Ακύρωση κατάσχεσης γιατί η κατασχετήρια έκθεση επιδόθηκε σε ακίνητο… στα μπετά

Μια δι­κα­στι­κή από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου επα­να­φέ­ρει στο προ­σκή­νιο τη ση­μα­σία που έχει η σωστή επί­δο­ση των πρά­ξε­ων ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης, ιδίως όταν αυτές οδη­γούν σε κα­τά­σχε­ση ακι­νή­του και σε δια­δι­κα­σία πλει­στη­ρια­σμού.

Στην υπό­θε­ση, το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η επί­δο­ση της κα­τα­σχε­τή­ριας έκ­θε­σης σε διεύ­θυν­ση άσχε­τη με την πραγ­μα­τι­κή κα­τοι­κία των καθ’ ων η εκτέ­λε­ση εξο­μοιώ­νε­ται με ανυ­παρ­ξία επί­δο­σης, όταν ο επι­σπεύ­δων γνώ­ρι­ζε την ορθή διεύ­θυν­ση. Το απο­τέ­λε­σμα ήταν η ακύ­ρω­ση της κα­τα­σχε­τή­ριας έκ­θε­σης και η επι­βο­λή δι­κα­στι­κών εξό­δων σε βάρος της καθ’ ης.

Η ανα­κο­πή συ­ζη­τή­θη­κε στις 15 Ια­νουα­ρί­ου 2026 ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, στο πλαί­σιο της ει­δι­κής δια­δι­κα­σί­ας πε­ριου­σια­κών δια­φο­ρών.

Για τις ανα­κό­πτου­σες πα­ρα­στά­θη­κε ο πλη­ρε­ξού­σιος δι­κη­γό­ρος κ. Αρι­στεί­δης Τσά­τσος.

Το χρο­νι­κό της εκτέ­λε­σης και η πράξη κα­τά­σχε­σης

Στον πυ­ρή­να της δια­φο­ράς βρί­σκε­ται η προ­σπά­θεια ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης στη­ριγ­μέ­νη σε δια­τα­γή πλη­ρω­μής του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

Ακο­λού­θη­σε επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή με ημε­ρο­μη­νία 01 Ιου­λί­ου 2025 και στη συ­νέ­χεια συ­ντά­χθη­κε έκ­θε­ση ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας, από δι­κα­στι­κό επι­με­λη­τή της Πε­ρι­φέ­ρειας του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου με έδρα το Πρω­το­δι­κείο Ρόδου.

Το βα­σι­κό δια­κύ­βευ­μα, ήταν εάν η επί­δο­ση της κα­τα­σχε­τή­ριας έκ­θε­σης έγινε με τρόπο που να εξα­σφα­λί­ζει πραγ­μα­τι­κή γνώση της κα­τά­σχε­σης από τις ανα­κό­πτου­σες.

Η επί­δο­ση στην Κρε­μα­στή και το ακί­νη­το που δεν κα­τοι­κεί­ται

Σύμ­φω­να με όσα τέ­θη­καν υπόψη του Δι­κα­στη­ρί­ου, η κα­τα­σχε­τή­ρια έκ­θε­ση επι­δό­θη­κε στη διεύ­θυν­ση του κα­τα­σχε­μέ­νου ακι­νή­του στην πε­ριο­χή της Κρε­μα­στής.

Το επί­μα­χο στοι­χείο ήταν ότι το ακί­νη­το που πε­ρι­γρά­φε­ται ως χώρος επί­δο­σης δεν απο­τε­λού­σε κα­τοι­κία και, όπως προ­βαλ­λό­ταν, ήταν μη κα­τοι­κή­σι­μο, σε κα­τά­στα­ση ημι­τε­λούς οι­κο­δο­μής, δη­λα­δή «στα μπετά», χωρίς να πρό­κει­ται για τόπο κα­τοί­κη­σης ή δι­η­μέ­ρευ­σης. Στο ίδιο πλαί­σιο, το­νι­ζό­ταν ότι ακόμη και οπτι­κά γί­νε­ται αντι­λη­πτό πως δεν πρό­κει­ται για κα­τοι­κία.

Το Δι­κα­στή­ριο κα­τα­γρά­φει ότι η επί­δο­ση της έκ­θε­σης κα­τά­σχε­σης έγινε στις 31 Ιου­λί­ου 2025 στη διεύ­θυν­ση του κα­τα­σχε­μέ­νου ακι­νή­του. Όμως, το κρί­σι­μο ήταν αν αυτή η διεύ­θυν­ση μπο­ρού­σε να λει­τουρ­γή­σει ως πραγ­μα­τι­κή κα­τοι­κία για σκο­πούς επί­δο­σης και αν ο επι­σπεύ­δων όφει­λε να ανα­ζη­τή­σει τις ανα­κό­πτου­σες στη διεύ­θυν­ση που ήταν γνω­στή και δη­λω­μέ­νη στα έγ­γρα­φα της σύμ­βα­σης και της δια­δι­κα­σί­ας.

Η γνω­στή διεύ­θυν­ση στη Ρόδο και το στοι­χείο της γνώ­σης

Στα έγ­γρα­φα της υπό­θε­σης ανα­φέ­ρε­ται ως δη­λω­μέ­νη κα­τοι­κία των ανα­κο­πτου­σών η οδός Στε­φά­νου Κα­ζού­λη στη Ρόδο.

Το Δι­κα­στή­ριο δέ­χε­ται ότι, κατά τον χρόνο σύ­να­ψης της σύμ­βα­σης στε­γα­στι­κού δα­νεί­ου υπήρ­χε ρητή ανα­φο­ρά σε διευ­θύν­σεις και ει­δι­κός συμ­βα­τι­κός όρος κοι­νο­ποι­ή­σε­ων, σύμ­φω­να με τον οποίο κάθε έγ­γρα­φο ή δι­κό­γρα­φο που σχε­τί­ζε­ται με το δά­νειο, πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και εκεί­νων της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης μέχρι πέ­ρα­τος αυτής, κοι­νο­ποιεί­ται στις ανω­τέ­ρω διευ­θύν­σεις εφό­σον δεν έχει ανα­κοι­νω­θεί αλ­λα­γή.

Με βάση αυτά, η υπό­θε­ση δεν στά­θη­κε μόνο στο ό,τι η επί­δο­ση έγινε σε άλλο ση­μείο, αλλά στο ό,τι προ­βαλ­λό­ταν και κρί­θη­κε πως υπήρ­χε γνώση της πραγ­μα­τι­κής κα­τοι­κί­ας, άρα η επι­λο­γή δια­φο­ρε­τι­κής διεύ­θυν­σης δεν μπο­ρού­σε να αντι­με­τω­πι­στεί ως ου­δέ­τε­ρη τυ­πι­κή από­κλι­ση.

Το σκε­πτι­κό για την επί­δο­ση και  η εξο­μοί­ω­ση  με ανυ­παρ­ξία

Το Δι­κα­στή­ριο πα­ρα­θέ­τει το πλαί­σιο των δια­τά­ξε­ων που διέ­πουν την έναρ­ξη της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης και την επί­δο­ση του αντι­γρά­φου της κα­τα­σχε­τή­ριας έκ­θε­σης, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η επί­δο­ση απο­τε­λεί βα­σι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση εγκυ­ρό­τη­τας της εκτέ­λε­σης.

Ιδιαί­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα δί­νε­ται στη νο­μο­λο­για­κή θέση ότι με ανυ­παρ­ξία επί­δο­σης εξο­μοιώ­νε­ται η επί­δο­ση σε κα­τοι­κία δια­φο­ρε­τι­κή από την πραγ­μα­τι­κή, εφό­σον ο ανα­κό­πτων επι­κα­λεί­ται και απο­δει­κνύ­ει ότι ο επι­σπεύ­δων γνώ­ρι­ζε την πραγ­μα­τι­κή κα­τοι­κία ή ότι είχε γνω­στο­ποι­η­θεί έγκαι­ρα τυχόν με­τα­βο­λή της.

Στην υπό­θε­ση, το Δι­κα­στή­ριο δέ­χθη­κε ότι η επί­δο­ση στην Κρε­μα­στή, σε διεύ­θυν­ση άσχε­τη με την πραγ­μα­τι­κή κα­τοι­κία, δεν μπο­ρού­σε να θε­ω­ρη­θεί έγκυ­ρη, με απο­τέ­λε­σμα ο σχε­τι­κός λόγος ανα­κο­πής να κρι­θεί βά­σι­μος κατ’ ου­σί­αν.

Το απο­τέ­λε­σμα ήταν να γίνει δεκτή εν μέρει η ανα­κο­πή και να ακυ­ρω­θεί η έκ­θε­ση ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας.