Ψήφισμα Ροταριανού Ομίλου Ρόδου για την απώλεια του Προ Προέδρου Νικολάου Τηλιακού του Μιχαήλ

Με βαθύ­τατη θλίψη πλη­ρο­φο­ρη­θή­καμε την απώλεια του αγα­πη­τού προ Προ­έ­δρου του Ομίλου μας, Ροτα­ρια­νού Νικο­λάου Τηλια­κού του Μιχαήλ.

Το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο του Ροτα­ρια­νού Ομίλου Ρόδου, συνήλθε εκτά­κτως και, θέλο­ντας να απο­τί­σει φόρο τιμής στη μνήμη του εκλι­πό­ντος, ο οποίος υπη­ρέ­τησε με αφο­σί­ωση τις αρχές και το έργο του Rotary, απο­φά­σισε ομόφωνα:

• Να εκφρά­σει τα ειλι­κρινή του συλ­λυ­πη­τή­ρια προς την οικο­γέ­νεια και τους οικεί­ους του εκλι­πό­ντος.

• Να κατα­θέ­σει χρη­μα­τικό ποσό εις μνήμην του εκλι­πό­ντος, για την ενί­σχυση των προ­γραμ­μά­των και των δράσεων του Ομίλου.

• Να παρα­στεί σύσσωμο το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο καθώς και μέλη του Ομίλου στη νεκρώ­σιμη ακο­λου­θία.

• Να δημο­σιευ­θεί το παρόν ψήφισμα στον τοπικό Τύπο.

Λίγα λόγια για τον Νικόλαο Τηλιακό του Μιχαήλ, προ Πρόεδρο του Ροτα­ρια­νού Ομίλου Ρόδου

Σήμερα απο­χαι­ρε­τούμε με βαθιά συγκί­νηση έναν σπου­δαίο άνθρωπο, έναν εξαί­ρετο ιατρό, έναν αγα­πη­μένο σύζυγο, πατέρα, παππού, Ροτα­ριανό, φίλο και συμπο­λίτη, τον Νικόλαο Τηλιακό.

Ο Νικό­λαος Τηλια­κός του Μιχαήλ γεν­νή­θηκε στην Κάλυμνο στις 16 Οκτω­βρίου 1945. Μεγά­λωσε σε μια πολυ­μελή και φτωχή οικο­γέ­νεια με τέσσερα αδέλφια, όπου από νωρίς διδά­χθηκε την αξία της εργα­σίας, της προ­σπά­θειας και της αξιο­πρέ­πειας. Οι δυσκο­λίες της ζωής δεν στά­θη­καν εμπόδιο στα όνειρά του. Αντί­θετα, έγιναν το θεμέλιο πάνω στο οποίο έχτισε μια λαμπρή πορεία.

Απο­φοί­τησε από το Γυμνά­σιο Καλύ­μνου και, χάρη στην επιμονή και την αφο­σί­ωσή του στη γνώση, πέτυχε το 1964 την εισα­γωγή του στην Ιατρική Σχολή Αθηνών από την οποία και απο­φοί­τησε το 1972. Για τον ίδιο, η Ιατρική δεν απο­τέ­λεσε απλώς ένα επάγ­γελμα, αλλά μια βαθιά συνει­δητή επιλογή ζωής και λει­τούρ­γημα το οποίο υπη­ρέ­τησε με ακε­ραιό­τητα, επι­στη­μο­νική συνέ­πεια και αίσθημα ευθύνης απέ­να­ντι στον άνθρωπο και την κοι­νω­νία.

Ακο­λού­θησε η αγρο­τική του θητεία στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου κατά την περίοδο 1975 έως 1977, ενώ από το 1977 έως το 1980 ειδι­κεύ­τηκε στην Ορθο­πε­δική στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Αττικής ΚΑΤ. Το 1980 έγινε μέλος του Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, εγκαι­νιά­ζο­ντας μια μακρά και ιδιαί­τερα σημα­ντική πορεία προ­σφο­ράς στον χώρο της υγείας.

Ξεκί­νησε την επαγ­γελ­μα­τική του πορεία ως ιδιώτης ιατρός, προ­σφέ­ρο­ντας τις υπη­ρε­σίες του με αφο­σί­ωση στους ασθε­νείς του. Το 1981 εντά­χθηκε στο δυνα­μικό του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου, όπου ανέ­πτυξε μια πολυετή και ιδιαί­τερα δημιουρ­γική παρου­σία. Με όραμα, επι­στη­μο­νική κατάρ­τιση και ακού­ρα­στη εργα­τι­κό­τητα συνέ­βαλε καθο­ρι­στικά στη δημιουρ­γία, ανά­πτυξη και εξέλιξη της Ορθο­πε­δι­κής Κλι­νι­κής, προ­σφέ­ρο­ντας επί δεκα­ε­τίες πολύ­τι­μες υπη­ρε­σίες σε χιλιά­δες συμπο­λί­τες μας, βελ­τιώ­νο­ντας ουσια­στικά την ποιό­τητα ζωής τους.

Η ανα­γνώ­ριση της προ­σφο­ράς και των ικα­νο­τή­των του επι­σφρα­γί­στηκε το 1988 με τον διο­ρι­σμό του στη θέση του Διευ­θυ­ντή της Ορθο­πε­δι­κής Κλι­νι­κής. Από τη θέση αυτή υπη­ρέ­τησε με ήθος, υπευ­θυ­νό­τητα και αφο­σί­ωση μέχρι τη συντα­ξιο­δό­τησή του το 2010, αφή­νο­ντας πίσω του μια σημα­ντική παρα­κα­τα­θήκη για το Νοσο­κο­μείο, την ιατρική κοι­νό­τητα και την κοι­νω­νία της Ρόδου.

Το 1972 παντρεύ­τηκε την αγα­πη­μένη του σύζυγο, Σελίν Μελά Τηλια­κού, με την οποία δημιούρ­γησε μια όμορφη οικο­γέ­νεια. Μαζί απέ­κτη­σαν δύο γιους, τον Μιχάλη, που γεν­νή­θηκε το 1973, και τον Μανώλη, που γεν­νή­θηκε το 1978, τους οποίους μεγά­λω­σαν με αγάπη, αρχές και ήθος.

Όσοι τον γνώ­ρι­σαν θυμού­νται έναν άνθρωπο με δυνα­μικό χαρα­κτήρα, απο­φα­σι­στι­κό­τητα και θάρρος. Ήταν όμως ταυ­τό­χρονα ένας πιστός φίλος, πρό­θυ­μος να σταθεί δίπλα σε όσους τον χρειά­ζο­νταν. Η φιλία του ήταν ειλι­κρι­νής και σταθερή, ενώ η παρου­σία του ενέπνεε εμπι­στο­σύνη και σεβασμό.

Η προ­σφορά του δεν περιο­ρί­στηκε μόνο στην Ιατρική. Υπη­ρέ­τησε με συνέ­πεια και την κοι­νω­νία, ανα­λαμ­βά­νο­ντας την προ­ε­δρία του Ροτα­ρια­νού Ομίλου Ρόδου κατά την περίοδο 1989–1990. Μέσα από τη δράση του προ­ώ­θησε τις αξίες της κοι­νω­νι­κής προ­σφο­ράς, της αλλη­λεγ­γύης και της ανθρω­πιάς.

Σήμερα απο­χαι­ρε­τούμε έναν άνθρωπο που ξεκί­νησε από ταπει­νές συν­θή­κες και με σκληρή δουλειά, αφο­σί­ωση και ήθος, κατόρ­θωσε να προ­σφέ­ρει στην οικο­γέ­νειά του, στην επι­στήμη, στους ασθε­νείς του και στην κοι­νω­νία. Η ζωή του απο­τε­λεί παρά­δειγμα για όλους μας.

Αγα­πη­μένε μας Νίκο, η μνήμη σου θα παρα­μεί­νει ανε­ξί­τηλη στις καρδιές όσων σε γνώ­ρι­σαν και σε αγά­πη­σαν. Το έργο σου, οι αξίες σου και η παρα­κα­τα­θήκη που αφήνεις πίσω σου θα συνε­χί­σουν να φωτί­ζουν τον δρόμο των πολύ άξιων παιδιών και εγγο­νιών σου, των φίλων σου και όλων όσοι είχαν την τιμή να συμπο­ρευ­θούν μαζί σου.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Ροδί­τι­κης γης που θα σε σκε­πά­σει. Αιωνία σου η μνήμη.

Η Πρό­ε­δρος Η Γραμ­μα­τέας

Δρ. Βεα­τρίκη Καλ­λιόπη Σέρβου Ευανθία Μπόνη