ΠΟΜΕΝΣ: Πάλι εκτός οι εν ενεργεία στρατιωτικοί – Επιστροφή δύο ενοικίων μόνο στους δημόσιους λειτουργούς

Από την Πανελ­λή­νια Ομο­σπον­δία Ενώσεων Στρα­τιω­τι­κών ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Η ανα­κοί­νωση του Πρω­θυ­πουρ­γού στη Βουλή των Ελλήνων, για την επι­στροφή δύο μηνιαίων ενοι­κίων ετησίως σε εκπαι­δευ­τι­κούς, για­τρούς και νοση­λευ­τές που μισθώ­νουν κατοι­κία στην περιοχή όπου υπη­ρε­τούν, απο­τε­λεί αναμ­φί­βολα ένα μέτρο ανα­γνώ­ρι­σης και στή­ρι­ξης συγκε­κρι­μέ­νων κατη­γο­ριών δημο­σίων υπαλ­λή­λων.

Ωστόσο, για ακόμη μία φορά, το προ­σω­πικό των Ενόπλων Δυνά­μεων εξαι­ρεί­ται πλήρως.

Στελέχη που υπη­ρε­τούν μακριά από τον τόπο συμ­φε­ρό­ντων τους, σε ακρι­τι­κές, νησιω­τι­κές και παρα­με­θό­ριες περιο­χές, στελέχη που μετα­κι­νού­νται υπο­χρε­ω­τικά, χωρίς δικαί­ωμα επι­λο­γής, στελέχη που καλού­νται να πλη­ρώ­νουν ενοίκια σε περιο­χές με εκρη­κτι­κές αυξή­σεις κόστους στέ­γα­σης, δεν θεω­ρού­νται άξια αντί­στοι­χης μέρι­μνας.

Τα ερω­τή­ματα πλέον είναι αμεί­λι­κτα:

•        Γιατί και σε αυτήν την περί­πτωση η Πολι­τεία γυρνάει την πλάτη στους εν ενέρ­γεια στρα­τιω­τι­κούς;

•        Πώς ακριβώς δικαιο­λο­γεί­ται αυτή η επα­να­λαμ­βα­νό­μενη εξαί­ρεση;

Δεν μιλάμε για μια «παρά­λειψη». Μιλάμε για συστη­μα­τική απα­ξί­ωση.

Όταν η Πολι­τεία ανα­γνω­ρί­ζει ότι το στε­γα­στικό κόστος απο­τε­λεί κρίσιμο ζήτημα για τη δια­τή­ρηση προ­σω­πι­κού στην Περι­φέ­ρεια, δεν μπορεί να αγνοεί εκεί­νους που απο­τε­λούν τον πυρήνα της Εθνικής Ασφά­λειας.

Κύριοι Υπουρ­γοί,  Κυρίες – Κύριοι Βου­λευ­τές,

Τα στελέχη των Ενόπλων Δυνά­μεων:

•        Δεν υπη­ρε­τούν και δεν μετα­κι­νού­νται «κατά επιλογή»,

•        Δεν έχουν τη δυνα­τό­τητα άρνησης μετά­θε­σης,

•        Δεν απο­λαμ­βά­νουν ισο­δύ­ναμα αντι­σταθ­μι­στικά μέτρα.

Κι όμως, είναι μόνιμα εκτός κάδρου κοι­νω­νι­κής πολι­τι­κής.

Η ΠΟΜΕΝΣ δηλώνει ξεκά­θαρα:

•        Δεν απο­δε­χό­μα­στε άλλο τον ρόλο του “αόρατου” εργα­ζό­με­νου.

•        Δεν απο­δε­χό­μα­στε άλλες εξαι­ρέ­σεις εις βάρος των εν ενέρ­γεια συνα­δέλ­φων μας στρα­τιω­τι­κών.

•        Η κοι­νω­νική δικαιο­σύνη δεν εφαρ­μό­ζε­ται κατά περί­πτωση.

•        Η ανα­γνώ­ριση δεν μπορεί να είναι επι­λε­κτική.

•        Φτάνει πια. Οι στρα­τιω­τι­κοί απαι­τούν ίση μετα­χεί­ριση.