Στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου προσέφυγαν 154 εργαζόμενοι και συνταξιούχοι της ΔΕΥΑΡ

• Διεκ­δι­κούν επα­να­φορά και κατα­βολή δώρων και επι­δό­μα­τος άδειας • Αμφι­σβη­τούν τη συνταγ­μα­τι­κό­τητα της ορι­ζό­ντιας κατάρ­γη­σης των παροχών του 2012 και αξιώ­νουν 475.250 ευρώ για την περίοδο 2022–2025 με νόμι­μους τόκους

Ένα πολυ­πρό­σωπο κύμα διεκ­δι­κή­σεων φτάνει στην αίθουσα του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου στις 16 Σεπτεμ­βρίου 2025, όπου 154 ενά­γο­ντες, εργα­ζό­με­νοι και συντα­ξιού­χοι της Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Ύδρευ­σης Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου, ζητούν την ανα­βί­ωση και κατα­βολή των επι­δο­μά­των Χρι­στου­γέν­νων, Πάσχα και άδειας.

Η αγωγή τους δεν περιο­ρί­ζε­ται σε μια απλή μισθο­λο­γική αξίωση αλλά θέτει στο επί­κε­ντρο, εκ νέου, το μεγάλο ερώτημα της συνταγ­μα­τι­κό­τη­τας της ορι­ζό­ντιας κατάρ­γη­σης των «δώρων» που επι­βλή­θηκε το 2012 εν μέσω μνη­μο­νια­κών περι­κο­πών.

Το πλαίσιο της υπό­θε­σης και ποιοι προ­σφεύ­γουν

Σύμφωνα με την αγωγή, από τους 154 ενά­γο­ντες οι 137 παρα­μέ­νουν μέχρι σήμερα σε υπαλ­λη­λική σχέση ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου με τη ΔΕΥΑΡ, ενώ οι υπό­λοι­ποι 17 είναι ήδη συντα­ξιού­χοι, έχοντας προ­σλη­φθεί και απο­χω­ρή­σει σε προ­γε­νέ­στε­ρους χρόνους.

Η αξίωση εστιά­ζει στα τρία επι­δό­ματα που προ­έ­βλεπε το άρθρο 16 του Ν. 4024/2011: 500 ευρώ για τα Χρι­στού­γεννα, 250 ευρώ για το Πάσχα και 250 ευρώ για την ετήσια άδεια, με συγκε­κρι­μέ­νες ημε­ρο­μη­νίες κατα­βο­λής ανά έτος.

Οι ενά­γο­ντες διεκ­δι­κούν τα ποσά αυτά για το χρονικό διά­στημα από 1η Απρι­λίου 2022 έως 30 Απρι­λίου 2025, με τον ισχυ­ρι­σμό ότι η μετα­γε­νέ­στερη ορι­ζό­ντια κατάρ­γηση των επι­δο­μά­των με την υπο­πα­ρά­γραφο Γ.1 του Ν. 4093/2012 είναι αντι­συ­νταγ­μα­τική και, συνεπώς, ανε­φάρ­μο­στη. Το συνο­λικό κονδύλι που ζητεί­ται ανέρ­χε­ται σε 475.250 ευρώ, νομι­μο­τό­κως από τη «δήλη ημέρα» κάθε παροχής ή άλλως από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξό­φληση.

Κεντρι­κός άξονας της αγωγής είναι ότι η ολο­σχε­ρής κατάρ­γηση των «δώρων» προ­σκρούει στην αρχή του σεβα­σμού της αξίας του ανθρώ­που, στην ισότητα και την ανα­λο­γι­κό­τητα, καθώς και στην προ­στα­σία της εργα­σίας. Προ­βάλ­λε­ται ότι πρό­κει­ται για κεκτη­μέ­νες μισθο­λο­γι­κές παροχές που είχαν ήδη ρυθ­μι­στεί με μειώ­σεις στο Ενιαίο Μισθο­λό­γιο του 2011 και συνεπώς η sweeping κατάρ­γηση του 2012 υπερέβη το συνταγ­μα­τικό όριο, θίγο­ντας τον πυρήνα του περιου­σια­κού δικαιώ­μα­τος των εργα­ζο­μέ­νων. Επι­κα­λού­νται, επι­πλέον, ασυμ­βα­τό­τητα με το άρθρο 1 του Πρώτου Πρό­σθε­του Πρω­το­κόλ­λου της ΕΣΔΑ, τονί­ζο­ντας τον δυσα­νά­λογο χαρα­κτήρα του μέτρου σε συν­δυα­σμό με τις προη­γη­θεί­σες περι­κο­πές και τις φορο­λο­γι­κές επι­βα­ρύν­σεις.

Οι ενά­γο­ντες δια­τυ­πώ­νουν το επι­χεί­ρημα ότι, εφόσον η διάταξη του 2012 δεν μπορεί να τύχει εφαρ­μο­γής ως αντι­συ­νταγ­μα­τική, τότε πρέπει να «ανα­βιώ­σει» το προϊ­σχύ­σαν καθε­στώς του άρθρου 16 του Ν. 4024/2011 και να προσ­διο­ρι­στούν οι απο­δο­χές με βάση αυτό. Η επιλογή της περιό­δου 2022–2025 δεν είναι τυχαία: απο­τυ­πώ­νει μια τριετία κατά την οποία, όπως υπο­στη­ρί­ζουν, δια­τη­ρεί­ται αδι­καιο­λό­γητα η στέρηση των συγκε­κρι­μέ­νων παροχών παρά την υπο­τι­θέ­μενη προ­σω­ρι­νό­τητα και τον ορι­ζό­ντιο χαρα­κτήρα του μέτρου του 2012.

Στο δια ταύτα, οι ενά­γο­ντες ζητούν να γίνει δεκτή η αγωγή στο σύνολό της, να κατα­δι­κα­στεί η ΔΕΥΑΡ στην κατα­βολή συνο­λι­κού ποσού 475.250 ευρώ με τους νόμι­μους τόκους από τη λήξη κάθε παροχής ή άλλως από την επίδοση της αγωγής, να κηρυ­χθεί η απόφαση προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή και να επι­δι­κα­στεί η δικα­στική τους δαπάνη.

Την υπόθεση χει­ρί­ζο­νται οι δικη­γό­ροι κκ. Μανώλης Παπαϊ­ω­άν­νου και Από­στο­λος Γκά­τσιος.