Το Συμβούλιο Εφετών Δωδεκανήσου απέρριψε την έκδοση 72χρονης που καταζητείται από τις ινδικές αρχές

• Ανα­λυ­τικά η υπόθεση που εξε­λί­χθηκε σε νομικό θρίλερ με διεθνή ένταλμα, σοβαρές καταγ­γε­λίες και κρίσιμα επι­χει­ρή­ματα για παρα­γραφή, έλλειψη εμπλο­κής και επι­βα­ρυ­μένη υγεία

Την Παρα­σκευή 11 Ιουλίου 2025, το Συμ­βού­λιο Εφετών Δωδε­κα­νή­σου έλαβε μία απόφαση με ιδιαί­τερη νομική και πολι­τική βαρύ­τητα: απο­φά­σισε να μην εκδώσει στις ινδικές αρχές μία 72χρονη γυναίκα με κανα­δική υπη­κο­ό­τητα, η οποία είχε συλ­λη­φθεί στα τέλη Μαΐου στη Ρόδο, ύστερα από κοι­νο­ποί­ηση διε­θνούς εντάλ­μα­τος μέσω Interpol. Η σύλληψη είχε λάβει χώρα επάνω σε κρουα­ζιε­ρό­πλοιο που προ­σέγ­γισε το λιμάνι της Ρόδου και εκτε­λέ­στηκε σε συνερ­γα­σία των ελλη­νι­κών και διεθνών αρχών, έπειτα από έγκριση της Εισαγ­γε­λίας Εφετών Δωδε­κα­νή­σου.

Η υπόθεση συν­δέ­ε­ται με οικο­νο­μικά εγκλή­ματα που φέρεται να τελέ­στη­καν σχεδόν τρεις δεκα­ε­τίες πριν, μεταξύ 1992 και 1998, στη Βομβάη της Ινδίας. Οι κατη­γο­ρίες που είχαν απαγ­γελ­θεί από τις ινδικές διω­κτι­κές αρχές περι­λαμ­βά­νουν υπε­ξαί­ρεση τερά­στιου χρη­μα­τι­κού ποσού, πλα­στο­γρα­φία, συμ­με­τοχή σε εγκλη­μα­τική οργά­νωση, παρα­βί­αση εμπι­στο­σύ­νης και εικο­νι­κές εξα­γω­γι­κές συναλ­λα­γές.

Σύμφωνα με τα ινδικά έγγραφα, η ζημία που προ­κλή­θηκε ανέρ­χε­ται στα 440 εκα­τομ­μύ­ρια ινδικές ρουπίες, ποσό που αντι­στοι­χεί σε περίπου 4,9 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ.

Τα πρώτα βήματα της δια­δι­κα­σίας

Μετά τη σύλληψή της, η γυναίκα οδη­γή­θηκε στην Υπο­διεύ­θυνση Δίωξης Ρόδου και τέθηκε υπό προ­σω­ρινή κράτηση. Παρά το βαρύ κατη­γο­ρη­τή­ριο, το δικα­στικό συμ­βού­λιο απο­φά­σισε προ­σω­ρινή απο­φυ­λά­κισή της με αυστη­ρούς περιο­ρι­στι­κούς όρους. Της απα­γο­ρεύ­τηκε η έξοδος από τη χώρα, κατα­σχέ­θη­καν τα ταξι­διω­τικά της έγγραφα και υπο­χρε­ώ­θηκε να δια­μέ­νει σε συγκε­κρι­μένο ξενο­δο­χείο στη λεωφόρο Ιαλυσού, με τακτική παρου­σί­αση στις αστυ­νο­μι­κές αρχές κάθε δεκα­πέ­ντε ημέρες.

Η Ινδία είχε προ­θε­σμία 40 ημερών για να δια­βι­βά­σει το πλήρες αίτημα έκδοσης μέσω διπλω­μα­τι­κής οδού. Στο μεταξύ, το νομικό επι­τε­λείο της εκζη­τού­με­νης προ­ε­τοί­μασε την υπε­ρα­σπι­στική του στρα­τη­γική, κατα­θέ­το­ντας υπό­μνημα στο Συμ­βού­λιο Εφετών με μία σειρά από επι­χει­ρή­ματα που αμφι­σβη­τού­σαν τη νομι­μό­τητα της έκδοσης.

Η παρα­γραφή ως νομικό εμπόδιο

Το βασικό και πρώτο επι­χεί­ρημα των συνη­γό­ρων της γυναί­κας κ.κ. Γιάννη Χρι­στο­δού­λου και Αθηνάς Λιόλιου, επι­κε­ντρώ­θηκε στην παρα­γραφή των φερό­με­νων αδι­κη­μά­των. Όπως τονί­στηκε στο υπό­μνημα, ακόμη και αν γινόταν δεκτό ότι η γυναίκα είχε εμπλοκή στις πράξεις για τις οποίες κατη­γο­ρεί­ται, αυτές χρο­νο­λο­γού­νται πριν από το 1998. Σύμφωνα με το ελλη­νικό ποινικό δίκαιο, τα κακουρ­γή­ματα που τιμω­ρού­νται με ποινή πρό­σκαι­ρης κάθειρ­ξης παρα­γρά­φο­νται μετά από 15 χρόνια, ακόμα και στην περί­πτωση ανα­στο­λής της παρα­γρα­φής. Κατά συνέ­πεια, οι υπο­θέ­σεις αυτές θεω­ρού­νται παρα­γε­γραμ­μέ­νες του­λά­χι­στον από το 2018.

Οι συνή­γο­ροι επι­κα­λέ­στη­καν το άρθρο 438 του Κώδικα Ποι­νι­κής Δικο­νο­μίας που απα­γο­ρεύει ρητά την έκδοση όταν έχει ανα­κύ­ψει νομικό εμπόδιο που απο­κλείει τη δίωξη. Επι­πλέον, υπο­στη­ρί­χθηκε ότι ακόμα και η ελλη­νοϊν­δική σύμβαση έκδοσης του 1912 προ­έ­βλεπε την απόρ­ριψη του αιτή­μα­τος, όταν έχει επέλθει παρα­γραφή κατά τους νόμους του κράτους προς το οποίο απευ­θύ­νε­ται η αίτηση.

Αμφι­σβή­τηση της εμπλο­κής

Ιδιαί­τερη έμφαση δόθηκε και στον ρόλο της εκζη­τού­με­νης στην επίμαχη υπόθεση. Όπως περι­γρά­φε­ται στο νομικό υπό­μνημα, η γυναίκα κατείχε θέση εκτε­λε­στι­κού μέλους στο διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο της εμπλε­κό­με­νης εται­ρείας, κατόπιν πρω­το­βου­λίας του συζύγου της, που ήταν και ο βασικός δια­χει­ρι­στής. Όλες οι επι­χει­ρη­μα­τι­κές απο­φά­σεις λαμ­βά­νο­νταν από τον ίδιο, ενώ εκείνη περιο­ρι­ζό­ταν σε βοη­θη­τι­κές λει­τουρ­γίες, κυρίως γύρω από τον ποιο­τικό έλεγχο προ­ϊ­ό­ντων. Η απουσία της από τη λήψη απο­φά­σεων φέρεται να επι­βε­βαιώ­νε­ται και από μαρ­τυ­ρι­κές κατα­θέ­σεις στη δικο­γρα­φία που κοι­νο­ποι­ή­θηκε από τις ινδικές αρχές.

Η ίδια δεν είχε καμία επίσημη ειδο­ποί­ηση, ούτε είχε ανα­ζη­τη­θεί διεθνώς για δεκα­ε­τίες, γεγονός που ενί­σχυσε τον ισχυ­ρι­σμό της περί παντε­λούς άγνοιας για την ύπαρξη ποι­νι­κής δίωξης εις βάρος της.

Κρίσιμη υγειο­νο­μική κατά­σταση

Το τρίτο και καθο­ρι­στικό ζήτημα που επι­κα­λέ­στηκε η υπε­ρά­σπιση αφο­ρούσε την κατά­σταση της υγείας της. Σύμφωνα με ιατρι­κές γνω­μα­τεύ­σεις που κατα­τέ­θη­καν στο δικα­στή­ριο, η γυναίκα αντι­με­τω­πί­ζει σοβαρά προ­βλή­ματα, μεταξύ των οποίων σοβαρή υπερ­τρο­φία καρδιάς, η οποία απαιτεί άμεση εμφύ­τευση απι­νι­δωτή, δια­δι­κα­σία που είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί στον Καναδά για τον Ιούνιο αλλά δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε λόγω της κρά­τη­σής της. Επίσης ανα­φέρ­θηκε αιφ­νί­δια απώλεια ακοής, ύποπτη κύστη στον θυρε­οειδή και εκκρε­μό­τητα κρί­σι­μης οδο­ντια­τρι­κής επέμ­βα­σης.

Οι συνή­γο­ροι επε­σή­μα­ναν ότι οποια­δή­ποτε μετα­φορά της σε ινδικές φυλακές θα θέσει σε άμεσο κίνδυνο την υγεία και τη ζωή της, λόγω των ελλιπών ιατρι­κών υπο­δο­μών και των σκληρών συν­θη­κών κρά­τη­σης.

Η απόφαση και οι συνέ­πειες

Το Συμ­βού­λιο Εφετών, συνε­κτι­μώ­ντας το νομικό και ιατρικό υλικό, απέρ­ριψε την αίτηση έκδοσης. Η απόφαση θεω­ρεί­ται σταθμός για την εφαρ­μογή των διεθνών συμ­φω­νιών σε συν­δυα­σμό με την προ­στα­σία των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των, καθώς και για την οριο­θέ­τηση του ρόλου της Ελλάδας σε διε­θνείς διώξεις που εγεί­ρουν νομικά και ηθικά ζητή­ματα.