Ψήφισμα Ροταριανού Ομίλου Ρόδου για την απώλεια του Προ Προέδρου και εν ενεργεία μέλους του Αθανασίου Δηλανά

Στο ψήφισμα του Ροτα­ρια­νου Ομίλου για τον θάνατο του Αθα­να­σίόυ Δηλανά ανφέ­ρο­νται τα εξής:

Με βαθύ­τατη θλίψη πλη­ρο­φο­ρη­θή­καμε την απώλεια του αγα­πη­τού προ Προ­έ­δρου και εν ενερ­γεία μέλους του Ομίλου μας, Ροτα­ρια­νού Αθα­να­σίου Δηλανά.

Το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο του Ροτα­ρια­νού Ομίλου Ρόδου, συνήλθε εκτά­κτως και, θέλο­ντας να απο­τί­σει φόρο τιμής στη μνήμη του εκλι­πό­ντος, ο οποίος υπη­ρέ­τησε με αφο­σί­ωση τις αρχές και το έργο του Rotary, απο­φά­σισε ομόφωνα:

•        Να εκφρά­σει τα ειλι­κρινή του συλ­λυ­πη­τή­ρια προς την οικο­γέ­νεια και τους οικεί­ους του εκλι­πό­ντος.

•        Να κατα­θέ­σει χρη­μα­τικό ποσό εις μνήμην του εκλι­πό­ντος, για την ενί­σχυση των προ­γραμ­μά­των και των δράσεων του Ομίλου.

•        Να παρα­στεί σύσσωμο το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο καθώς και μέλη του Ομίλου στη νεκρώ­σιμη ακο­λου­θία.

•        Να δημο­σιευ­θεί το παρόν ψήφισμα στον τοπικό τύπο.

Λίγα λόγια για τον Αθα­νά­σιο Δηλανά του Θρα­συ­βού­λου,

Προ Πρόεδρο του Ροτα­ρια­νού Ομίλου Ρόδου

Σήμερα απο­χαι­ρε­τούμε έναν άνθρωπο που άφησε το απο­τύ­πωμά του με το έργο, το ήθος και την προ­σφορά του.

Γεν­νη­μέ­νος το 1936 στον Μαρα­θό­κα­μπο της Σάμου, ξεκί­νησε τη ζωή του με αξίες που τον συνό­δευ­σαν σε όλη του την πορεία: εργα­τι­κό­τητα, επιμονή και αγάπη για τη γνώση. Μετά τις σπουδές του στο Γυμνά­σιο Μαρα­θο­κά­μπου, απο­φά­σισε να ακο­λου­θή­σει τον δρόμο της επι­στή­μης. Παρά τις δυσκο­λίες της εποχής, έφυγε για τη Γερ­μα­νία και σπού­δασε Μηχα­νο­λό­γος Μηχα­νι­κός στο Πολυ­τε­χνείο της Καρλσ­ρούης, απο­φοι­τώ­ντας το 1963 με λίαν καλώς, έπειτα από χρόνια σκληρής προ­σπά­θειας, εργα­ζό­με­νος παράλ­ληλα για να στη­ρί­ξει τις σπουδές του.

Εκείνη την περίοδο είχε την ευκαι­ρία να παρα­κο­λου­θή­σει και τα πρώτα μαθή­ματα Πυρη­νι­κής Τεχνο­λο­γίας σε ένα από τα σημα­ντι­κό­τερα τότε Κέντρα Έρευνας της Γερ­μα­νίας, απο­κτώ­ντας πολύ­τι­μες γνώσεις σε έναν νέο και απαι­τη­τικό επι­στη­μο­νικό τομέα.

Επι­στρέ­φο­ντας στην Ελλάδα, υπη­ρέ­τησε την πατρίδα του στο Πολε­μικό Ναυτικό ως έφεδρος Σημαιο­φό­ρος. Στη συνέ­χεια εντά­χθηκε στη Δημόσια Επι­χεί­ρηση Ηλε­κτρι­σμού, όπου αφιέ­ρωσε μεγάλο μέρος της επαγ­γελ­μα­τι­κής του ζωής. Εργά­στηκε αρχικά στον Ατμοη­λε­κτρικό Σταθμό Πτο­λε­μα­ΐ­δας και αργό­τερα στον υπό κατα­σκευή Σταθμό Καρδιάς, συμ­βάλ­λο­ντας στην ανά­πτυξη και λει­τουρ­γία σημα­ντι­κών ενερ­γεια­κών υπο­δο­μών της χώρας.

Το 1975 ήρθε στη Ρόδο, όπου ανέλαβε τη διεύ­θυνση του Σταθμού Παρα­γω­γής Ηλε­κτρι­κής Ενέρ­γειας στη Σορωνή. Από τη θέση αυτή υπη­ρέ­τησε με υπευ­θυ­νό­τητα και αφο­σί­ωση μέχρι τη συντα­ξιο­δό­τησή του το 1992. Υπήρξε επίσης υπεύ­θυ­νος για το Δίκτυο Υψηλής Τάσης του νησιού, συμ­βάλ­λο­ντας ουσια­στικά στον εκσυγ­χρο­νι­σμό και την ενερ­γειακή ανά­πτυξη της Ρόδου.

Ακόμη και μετά τη συντα­ξιο­δό­τησή του δεν έπαψε να προ­σφέ­ρει. Ασχο­λή­θηκε ενεργά με θέματα περι­βάλ­λο­ντος και ενέρ­γειας, γρά­φο­ντας άρθρα και εκδί­δο­ντας το 1999 το βιβλίο «21ος Αιώνας – Προ­βλη­μα­τι­σμοί για τη Ρύπανση του Περι­βάλ­λο­ντος». Συμ­με­τείχε επίσης σε επι­τρο­πές και ομάδες του Τεχνι­κού Επι­με­λη­τη­ρίου, συμ­βάλ­λο­ντας με τις γνώσεις και την εμπει­ρία του σε σημα­ντι­κές μελέτες για το περι­βάλ­λον των Δωδε­κα­νή­σων.

Η προ­σφορά του όμως δεν περιο­ρί­στηκε μόνο στον επι­στη­μο­νικό και επαγ­γελ­μα­τικό τομέα. Από το 1977 υπη­ρέ­τησε ως Επί­τι­μος Πρό­ξε­νος της Ομο­σπον­δια­κής Δημο­κρα­τίας της Γερ­μα­νίας στη Ρόδο, μια θέση τιμής και εμπι­στο­σύ­νης που κράτησε μέχρι το 2007.

Υπήρξε επίσης δρα­στή­ριο μέλος της κοι­νω­νίας της Ρόδου. Ήταν ιδρυ­τικό μέλος του Συλ­λό­γου Σαμίων Ρόδου «Πυθα­γό­ρας» καθώς και του Ελλη­νο­γερ­μα­νι­κού Συλ­λό­γου ΕΛΓΕΣΕΜ, στους οποίους διε­τέ­λεσε πρό­ε­δρος.

Μέχρι το τέλος της ζωής του υπήρξε ενεργό μέλος του Ροτα­ρια­νού Ομίλου Ρόδου, υπη­ρε­τώ­ντας με συνέ­πεια τις αρχές της προ­σφο­ράς και της κοι­νω­νι­κής αλλη­λεγ­γύης. Διε­τέ­λεσε πρό­ε­δρος του Ομίλου κατά τη Ροτα­ριανή χρονιά 1982–1983.

Πέρα όμως από τίτλους και αξιώ­ματα, πάνω απ’ όλα ήταν ένας άνθρω­πος με αρχές, αξιο­πρέ­πεια και αγάπη για την οικο­γέ­νειά του. Ήταν σύζυγος της αεί­μνη­στης Άννας Λάιμπαχ και πατέρας δύο παιδιών, της Εύης και του Γιώργου, για τους οποίους ήταν πάντα στή­ριγμα, παρά­δειγμα και πηγή υπε­ρη­φά­νιας.

Υπήρξε ένας ευσυ­νεί­δη­τος Ροτα­ρια­νός, ένας ακέ­ραιος ευπα­τρί­δης, ένας εξαι­ρε­τι­κός άνθρω­πος και επι­στή­μο­νας. Με το ήθος, την προ­σφορά και το παρά­δειγμά του τίμησε την οικο­γέ­νειά του, την κοι­νω­νία και τον τόπο που υπη­ρέ­τησε.

Σήμερα τον απο­χαι­ρε­τούμε με σεβασμό και ευγνω­μο­σύνη για όσα πρό­σφερε στην κοι­νω­νία, στον τόπο και στους ανθρώ­πους του.

Η μνήμη του θα παρα­μεί­νει ζωντανή μέσα από το έργο του, αλλά κυρίως μέσα από τους ανθρώ­πους που τον γνώ­ρι­σαν και τον αγά­πη­σαν.

Ο Ροτα­ρια­νός Όμιλος Ρόδου δεν θα τον ξεχάσει ποτέ.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Ροδί­τι­κης γης που θα τον σκε­πά­σει. Αιωνία του η μνήμη.