Κωνσταντίνος Τσιαντής: Ο θάνατος δεν ήταν ατύχημα αλλά δολοφονία με σκηνοθετημένο σκηνικό!!!

• Η αρχική εικόνα του δυστυ­χή­μα­τος, τα ρεπορ­τάζ που απέ­κλειαν τρίτο πρόσωπο και η μετα­γε­νέ­στερη έρευνα που, μέσα από κατα­θέ­σεις, βιντε­ο­λη­πτικό υλικό, άρσεις απορ­ρή­του και πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νες, κατέ­ληξε σε τετε­λε­σμένη ανθρω­πο­κτο­νία με δράστη αλλο­δαπό

Για μήνες, η υπόθεση αντι­με­τω­πί­στηκε ως τρα­γω­δία που έκλεινε με ένα πιθανό τροχαίο σε δύσβατη περιοχή. Το κλίμα στη Ρόδο, η εικόνα της χαρά­δρας στα Πασα­ού­τια και η μοτο­σι­κλέτα δίπλα στη σορό, έμοια­ζαν να δίνουν μια σκληρή αλλά απλή εξήγηση. Ακόμη και όταν στα κοι­νω­νικά δίκτυα φού­ντω­ναν υποψίες, το κυρί­αρχο αφήγημα παρέ­μενε ότι δεν υπάρχει εγκλη­μα­τική ενέρ­γεια και ότι, του­λά­χι­στον στο πρώτο στάδιο, τα ευρή­ματα δεν οδηγούν σε δολο­φο­νία.

Εκεί ακριβώς, στην από­σταση ανάμεσα στο «δεν προ­κύ­πτει έγκλημα» και στο «ήταν ανθρω­πο­κτο­νία με δόλο», γρά­φτηκε ένα δεύτερο, πιο σκο­τεινό κεφά­λαιο που κορυ­φώ­θηκε όταν σύμφωνα με τις πλη­φο­ρο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής» το Αστυ­νο­μικό Τμήμα Ιαλυσού κατέ­ληξε μετά από ενδε­λεχή έρευνα ότι ο θάνατος ήταν απο­τέ­λε­σμα εγκλη­μα­τι­κής ενέρ­γειας με σαφή περι­γραφή προ­σπά­θειας παρα­πλά­νη­σης των Αρχών!

Οπως έγραψε η «δημο­κρα­τική» ο Τσια­ντής είχε εξα­φα­νι­στεί την 1η Μαΐου, ενώ η δήλωση εξα­φά­νι­σής του έγινε στις 3 Μαΐου από τη σύζυγό του, Οκσάνα Ζντα­νό­βιτς. Παρά την από­σταση που υπήρχε μεταξύ τους, τα τελευ­ταία χρόνια δια­τη­ρού­σαν στενή επι­κοι­νω­νία, η οποία δια­κό­πηκε ξαφνικά, προ­κα­λώ­ντας ανη­συ­χία.

Το τελευ­ταίο στίγμα του 63χρονου εντο­πι­ζό­ταν στην περιοχή της Λίνδου, με την ΕΛ.ΑΣ. να είχε εξα­πο­λύ­σει ευρείες έρευνες σε συνερ­γα­σία με εθε­λο­ντές και την υπο­στή­ριξη της Γραμμής Ζωής, η οποία είχε εκδώσει Silver Alert για την εξα­φά­νισή του.

Η ίδια τότε είχε περι­γρά­ψει μια σχέση με εντά­σεις και χωρι­στές κατοι­κίες από τον Απρίλιο του 2022, με δια­τή­ρηση όμως καθη­με­ρι­νής επι­κοι­νω­νίας.

Αστυ­νο­μι­κοί είχαν μεταβεί μαζί της στην οικία του στην επαρ­χιακή οδό Κρε­μα­στής Μαρι­τσών και δεν τον εντό­πι­σαν.

Στο πρώτο αυτό στάδιο, στο κάδρο μπήκαν παρά­γο­ντες όπως η ψυχο­λο­γική πίεση που, σύμφωνα με τη σύζυγο, τον βάραινε λόγω προ­βλή­μα­τος υγείας και φόβου για καρκίνο, καθώς και ανα­φο­ρές ότι ακου­γό­ταν μεθυ­σμέ­νος σε τηλε­φω­νι­κές συνο­μι­λίες.

Κατα­γρά­φηκε επίσης ότι δεν είχε αυτο­κί­νητο, ότι χρη­σι­μο­ποιούσε ενοι­κια­ζό­μενο και ότι το είχε επι­στρέ­ψει πριν από την εξα­φά­νιση.

Η ανεύ­ρεση της σορού και η εικόνα που έπεισε σχεδόν τους πάντες

Στις 7 Μαϊου 2025, με τη συν­δρομή εθε­λο­ντών του Silver Alert, ο Κων­στα­ντί­νος Τσια­ντής εντο­πί­στηκε νεκρός στην επαρ­χιακή οδό Παστί­δας Καλυ­θιών, στην περιοχή Πασα­ού­τια, μαζί με τη μοτο­σι­κλέτα μέσα σε χαράδρα.

Η εικόνα που έβλεπαν όλοι ήταν, σε πρώτη ανά­γνωση, συμβατή με δυστύ­χημα, ένας άνθρω­πος νεκρός σε γκρεμό, δίπλα σε δίκυκλο.

Αυτό το «συμβατό» είναι που καθό­ρισε το δημόσιο κλίμα και καθυ­στέ­ρησε, όχι τη δια­δι­κα­σία, αλλά την κοι­νω­νική βεβαιό­τητα ότι μπορεί να κρύ­βε­ται έγκλημα.

Το απο­τύ­πωμα εκείνων των ημερών απο­τυ­πώ­θηκε και δημο­σιο­γρα­φικά. Η «δημο­κρα­τική» τότε έγραφε ότι οι πρώτες εκτι­μή­σεις κάνουν λόγο για ατύχημα, ότι η περιοχή απο­κλεί­στηκε, ότι έσπευ­σαν κλι­μά­κια της Αστυ­νο­μίας, η Σήμανση και ο ιατρο­δι­κα­στής, και ότι ανα­μέ­νο­νται απο­τε­λέ­σματα ιατρο­δι­κα­στι­κής και τεχνι­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης.

Στις 10/05/2025 στο ρεπορ­τάζ με τίτλο «Ολο­κλη­ρώ­θηκε το πρώτο σκέλος της έρευνας για τον θάνατο του Κων­στα­ντί­νου Τσιαντή, Δεν προ­κύ­πτει εγκλη­μα­τική ενέρ­γεια», το ίδιο συμπέ­ρα­σμα γινόταν ακόμη πιο καθαρό, με αναφορά ότι, παρά τη φημο­λο­γία στα social media, η αστυ­νο­μία απέ­κλειε προς το παρόν την εμπλοκή τρίτου προ­σώ­που.

Εκείνη η περί­ο­δος έχει σημασία όχι για να «δια­ψεύ­σει» κάποιον, αλλά για να δείξει πόσο απο­τε­λε­σμα­τικά μπορεί να λει­τουρ­γή­σει μια σκη­νο­θε­τη­μένη εικόνα. Όταν δεν υπάρ­χουν εμφανή ίχνη πάλης ή εξω­τε­ρι­κής βίας και όταν το περι­βάλ­λον «μιλάει» σαν ατύχημα, η κοινή γνώμη κλείνει το θέμα πριν κλείσει η έρευνα.

Στα ρεπορ­τάζ της εποχής, υπήρχαν στοι­χεία που έδιναν βάθος στην προ­σω­πική κατά­σταση του θανό­ντος και τρο­φο­δο­τού­σαν ερμη­νείες μη εγκλη­μα­τι­κές. Ανα­φε­ρό­ταν ψυχο­λο­γική πίεση, εμμονές για πρό­βλημα υγείας, σύγχυση, περι­στα­σιακή κατα­νά­λωση αλκοόλ. Ανα­φε­ρό­ταν επίσης ότι το 2024 είχε καταγ­γεί­λει ληστεία σε βάρος του με αφαί­ρεση ποσού άνω των 40.000 ευρώ, χωρίς να ανα­γνω­ρί­σει δράστες, κάτι που, σύμφωνα με το δημο­σιο­γρα­φικό αφήγημα, είχε ενι­σχύ­σει την καχυ­πο­ψία και την εσω­στρέ­φεια.

Παράλ­ληλα, η ίδια δημο­σιο­γρα­φική κατα­γραφή σημεί­ωνε ότι το δίκυκλο δεν εμφά­νιζε σημάδια σύγκρου­σης και ότι δεν υπήρχαν εμφανή ίχνη πάλης. Αυτός ο συν­δυα­σμός λει­τουρ­γεί συχνά διπλά, από τη μία ενι­σχύει το σενάριο ατυ­χή­μα­τος, από την άλλη δημιουρ­γεί, σε κλει­στούς κύκλους, ένα αίσθημα ότι «κάτι δεν κολλάει» χωρίς όμως να υπάρχει το απο­δει­κτικό υλικό που μετα­τρέ­πει την αμφι­βο­λία σε κατη­γο­ρία.

Η στροφή της υπό­θε­σης και το βάρος των  «αόρατων» απο­δεί­ξεων

Η υπόθεση, όμως πέρασε από δια­φο­ρε­τικά χέρια και στάδια. Την έρευνα ανέλαβε το ΑΤ Ιαλυσού και όταν μια υπόθεση παύει να εξαρ­τά­ται από την «εικόνα» του τόπου και αρχίζει να βασί­ζε­ται σε κατα­θέ­σεις, κάμερες, τηλε­πι­κοι­νω­νιακά δεδο­μένα, τρα­πε­ζι­κές κινή­σεις, ψηφιακά ίχνη, πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νες και ιατρο­δι­κα­στι­κές τοξι­κο­λο­γι­κές εκθέ­σεις, τότε το πιθανό μετα­τρέ­πε­ται σε τεκ­μη­ριω­μένο.

Οι πλη­ρο­φο­ρίες ανα­φέ­ρουν ότι οι έρευνες κατέ­λη­ξαν ότι δράστης είναι ένας μεσή­λι­κας αλλο­δα­πός ο οποίος όπως φέρεται να έχει προ­κύ­ψει προέβη στη «σκη­νο­θέ­τηση» του τόπου ανεύ­ρε­σης του πτώ­μα­τος, επι­χει­ρώ­ντας να παρα­πλα­νή­σει τις Αρχές ώστε ο θάνατος να απο­δο­θεί σε οδικό τροχαίο ατύχημα, με στόχο να απο­σιω­πη­θεί το έγκλημα και να απο­φευ­χθεί δια­σύν­δεση μαζί του.

Ηδη σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες η υπόθεση έχει πάρει τον δρόμο της και θα πρέπει να ανα­μέ­νο­νται σύντομα εξε­λί­ξεις και σε επίπεδο δικα­στι­κής διε­ρεύ­νη­σής της.

Το βασικό δίδαγμα της υπό­θε­σης, ότι η εγκλη­μα­τική πράξη δεν εμφα­νί­ζε­ται πάντα με το προ­φα­νές. Όταν η έρευνα μετα­κι­νεί­ται από το μάτι στο δεδο­μένο, από το ένστι­κτο στο ίχνος και από την υπόθεση στην αλλη­λου­χία των γεγο­νό­των, τότε μια ιστορία που έκλεινε ως δυστύ­χημα μπορεί να ξανα­νοί­ξει ως δολο­φο­νία.

Η υπόθεση του Κων­στα­ντί­νου Τσιαντή είναι μια από τις περι­πτώ­σεις όπου η δημόσια βεβαιό­τητα προη­γή­θηκε της τελικής διε­ρεύ­νη­σης και τελικά δια­ψεύ­στηκε από την ίδια τη δια­δι­κα­σία.

Η Ρόδος είδε αρχικά μια εξα­φά­νιση, έπειτα μια σορό δίπλα σε δίκυκλο και, για μεγάλο διά­στημα, ένα αφήγημα που έμοιαζε να κλείνει την ιστορία ως δυστύ­χημα.

Η εξι­χνί­αση που απο­δί­δε­ται στο Αστυ­νο­μικό Τμήμα Ιαλυσού δείχνει το αντί­θετο, ότι ο θάνατος ήταν ανθρω­πο­κτο­νία με δόλο, με χρονικό πλαίσιο, με απο­δει­κτικό υπό­βα­θρο πολ­λα­πλών πηγών και, το πιο συντα­ρα­κτικό, με σκη­νο­θε­σία ώστε να φανεί ως ατύχημα. Αυτή η ανα­τροπή δεν αλλάζει μόνο τη νομική ετικέτα του περι­στα­τι­κού.

Σε μια κοι­νω­νία που βιά­ζε­ται να κλείσει τις ιστο­ρίες της, η συγκε­κρι­μένη υπόθεση θυμίζει ότι η πραγ­μα­τι­κό­τητα, ειδικά όταν κάποιος την έχει «σκη­νο­θε­τή­σει», μπορεί να χρεια­στεί χρόνο, δεδο­μένα και επίμονη προ­α­νά­κριση για να απο­κα­λυ­φθεί.

 

Η ανα­κοί­νωση της αστυ­νο­μίας για την υπόθεση και τη δολο­φο­νία 

Εξι­χνιά­στηκε, από αστυ­νο­μι­κούς του Αστυ­νο­μι­κού Τμή­μα­τος Ιαλυσού, ανθρω­πο­κτο­νία 64χρονου ημε­δα­πού, για τον οποίο είχε αρχικά δηλωθεί εξα­φά­νιση και στη συνέ­χεια εντο­πί­σθηκε νεκρός σε γκρεμό παρα­πλεύ­ρως επαρ­χια­κής οδού.

Ο δράστης έχει ταυ­το­ποι­η­θεί και σε βάρος του σχη­μα­τί­σθηκε δικο­γρα­φία για ανθρω­πο­κτο­νία με δόλο.

Ειδι­κό­τερα, ως προς το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης, την 03 Μαΐου 2025 απο­γευ­μα­τι­νές ώρες δηλώ­θηκε στο Αστυ­νο­μικό Τμήμα Ιαλυσού η εξα­φά­νιση 64χρονου ημε­δα­πού από απο­γευ­μα­τι­νές ώρες της 01 Μαΐου 2025.

Κατά τη διε­ρεύ­νηση της εξα­φά­νι­σης, βρα­δι­νές ώρες της 07 Μαΐου 2025 αστυ­νο­μι­κοί έπειτα από τηλε­φω­νι­κές αναγ­γε­λίες εντό­πι­σαν τον 64χρονο εξα­φα­νι­σθέ­ντα κατα­κρη­μνι­σμένο μαζί με το δίκυκλο που είχε μισθώ­σει.

Στο πλαίσιο ενδε­λε­χούς αστυ­νο­μι­κής έρευνας, έπειτα από επι­στα­μένη και συν­δυα­στική μελέτη προ­δι­κα­στι­κών δεδο­μέ­νων και ευρη­μά­των, προ­έ­κυ­ψαν στοι­χεία διά­πρα­ξης ανθρω­πο­κτο­νίας και προσ­διο­ρί­στηκε ο δράστης, ο οποίος προέβη στην «σκη­νο­θέ­τηση» του τόπου της ανεύ­ρε­σης του πτώ­μα­τος του 64χρονου, προ­κει­μέ­νου να παρα­πλα­νή­σει τις Αρχές και ο θάνατος να απο­δο­θεί σε οδικό τροχαίο ατύχημα.

Η δικο­γρα­φία που σχη­μα­τί­σθηκε υπο­βλή­θηκε στην Εισαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου.