Ίμια, 30 χρόνια μετά – Πιλότος F4 αποκαλύπτει: Απογειωθήκαμε για να χτυπήσουμε Σμύρνη, Ίμια, Τουρκία

Ξημε­ρώ­ματα 31ης Ιανου­ρίου 1996. Στην περιοχή των Ιμίων, η ένταση έχει χτυ­πή­σει κόκκινο. Ελλη­νι­κές και τουρ­κι­κές ναυ­τι­κές δυνά­μεις έχουν κατα­κλύ­σει την περιοχή, ενώ κομά­ντος των δύο χωρών κατα­λαμ­βά­νουν από μία βρα­χο­νη­σίδα.

Ελι­κό­πτερο Agusta Bell του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού απο­νηώ­νε­ται από τη φρεγάτα «ΝΑΥΑΡΙΝΟΝ», εν μέσω έντονης κακο­και­ρίας, με απο­στολή ανα­γνώ­ρι­σης για την ύπαρξη Τούρκων στρα­τιω­τών επάνω στη δυτική βρα­χο­νη­σί­δες.

Την ίδια στιγμή, λίγο πιο πάνω, περίπου στα 23.000 πόδια, πετάει σχη­μα­τι­σμός πέντε αερο­σκα­φών F4 που έχουν απο­γειω­θεί από την Λάρισα.

Ρεπορ­τάζ: Γιώργος Κοβός

Ανάμεσά τους, ο σημε­ρι­νός αντι­πτέ­ραρ­χος ε.α και τότε σμη­να­γός της 337 Μοίρας Δημή­τριος Τζου­μερ­κιώ­της. Ο ίδιος αφη­γεί­ται όσα βίωσε εκείνες της ώρες, περ­νώ­ντας το μεγα­λύ­τερο διά­στημα μέσα στο αερο­σκά­φος του, με αναμ­μέ­νους τους κινη­τή­ρες.

Ο αντι­πτέ­ρα­χος ε.α. Δημή­τριος Τζου­μερ­κιώ­της

-Πώς βιώσατε τη νύχτα των Ιμίων;

Ήμουν σμη­να­γός στην 337 μοίρα ανα­χαι­τί­σεων. Η κρίση των Ιμίων έγινε ημέρα Δευτέρα, ξημε­ρώ­νο­ντας Τρίτη. Το βράδυ της Κυρια­κής, κατά τις επτά, χτύπησε το μπίπερ μου και μόλις επι­κοι­νώ­νησα με τη μονάδα, μου είπαν ότι όλοι έπρεπε να επι­στρέ­ψουμε μέσα.

Οι πιλότοι, ήμασταν σε ετοι­μό­τητα των 5 λεπτών, μέρα και νύχτα, με τα αερο­πλάνα «φορ­τω­μένα».

Η επόμενη μέρα κύλησε ομαλά. Το από­γευμα μάς απο­δέ­σμευ­σαν, αλλά δεν πρόλαβα να μπω στο σπίτι μου και αμέσως με πήραν τηλέ­φωνο να επι­στρέψω.

Στη μοίρα, μας είχαν δώσει απο­στο­λές, με το πρώτο φως της Τρίτης, να χτυ­πή­σουμε κάποιους στόχους τόσο μέσα στην Τουρκία όσο και κοντά στα Ίμια.

 -Εσείς πού θα χτυ­πού­σατε;

Ο δικός μου σχη­μα­τι­σμός θα χτυ­πούσε στη Σμύρνη, κάποιες κεραίες τηλε­πι­κοι­νω­νιών.

Ενώ σχε­διά­ζαμε την απο­στολή, υπήρχαν κάποιες δια­φω­νίες γιατί ακόμα δεν είχαν απο­δε­σμεύ­σει του Εθνι­κούς Κανόνες Εμπλο­κής,

Το βράδυ, μας βάζουν σε ετοι­μό­τητα των 2 λεπτών! Αυτό σημαί­νει ότι βρι­σκό­μα­στε μέσα στα αερο­πλάνα, δεμένοι, με αναμ­μέ­νους τους κινη­τή­ρες και περι­μέ­νουμε. Ο καιρός ήταν χάλια. Έβρεχε και είχε νέφη από τα 4.000 έως τα 32.000 πόδια. Αυτή η κακο­και­ρία ήταν ο λόγος που δεν ήθελαν να απο­γειώ­σουν F16 και Mirage, παρά μόνο F4 που είχαν καλύ­τερη απόδοση σε τέτοιες συν­θή­κες.

Στη 1:05 απο­γειώ­νε­ται το πρώτο ζευγάρι αερο­σκα­φών και στις 2:30 πμ απο­γειώ­θηκε δεύτερο ζευγάρι, χωρίς να έχει επι­στρέ­ψει το πρώτο, κάτι που μας ανη­σύ­χησε αρκετά..

Ο σχη­μα­τι­σμός του Δημή­τριου Τζοι­υ­μερ­κιώτη, από το ημε­ρο­λό­γιο της 337 Μοίρας

-Εσείς πότε απο­γειω­θή­κατε;

Λίγο μετά τις 3:00πμ, πετώ­ντας στα 22-23.000 πόδια, μέσα σε σύννεφα καθ’ όλη τη διάρ­κεια της πτήσης, και με πολύ έντονες ανα­τα­ρά­ξεις. Φαντα­στείτε ότι οι ανα­τα­ρά­ξεις μάς έριχναν περίπου 300 με 500 πόδια χαμη­λό­τερα.

Απέ­να­ντι, στην Τουρκία, είχε πλήρη ησυχία.

Όσο κάνουμε περι­πο­λία, ακούμε ότι απο­γεί­ω­σαν ελι­κό­πτερο για να δει τι υπήρχε επάνω στα Ίμια.Εμείς ανα­ρω­τιό­μα­σταν «ποιος μουρλός έδωσε εντολή να απο­γειω­θεί ελι­κό­πτερο με τέτοιον καιρό;».

Μάλιστα, από όσα γνω­ρί­ζαμε, λίγο νωρί­τερα είχαν δώσει εντολή και σε ελι­κό­πτερο του στρατού να απο­γειω­θεί, αλλά -πολύ σωστά- απά­ντη­σαν ότι οι και­ρι­κές συν­θή­κες δεν τους επέ­τρε­παν να πάνε.

 
-Άρα, δεν απο­δέ­χε­στε το σενάριο ότι πιθανώς το ελι­κό­πτερο να χτυ­πή­θηκε;

Όχι, δεν το απο­δέ­χο­μαι. Ακόμα και δικός μας άνθρω­πος που ήταν στην επι­τροπή διε­ρεύ­νη­σης και το είδε, είπε ότι δεν είχε χτυ­πή­ματα από σφαίρες.

Πάντως, η εντολή που έδωσαν να πάει ένα άοπλο ελι­κό­πτερο με προ­βο­λέα πάνω από μια βρα­χο­νη­σίδα με οπλι­σμέ­νους στρα­τιώ­τες, ήταν λαν­θα­σμένη.

Επέ­στρεψα στη μονάδα κατά τις 5:30 τα ξημε­ρώ­ματα, αλλά αμέσως μου ζήτησαν να πάω σε ένα άλλο αερο­πλάνο για να αντι­κα­τα­στήσω έναν νέο κυβερ­νήτη. Παρόλο που μπήκα στο αερο­σκά­φος και ήμουν έτοιμος, δεν πρόλαβα να απο­γειωθώ γιατί “τα βρήκαν” οι δύο πλευρές.

– Φοβη­θή­κατε;

Είχα ξανα­ζή­σει παρό­μοιες κατα­στά­σεις, όπως το ‘87 που ανήκα σε μια δύναμη η οποία θα χτυ­πούσε το Σισμίκ. Το ηθικό ήταν καλό.

Υπήρξε μόνο μια λεπτο­μέ­ρεια που εγώ δεν πρόσεξα, αλλά θορύ­βησε πολύ την σύζυγό μου. Πριν φύγω από το σπίτι, της ζήτησα να ξυπνή­σει την κόρη μας για να τη χαι­ρε­τήσω. Ήταν η πρώτη φορά που το έκανα.

Πηγή: newsbomb.gr