις και περιε­χό­μενο επι­κοι­νω­νιών που απο­δό­θη­καν σε έναν 70χρονο κάτοικο της Ρόδου, ώστε να κρίνει αν συντρέ­χει επεί­γουσα περί­πτωση και κίν­δυ­νος επα­νά­λη­ψης, που δικαιο­λο­γούν προ­σω­ρινή δικα­στική παρέμ­βαση.

Πλη­ρε­ξού­σιος δικη­γό­ρος της αιτού­σας ήταν ο κ. Μηνάς Τσέρκης και του καθ’ ου ο κ. Χρι­στό­φο­ρος Καλο­γή­γου.

Η εικόνα της σχέσης πριν τη ρήξη και το σημείο καμπής

Σύμφωνα με όσα τέθηκαν υπόψη του δικα­στη­ρίου, οι διά­δι­κοι γνω­ρί­ζο­νταν για διά­στημα άνω των 20 ετών και δια­τη­ρού­σαν σχέσεις που είχαν ξεφύγει από τα όρια μιας τυπικής γνω­ρι­μίας, απο­κτώ­ντας φιλικά και οικο­γε­νειακά χαρα­κτη­ρι­στικά. Από την πλευρά της αιτού­σας περι­γρά­φε­ται ότι η γνω­ρι­μία τους ξεκί­νησε σε εργα­σιακό πλαίσιο σε δημο­τική επι­χεί­ρηση, όπου εκείνη εργά­στηκε επί 20 έτη και ο καθ’ ου φέρεται να ήταν επίσης υπάλ­λη­λος και στη συνέ­χεια συντα­ξιο­δο­τή­θηκε.

Η αιτούσα, 54χρονη ημεδαπή, παρου­σιά­ζει τη σχέση ως στενή και πολυετή, με κοι­νω­νι­κές συνα­να­στρο­φές, συχνές συνα­ντή­σεις και παρου­σία του καθ’ ου στην οικο­γε­νειακή της καθη­με­ρι­νό­τητα, ακόμη και σε περιό­δους δυσκο­λιών. Στο ίδιο πλαίσιο ανα­φέ­ρε­ται ότι ο καθ’ ου, περίπου 70χρονος ημε­δα­πός, εμφα­νι­ζό­ταν γεν­ναιό­δω­ρος στα κοινά τρα­πέ­ζια και στις εξόδους, κάτι που, κατά την εκδοχή της αιτού­σας, ενί­σχυσε την αίσθηση οικειό­τη­τας και στα­θε­ρό­τη­τας.

Το σημείο καμπής, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται τόσο στο σκε­πτικό της από­φα­σης όσο και στο ιστο­ρικό της αίτησης, τοπο­θε­τεί­ται χρονικά όταν η αιτούσα συνήψε ερωτική σχέση με άλλο πρόσωπο. Το δικα­στή­ριο κατα­γρά­φει ότι κανείς από τους δύο δεν ισχυ­ρί­στηκε πως η μεταξύ τους σχέση έγινε ερωτική, ακόμη και μετά το δια­ζύ­γιο της αιτού­σας, όμως η αλλαγή των δεδο­μέ­νων στην προ­σω­πική της ζωή απο­τέ­λεσε, κατά τα πιθα­νο­λο­γη­θέ­ντα, την αφε­τη­ρία μιας νέας κατά­στα­σης έντασης.

Τα μηνύ­ματα, οι κλήσεις και η κλι­μά­κωση της έντασης

Κεντρικό στοι­χείο της υπό­θε­σης ήταν ο όγκος και το περιε­χό­μενο επι­κοι­νω­νιών που απο­δό­θη­καν στον καθ’ ου. Το δικα­στή­ριο δέχεται ότι απε­στά­λη­σαν μηνύ­ματα και έγιναν τηλε­φω­νή­ματα προς την αιτούσα, με απειλές για τη σωμα­τική της ακε­ραιό­τητα και ύβρεις, οι οποίες, σύμφωνα με το σκε­πτικό, είχαν έντονο σεξουα­λικό περιε­χό­μενο.

Στο ιστο­ρικό της αίτησης κατα­γρά­φο­νται συγκε­κρι­μέ­νες ημε­ρο­μη­νίες, με μηνύ­ματα που περι­γρά­φο­νται ως επι­θε­τικά, απα­ξιω­τικά, απει­λη­τικά και χυδαία. Παράλ­ληλα, γίνεται αναφορά σε επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες ανα­πά­ντη­τες κλήσεις, με μεγάλα πλήθη κλήσεων μέσα σε μικρά χρονικά παρά­θυρα, εικόνα που η αιτούσα παρου­σιά­ζει ως ένδειξη εμμο­νι­κής συμπε­ρι­φο­ράς και συνε­χι­ζό­με­νης πίεσης στην καθη­με­ρι­νό­τητά της. Η ίδια περι­γρά­φει ότι στα­διακά αισθάν­θηκε πως ο καθ’ ου επι­δί­ωκε να γνω­ρί­ζει συνεχώς πού βρί­σκε­ται και τι κάνει, ενώ ανα­φέ­ρει ότι έφτασε να δίνει ανα­κρι­βείς πλη­ρο­φο­ρίες για κινή­σεις της, προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γει παρεμ­βά­σεις στην προ­σω­πική της ζωή.

Ιδιαί­τερη βαρύ­τητα, δίνεται και σε τηλε­φω­νική επι­κοι­νω­νία που η αιτούσα απο­δί­δει στον καθ’ ου, κατά την οποία φέρεται να ειπώ­θηκε απειλή περί εμπλο­κής τρίτων προ­σώ­πων και κίν­δυ­νος για τη ζωή. Η αιτούσα συνδέει το στοι­χείο αυτό με φόβο όχι μόνο για την ίδια αλλά και για το παιδί της, περι­γρά­φο­ντας την καθη­με­ρι­νό­τητα ως κατά­σταση τρόμου και διαρ­κούς ανα­σφά­λειας.

Η στάση του καθ’ ου και ο ισχυ­ρι­σμός για τα 40000 ευρώ

Σημα­ντικό σημείο της από­φα­σης είναι ότι ο καθ’ ου, σύμφωνα με το σκε­πτικό, δεν αμφι­σβή­τησε το περιε­χό­μενο των μηνυ­μά­των, δηλώ­νο­ντας ότι δεν είναι περή­φα­νος για αυτά. Παράλ­ληλα, προ­έ­βαλε αιτιο­λό­γηση που συνέ­δεσε τη συμπε­ρι­φορά του με ισχυ­ρι­σμό περί οικο­νο­μι­κής εξα­πά­τη­σης από την αιτούσα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι εκείνη, προ­φα­σι­ζό­μενη λόγους υγείας, του υφάρ­παξε ποσό 40000 ευρώ για ιατρι­κές δαπάνες. Στην ίδια γραμμή, ανέφερε ότι πριν από την απο­στολή των μηνυ­μά­των πλη­ρο­φο­ρή­θηκε πως η αιτούσα πέρασε Σαβ­βα­το­κύ­ριακο με τον σύντροφό της σε πολυ­τε­λές ξενο­δο­χείο στη Θεσ­σα­λο­νίκη, στοι­χείο που παρου­σιά­στηκε ως παρά­γο­ντας οργής και αίσθη­σης εξα­πά­τη­σης.

Το δικα­στή­ριο απο­τυ­πώ­νει καθαρά τη στάθ­μιση: ο ισχυ­ρι­σμός περί εξα­πά­τη­σης δεν πιθα­νο­λο­γή­θηκε ως βάσιμος. Ακόμη όμως και αν υπο­τε­θεί ως αληθής, το δικα­στή­ριο επι­ση­μαί­νει ότι δεν ασκεί έννομη επιρροή στην εξε­τα­ζό­μενη υπόθεση ως στοι­χείο που θα μπο­ρούσε να δικαιο­λο­γή­σει το ύφος και το περιε­χό­μενο των επι­κοι­νω­νιών. Με άλλα λόγια, το δικα­στή­ριο δια­χω­ρί­ζει την πιθανή ύπαρξη άλλης δια­φο­ράς, οικο­νο­μι­κής φύσης, από το συγκε­κρι­μένο αντι­κεί­μενο της αίτησης, που ήταν η προ­σω­ρινή προ­στα­σία έναντι απειλών και εξυ­βρί­σεων.

Το δικα­στή­ριο ρύθμισε προ­σω­ρινά την κατά­σταση, υπο­χρε­ώ­νο­ντας τον καθ’ ου να απέχει από έργω και λόγω εξυ­βρί­σεις και απειλές καθ’ οιον­δή­ποτε τρόπο και μέσο, άμεσα ή έμμεσα και γενικά να απέχει από κάθε υβρι­στική, απα­ξιω­τική ή απει­λη­τική συμπε­ρι­φορά ενα­ντίον της αιτού­σας. Επι­πλέον, υπο­χρε­ώ­θηκε να μην την προ­σεγ­γί­ζει σε από­σταση μικρό­τερη των 50 μέτρων, σε οποιο­δή­ποτε μέρος κι αν βρί­σκε­ται.

Για την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα της ρύθ­μι­σης, απει­λή­θηκε σε βάρος του καθ’ ου χρη­μα­τική ποινή 1000 ευρώ και προ­σω­πική κράτηση διάρ­κειας 1 μήνα για κάθε παρά­βαση της διά­τα­ξης. Στο κείμενο της από­φα­σης, το ποσό απο­τυ­πώ­νε­ται ως 1000 ευρώ, ενώ στο δια­τα­κτικό εμφα­νί­ζε­ται τυπο­γρα­φική αστοχία σε ένα σημείο, χωρίς αυτό να αλλάζει το νόημα της απειλής, η οποία περι­γρά­φε­ται ρητά ως 1000 ευρώ ανά παρά­βαση.