Ιστορική ταυτοποίηση στη νοτιοδυτική Τουρκία; Τούρκοι λένε ότι βρήκαν τον τάφο του αρχαίου Έλληνα πυγμάχου Διαγόρα

Μνη­μείο ηλι­κί­ας 2.300 χρό­νων, που επί αιώ­νες αντι­με­τω­πι­ζό­ταν ως ισλα­μι­κός τόπος λα­τρεί­ας, συν­δέ­ε­ται πλέον με τον Διά­γο­ρα της Ρόδου μετά τον εντο­πι­σμό ελ­λη­νι­κής επι­γρα­φής

Το ακό­λου­θο ρε­πορ­τάζ δη­μο­σιεύ­θη­κε στην ιστο­σε­λί­δα greekreporter.com:

“Ένας τάφος ηλι­κί­ας 2.300 χρό­νων στη νο­τιο­δυ­τι­κή Τουρ­κία, που στο πα­ρελ­θόν τι­μή­θη­κε ως ιερός ισλα­μι­κός τόπος, φαί­νε­ται ότι ήταν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ο τάφος του αρ­χαί­ου Έλ­λη­να πυγ­μά­χου Διά­γο­ρα.

Οι κά­τοι­κοι στην πε­ριο­χή Μαρ­μα­ρίς, στην το­πο­θε­σία Τουρ­γκούτ, πί­στευαν ότι ο ασυ­νή­θι­στος πυ­ρα­μι­δοει­δής τάφος στην κο­ρυ­φή λόφου ήταν ο τόπος ταφής ιερού προ­σώ­που του Ισλάμ. Για αιώ­νες τον αντι­με­τώ­πι­ζαν με αυτόν τον τρόπο και τε­λού­σαν εκεί τε­λε­τουρ­γί­ες που θε­ω­ρού­σαν ιερές.

Σύμ­φω­να με την το­πι­κή πα­ρά­δο­ση, νε­α­ροί που επρό­κει­το να κα­τα­τα­γούν για να υπη­ρε­τή­σουν τη στρα­τιω­τι­κή τους θη­τεία έπαιρ­ναν μια χού­φτα χώμα από την πε­ριο­χή γύρω από τον τάφο ως φυ­λα­χτό καλής τύχης, λόγω του ιερού χα­ρα­κτή­ρα που απο­δι­δό­ταν στο ση­μείο.

Ο τάφος, γνω­στός στα τουρ­κι­κά ως Çağbaba, λει­τουρ­γού­σε ακόμη και ως τόπος προ­σκυ­νή­μα­τος για τους πι­στούς της πε­ριο­χής. Επι­σκέ­πτες έφτα­ναν εκεί από διά­φο­ρα ση­μεία της χώρας για να προ­σευ­χη­θούν ζη­τώ­ντας υγεία και καλή τύχη.

Πολ­λοί κά­τοι­κοι συ­νέ­χι­σαν να τον αντι­με­τω­πί­ζουν ως ιερό χώρο έως και τη δε­κα­ε­τία του 1970, όταν, σύμ­φω­να με δη­μο­σί­ευ­μα της τουρ­κι­κής εφη­με­ρί­δας Milliyet, λε­η­λά­τες ει­σέ­βα­λαν και κα­τέ­στρε­ψαν τον τάφο και τότε άρ­χι­σε να τί­θε­ται σε αμ­φι­σβή­τη­ση ο θρη­σκευ­τι­κός του χα­ρα­κτή­ρας.

Η επι­μο­νή της λα­τρευ­τι­κής χρή­σης παρά τις αμ­φι­βο­λί­ες

Παρά τις αμ­φι­βο­λί­ες για την ισλα­μι­κή προ­έ­λευ­ση του μνη­μεί­ου, οι ντό­πιοι συ­νέ­χι­σαν να αντι­με­τω­πί­ζουν τον αρ­χαίο τάφο, που χρο­νο­λο­γεί­ται σχε­δόν 2.400 χρό­νια πριν, ως ιερό τόπο.

Αυτό άλ­λα­ξε όταν αρ­χαιο­λό­γοι εντό­πι­σαν ισχυ­ρά στοι­χεία ότι η πυ­ρα­μι­δοει­δής κα­τα­σκευή χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε ως τόπος ταφής του φη­μι­σμέ­νου αρ­χαί­ου Έλ­λη­να πυγ­μά­χου Διά­γο­ρα από τη Ρόδο, επι­βε­βαιώ­νο­ντας τις πα­λαιό­τε­ρες αμ­φι­βο­λί­ες για την ιστο­ρία του χώρου.

Οι αρ­χαιο­λό­γοι ανα­κά­λυ­ψαν ελ­λη­νι­κή επι­γρα­φή στους τοί­χους του τάφου, η οποία κα­το­νο­μά­ζει τον Διά­γο­ρα και πε­ρι­λαμ­βά­νει φράση που απο­δί­δε­ται στον ίδιο «από πέρα από τον τάφο», με το νόημα ότι δη­λώ­νει πως θα βρί­σκε­ται σε διαρ­κή επα­γρύ­πνη­ση στην κο­ρυ­φή, ώστε κα­νέ­νας δει­λός να μη μπο­ρέ­σει να έρθει και να κα­τα­στρέ­ψει το μνη­μείο.

Σύμ­φω­να με ανα­φο­ρές, στον τάφο υπήρ­χε και μνεία στη σύ­ζυ­γο του Διά­γο­ρα, την Αρι­στο­μά­χη. Οι αρ­χαιο­λό­γοι εκτι­μούν ότι στο ση­μείο υπήρ­χε πα­λαιό­τε­ρα γλυ­πτό του ζευ­γα­ριού, το οποίο στη συ­νέ­χεια αφαι­ρέ­θη­κε από λε­η­λα­σί­ες.

Η φήμη του Διά­γο­ρα στην αρ­χαιό­τη­τα

Ο Διά­γο­ρας υπήρ­ξε μία από τις πιο δη­μο­φι­λείς μορ­φές της αρ­χαιό­τη­τας κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Οι επι­τυ­χί­ες του στην πυγ­μα­χία ήταν τόσο γνω­στές, ώστε, σύμ­φω­να με αρ­χαί­ες πηγές, ο αθλη­τής γι­νό­ταν δε­κτός με χει­ρο­κρο­τή­μα­τα σχε­δόν πα­ντού όπου εμ­φα­νι­ζό­ταν.

Κα­τα­γό­ταν από γενιά που συν­δε­ό­ταν με αρ­χαί­ους βα­σι­λι­κούς οί­κους της Ρόδου και της Μεσ­ση­νί­ας. Θε­ω­ρεί­ται ότι υπήρ­ξε κο­ρυ­φαί­ος αθλη­τής της επο­χής του, έχο­ντας κερ­δί­σει 2 φορές στους Ολυ­μπια­κούς αγώ­νες, 2 φορές στα Νέμεα, 4 φορές στα Ίσθμια και του­λά­χι­στον 1 φορά στα Πύθια.

Και οι 3 γιοι του, ο Δα­μά­γη­τος, ο Ακου­σί­λα­ος και ο Δω­ριεύς, έγι­ναν Ολυ­μπιο­νί­κες, φτά­νο­ντας ή και ξε­περ­νώ­ντας τη φήμη και το τα­λέ­ντο του πα­τέ­ρα τους.

Στην αρ­χαιό­τη­τα, αυτό θε­ω­ρού­νταν η ύψι­στη τιμή για έναν πα­τέ­ρα.

Η εξαι­ρε­τι­κή σω­μα­τι­κή δύ­να­μη τόσο του Διά­γο­ρα όσο και των προ­γό­νων του ανα­φέ­ρε­ται από αρ­χαί­ους συγ­γρα­φείς, ιδιαί­τε­ρα από τον Πίν­δα­ρο και τον Παυ­σα­νία.

Σύμ­φω­να με ιστο­ρι­κές αφη­γή­σεις της αρ­χαιό­τη­τας, ο Δα­μά­γη­τος και ο Ακου­σί­λα­ος, τα με­γα­λύ­τε­ρα παι­διά του Διά­γο­ρα, σή­κω­σαν τον πα­τέ­ρα τους στους ώμους τους αφού κέρ­δι­σαν στους Ολυ­μπια­κούς αγώ­νες, μια ει­κό­να που έμει­νε ως σύμ­βο­λο της χαράς ενός γονέα όταν βλέ­πει τα παι­διά του να κα­τα­κτούν νέες κο­ρυ­φές.

Στη Ρόδο υπάρ­χει σύγ­χρο­νο άγαλ­μα που ανα­πα­ρι­στά τη σκηνή με τον Διά­γο­ρα στους ώμους των γιων του, ενώ το αε­ρο­δρό­μιο του νη­σιού φέρει το όνομα του αρ­χαί­ου αθλη­τή”.