«Μια πραγματική Βαβέλ κάτω από την άσφαλτο» – Ο Γιώργος Λαμπριανός στον RV για το χάος αγωγών και δικτύων στον δρόμο Φανερωμένη – Αεροδρόμιο

Στην Λεωφόρο Ηρα­κλει­δών, στο κρίσιμο οδικό τμήμα Φανε­ρω­μένη – Αερο­δρό­μιο της Ρόδου, εξε­λίσ­σε­ται από την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου ίσως μία από τις πιο απαι­τη­τι­κές τεχνι­κές παρεμ­βά­σεις που έχουν επι­χει­ρη­θεί τα τελευ­ταία χρόνια στο νησί. Όχι μόνο λόγω της έκτασης και του αντι­κει­μέ­νου της, αλλά κυρίως επειδή πρό­κει­ται ουσια­στικά για δύο μεγάλα έργα ταυ­τό­χρονα, τα οποία υλο­ποιού­νται χωρίς ποτέ να δια­κο­πεί η λει­τουρ­γία του δρόμου, αλλά και γιατί στην πορεία υλο­ποί­η­σης, το ξήλωμα του οδο­στρώ­μα­τος απο­κά­λυψε μια πραγ­μα­τική Βαβέλ, σύμφωνα με όσα δήλωσε στον RV κα τη Ρένα Παυλάκη ο Γιώργος Λαμπρια­νός, προϊ­στά­με­νος της Διεύ­θυν­σης Συντή­ρη­σης Οδο­ποι­ίας και Οδικής ασφά­λειας της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου.

«Η δυσκο­λία με τον συγκε­κρι­μένο έργο δεν είναι πάνω από το οδό­στρωμα αλλά κάτω από αυτό» δήλωσε χαρα­κτη­ρι­στικά, περι­γρά­φο­ντας μια χαοτική κατά­σταση καθώς και άκρως επι­κίν­δυνη όσον αφορά τους “τυφλούς” αγωγούς ομβρίων, που κάλ­λι­στα προ­σο­μοιά­ζουν με μια βόμβα ανα­πό­φευ­κτο να εκραγεί σε ένα έντονο πλημ­μυ­ρικό φαι­νό­μενο.  Παράλ­ληλα, παρου­σί­ασε βήμα βήμα την ολι­στική παρέμ­βαση που έχει ξεκι­νή­σει και υλο­ποιεί η Περι­φέ­ρεια,  πλήρους ανα­κα­τα­σκευής του δρόμου, τόσο στο τμήμα που ανήκει στην ίδια, όσο και στο τμήμα που ανήκει ως αρμο­διό­τητα στον Δήμο Ρόδου.

Η παρέμ­βαση αφορά αφενός τη ριζική ανα­κα­τα­σκευή της οδού και αφε­τέ­ρου την κατα­σκευή νέου ολο­κλη­ρω­μέ­νου δικτύου απορ­ροής ομβρίων, δύο έργα που προ­ϋ­πο­θέ­τουν στην πράξη συνο­λικό ξήλωμα του οδο­στρώ­μα­τος. Και όμως, όπως επι­ση­μαί­νει ο υπεύ­θυ­νος έργων οδο­ποι­ίας της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου Γιώργος Λαμπρια­νός, το έργο εξε­λίσ­σε­ται με τον δρόμο σε συνεχή κυκλο­φο­ρία, γεγονός που από μόνο του πολ­λα­πλα­σιά­ζει τη δυσκο­λία. Ο δρόμος αυτός, σύμφωνα με μετρή­σεις της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου στην έναρξη της του­ρι­στι­κής περιό­δου του 2025, εξυ­πη­ρε­τεί περίπου 30.000 οχήματα ημε­ρη­σίως. Συνεπώς η πλήρης διακοπή κυκλο­φο­ρίας δεν ήταν δυνατή. Έτσι, η Διεύ­θυνση Υπο­δο­μών της Περι­φέ­ρειας κλήθηκε να ξηλώσει και να ξανα­χτί­σει έναν δρόμο εν λει­τουρ­γία.

«Όταν πρό­κει­ται να πει­ρά­ξουμε οδό­στρωμα σε έναν τέτοιο άξονα, οι απαι­τή­σεις είναι τερά­στιες», ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά, εξη­γώ­ντας ότι δεν πρό­κει­ται για απλή ασφαλ­τό­στρωση αλλά για μια ολι­στική παρέμ­βαση μήκους περίπου εννέα έως δέκα χιλιο­μέ­τρων, η οποία περι­λαμ­βά­νει από την ενί­σχυση της δομικής επάρ­κειας του δρόμου μέχρι τα συνο­δευ­τικά έργα πεζο­δρο­μίων, δικτύων και αστικού εξο­πλι­σμού.

Η παρέμ­βαση σχε­διά­στηκε ως ενιαία, παρά το γεγονός ότι ο δρόμος αλλάζει κατά μήκος του διοι­κη­τική αρμο­διό­τητα μεταξύ Περι­φέ­ρειας και Δήμου Ρόδου. Με προ­γραμ­μα­τική σύμβαση μεταξύ Περι­φέ­ρειας και Δήμου, η Περι­φέ­ρεια ανέλαβε τη χρη­μα­το­δό­τηση και την εκτέ­λεση στο σύνολο του άξονα, αντι­με­τω­πί­ζο­ντάς τον ως έναν ενιαίο λει­τουρ­γικό χώρο,  όπως ακριβώς τον αντι­λαμ­βά­νο­νται καθη­με­ρινά οι οδηγοί.

Στο πρώτο έργο, όπως εξηγεί ο κ. Λαμπρια­νός, επι­χει­ρεί­ται ουσια­στικά επα­να­σχε­δια­σμός της ίδιας της λει­τουρ­γίας του δρόμου. Στο οδό­στρωμα υπήρχαν 388 καπάκια φρε­α­τίων  της ΔΕΥΑ Ρόδου σε μήκος μόλις εννέα χιλιο­μέ­τρων, τα οποία δημιουρ­γού­σαν συνε­χείς φθορές και επι­κίν­δυ­νες ανω­μα­λίες. «Αυτά εξα­φα­νί­ζο­νται από τη μέση του δρόμου», σημειώ­νει, καθώς μετα­φέ­ρο­νται σε νέα ειδικά φρεάτια κάτω από τα πεζο­δρό­μια, μαζί με καλω­διώ­σεις και δίκτυα πολλών οργα­νι­σμών.

Στόχος είναι να μην χρεια­στεί ποτέ ξανά να σκαφτεί ο δρόμος για παρεμ­βά­σεις δικτύων.

Παράλ­ληλα προχωρά ο συντο­νι­σμός με τον ΔΕΔΔΗΕ για την υπο­γειο­ποί­ηση της ηλε­κτρο­δό­τη­σης, ώστε να αφαι­ρε­θεί μεγάλος αριθμός στύλων που βρί­σκο­νται κατά μήκος της δια­δρο­μής, ενώ τα πεζο­δρό­μια κατα­σκευά­ζο­νται από την αρχή με πρό­βλεψη στάσεων λεω­φο­ρείων σε ειδικές εσοχές, ώστε να στα­μα­τή­σει το φαι­νό­μενο των συνεχών στάσεων μέσα στο ρεύμα κυκλο­φο­ρίας.

Στην ίδια λογική σχε­διά­ζο­νται και κυκλι­κοί κόμβοι, οι οποίοι —όπως εξηγεί— επι­τρέ­πουν αυτορ­ρύθ­μιση της κυκλο­φο­ρίας, μειώ­νουν ταχύ­τη­τες και περιο­ρί­ζουν επι­κίν­δυ­νες αρι­στε­ρές στροφές.

Το δεύτερο έργο αφορά το νέο δίκτυο απορ­ροής ομβρίων και γεν­νή­θηκε από μια ιδιαί­τερα σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα που απο­κα­λύ­φθηκε όταν άνοιξε το οδό­στρωμα.

«Το δύσκολο του έργου είναι κάτω από την άσφαλτο», τονίζει ο κ. Λαμπρια­νός.

Οι εργα­σίες έφεραν στο φως ένα υπέ­δα­φος γεμάτο αγωγούς, καλω­διώ­σεις, ενεργά και ανε­νεργά δίκτυα δια­φο­ρε­τι­κών εποχών και οργα­νι­σμών, πολλά από τα οποία δεν ήταν απο­τυ­πω­μένα ή δεν αντι­στοι­χού­σαν στα δια­θέ­σιμα σχέδια.

«Θα έλεγα ότι πρό­κει­ται για μία Βαβέλ», ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά, περι­γρά­φο­ντας την εικόνα που αντι­με­τω­πί­ζουν τα συνερ­γεία. Οι φορείς καλού­νται επί τόπου για να υπο­δεί­ξουν ποια δίκτυα λει­τουρ­γούν και ποια όχι, όμως συχνά ακόμη και τα σχέδια που δια­θέ­τουν «άλλα δεί­χνουν και άλλα έχουν γίνει».

Οι εικόνες μέσα στους οχετούς επι­βε­βαιώ­νουν την περι­γραφή: σωλήνες δια­φο­ρε­τι­κών δια­το­μών, καλώδια περα­σμένα πρό­χειρα, παλιές εγκα­τα­στά­σεις εγκα­τα­λειμ­μέ­νες δίπλα σε ενεργές γραμμές.

Το πρό­βλημα δεν περιο­ρι­ζό­ταν μόνο στην πολυ­πλο­κό­τητα των δικτύων. Όπως δια­πι­στώ­θηκε, σε μεγάλο μέρος του άξονα δεν υπήρχαν ουσια­στικά δίκτυα ομβρίων. Όπου υπήρχαν ήταν ανε­παρκή, δεν επι­κοι­νω­νού­σαν μεταξύ τους, ενώ εντο­πί­στη­καν ακόμη και φρεάτια απορ­ροής που κατέ­λη­γαν κυριο­λε­κτικά στο χώμα.

«Βλέπαμε σχάρες με μικρή σωλή­νωση για λίγα μέτρα και μετά στα­μα­τούσε. Έβρισκε χώμα», περι­γρά­φει.

Το νέο έργο επι­χει­ρεί να οργα­νώ­σει από την αρχή όχι μόνο τους αγωγούς αλλά και τους απο­δέ­κτες των ομβρίων, ώστε να αντι­με­τω­πι­στούν πλημ­μυ­ρικά φαι­νό­μενα που έχουν ταλαι­πω­ρή­σει επα­νει­λημ­μένα την περιοχή.

Όλα αυτά γίνο­νται τμη­μα­τικά, με ιδιαί­τερη προσοχή ώστε να μην δια­κο­πεί η κυκλο­φο­ρία. Οι βαριές εργα­σίες επι­τα­χύ­νο­νται τον χειμώνα και περιο­ρί­ζο­νται κατά την του­ρι­στική περίοδο, ενώ κάθε τμήμα ολο­κλη­ρώ­νε­ται στα­διακά — πρώτα τα δίκτυα, μετά τα πεζο­δρό­μια και τέλος ο νέος ασφαλ­τι­κός τάπητας.

Το αρχικό χρο­νο­διά­γραμμα είχε τεθεί στα δύο χρόνια, ωστόσο οι συν­θή­κες που απο­κα­λύ­φθη­καν στο υπέ­δα­φος άλλαξαν τις εκτι­μή­σεις, με τον ορί­ζο­ντα ολο­κλή­ρω­σης του έργου να τοπο­θε­τεί­ται το 2027.

«Δεν μπο­ρού­σαμε να φαντα­στούμε ότι θα συνα­ντού­σαμε αυτήν την κατά­σταση», παρα­δέ­χε­ται ο ίδιος, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι η πραγ­μα­τική μάχη δεν δίνεται στο ορατό μέρος του έργου αλλά σε αυτό που δεν φαί­νε­ται, κάτω από την άσφαλτο.

Σε κάθε περί­πτωση, το έργο της Φανε­ρω­μέ­νης – Αερο­δρο­μίου ανα­δει­κνύει και μια ευρύ­τερη πραγ­μα­τι­κό­τητα που αφορά πλέον όλα τα δημόσια έργα υπο­δο­μών. Η εμπει­ρία των ακραίων και­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων των τελευ­ταίων ετών, αλλά και οι πιέσεις που ασκεί η κλι­μα­τική κρίση, επι­βάλ­λουν νέες, επι­και­ρο­ποι­η­μέ­νες προ­δια­γρα­φές σχε­δια­σμού και κατα­σκευής. Όπως επι­ση­μάν­θηκε από τον κ. Λαμπριανό, τα έργα δεν μπορούν πλέον να υλο­ποιού­νται με τις λογικές του παρελ­θό­ντος, αλλά με αυστη­ρό­τερα κρι­τή­ρια ανθε­κτι­κό­τη­τας, λει­τουρ­γι­κό­τη­τας και πρό­βλε­ψης σε βάθος χρόνου,  ώστε οι υπο­δο­μές να αντέ­χουν όχι μόνο στις σημε­ρι­νές ανάγκες, αλλά και στις συν­θή­κες που ήδη δια­μορ­φώ­νει η νέα κλι­μα­τική πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Πηγή:  realvoice995.gr