Η νέα τάση στον τουρισμό: Να «δουλεύεις» για το φαγητό σου στις διακοπές

Στην Ακτή Αμάλ­φι, εκεί όπου τα βρά­χια συ­να­ντούν τη θά­λασ­σα και το φως του δει­λι­νού ντύ­νει τον ου­ρα­νό με απο­χρώ­σεις βιο­λε­τί, οι επι­σκέ­πτες του Casa Angelina αφή­νουν πίσω τους τις σουί­τες και τα μπουρ­νού­ζια τους.

Αντί για δεί­πνο με θέα, επι­βι­βά­ζο­νται σε ξύ­λι­νες βάρ­κες και, με κα­λά­μι στο χέρι, βγαί­νουν στα νερά της Τυρ­ρη­νι­κής Θά­λασ­σας για να ψα­ρέ­ψουν κα­λα­μά­ρια, το αυ­ρια­νό τους γεύμα. Δεν πρό­κει­ται για πα­ρε­ξή­γη­ση στη ρε­σε­ψιόν, αλλά για μια νέα μορφή εμπει­ρί­ας που κερ­δί­ζει έδα­φος στον κόσμο της υψη­λής φι­λο­ξε­νί­ας: την πο­λυ­τέ­λεια του να συμ­με­τέ­χεις ενερ­γά στη δη­μιουρ­γία του φα­γη­τού σου.

Από τη Σιένα μέχρι το Με­ξι­κό και τον Κα­να­δά, ολο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρα resort επα­να­προσ­διο­ρί­ζουν τι ση­μαί­νει «πο­λυ­τέ­λεια». Οι επι­σκέ­πτες τους δεν αρ­κού­νται πλέον σε μια γευ­σι­γνω­σία ή ένα μά­θη­μα μα­γει­ρι­κής βγαί­νουν οι ίδιοι στα χω­ρά­φια, στα δάση ή στη θά­λασ­σα. Μα­ζεύ­ουν τρού­φες, κό­βουν άγρια βό­τα­να, ψα­ρεύ­ουν ή θε­ρί­ζουν τα υλικά των πιά­των που θα απο­λαύ­σουν αρ­γό­τε­ρα.

Στο Fife Arms Hotel της Σκω­τί­ας, οι τα­ξι­διώ­τες πε­ρι­η­γού­νται στα δάση με βο­τα­νο­λό­γο του ξε­νο­δο­χεί­ου, μα­θαί­νο­ντας ποια φυτά μπο­ρούν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν για αφε­ψή­μα­τα ή καλ­λυ­ντι­κά. Στο Rosewood Mayakoba του Με­ξι­κού, συλ­λέ­γουν λα­χα­νι­κά από τον κήπο του ξε­νο­δο­χεί­ου για να τα μα­γει­ρέ­ψουν μαζί με τον σεφ.

«Η αυ­θε­ντι­κό­τη­τα είναι η νέα πο­λυ­τέ­λεια»

Όπως εξη­γεί ο Vinod Narayan, γε­νι­κός διευ­θυ­ντής του Wildflower Farms στη Νέα Υόρκη, «καθώς ο ρυθ­μός της ζωής γί­νε­ται ολο­έ­να πιο απαι­τη­τι­κός και η τε­χνο­λο­γία κα­τα­κλύ­ζει την προ­σο­χή μας, έχει αξία να επι­βρα­δύ­νου­με, να αγ­γί­ζου­με τη γη, να θυ­μό­μα­στε από πού προ­έρ­χε­ται η τροφή μας». Η συλ­λο­γή τρο­φής, λέει, εκ­φρά­ζει μια βα­θύ­τε­ρη ανά­γκη: την επα­να­σύν­δε­ση του αν­θρώ­που με τη φύση.

Η βο­τα­νο­λό­γος Dina Falconi, που κα­θο­δη­γεί πε­ρι­πά­τους συλ­λο­γής φυτών στο ίδιο ξε­νο­δο­χείο, συμ­φω­νεί: «Οι άν­θρω­ποι ανα­ζη­τούν κάτι αλη­θι­νό. Θέ­λουν να ξε­φύ­γουν από τις οθό­νες και να νιώ­σουν γειω­μέ­νοι». Για εκεί­νη, η συλ­λο­γή άγριων τρο­φών δεν είναι απλώς εμπει­ρία, αλλά πράξη οι­κο­λο­γι­κής ευ­θύ­νης. «Κάθε φορά που τρε­φό­μα­στε συ­νει­δη­τά από τη φύση, αντι­στε­κό­μα­στε στα κα­τα­στρο­φι­κά συ­στή­μα­τα και επι­λέ­γου­με έναν βιώ­σι­μο τρόπο ζωής».

Από το ψά­ρε­μα στο πιάτο

Η εμπει­ρία του Casa Angelina διαρ­κεί δύο ημέ­ρες και προ­σφέ­ρε­ται απο­κλει­στι­κά μέσω του concierge. Το πρώτο βράδυ, οι επι­σκέ­πτες βγαί­νουν για ψά­ρε­μα με τους ντό­πιους ψα­ρά­δες του Πραιά­νο, υπό το φως του φεγ­γα­ριού. Την επό­με­νη ημέρα, ο σεφ Leopoldo Elefante τους μυεί στην τέχνη του πα­ρα­δο­σια­κού πιά­του totani e patate, κα­λα­μά­ρια με πα­τά­τες και ντό­πιο κρασί στη βε­ρά­ντα του εστια­το­ρί­ου.

Αντί­στοι­χες εμπει­ρί­ες συ­να­ντώ­νται και στο Four Seasons του Μπαλί, όπου οι επι­σκέ­πτες περ­νούν «μια μέρα ως ψα­ρά­δες»: τα­ξι­δεύ­ουν με καΐκι, επι­σκέ­πτο­νται ψα­ρα­γο­ρές και μα­γει­ρεύ­ουν την ψαριά τους με τον σεφ του ξε­νο­δο­χεί­ου.

Η πο­λυ­τέ­λεια της συμ­με­το­χής

Πίσω από το σκη­νι­κό αυτής της «πο­λυ­τε­λούς πε­ρι­πέ­τειας» κρύ­βε­ται μια αλ­λα­γή νο­ο­τρο­πί­ας. Οι τα­ξι­διώ­τες δεν επι­θυ­μούν πλέον να τους σερ­βί­ρουν, αλλά να συμ­με­τέ­χουν, να μά­θουν, να νιώ­σουν τη φύση. Η πο­λυ­τέ­λεια του σή­με­ρα δεν βρί­σκε­ται στο χρυσό πι­ρού­νι, αλλά στο να λε­ρώ­σεις τα χέρια σου και να δη­μιουρ­γή­σεις κάτι δικό σου.

Ίσως, τε­λι­κά, η πραγ­μα­τι­κή ευ­ζω­ία να βρί­σκε­ται ακρι­βώς εκεί: στο να δου­λέ­ψεις λίγο για το φα­γη­τό σου, να θυ­μη­θείς την αξία της προ­σπά­θειας και να γευ­τείς τη σύν­δε­ση με τη γη.

Πηγή: newmoney.gr