Πέρασε ακόμη ένας χρόνος και η βίλα Ακάβη παραμένει «φάντασμα»!

Αλλος ένας χρόνος πέρασε, χωρίς καμία πρόοδο, χωρίς καμία πρω­το­βου­λία. Το ιστο­ρικό συγκρό­τημα του κτηρίου Ακάβη, που στέκει επί δεκα­ε­τίες στη συμβολή των οδών Παπα­λουκά και Βορείου Ηπείρου, εξα­κο­λου­θεί να ρημάζει, περι­μέ­νο­ντας μια ανά­πλαση που δεν έρχεται. Ένα έργο που είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί, εξαγ­γελ­θεί, ανα­τε­θεί, αλλά τελικά δεν υλο­ποι­ή­θηκε – ούτε από την προη­γού­μενη δημο­τική αρχή, ούτε από τη σημε­ρινή.

Το ακίνητο, δωρεά του Ηλία Τάνους Ακάβη στον Δήμο Ρόδου εδώ και πάρα πολλά χρόνια, εξα­κο­λου­θεί να παρα­μέ­νει ένα ακόμη μνημείο της αδια­φο­ρίας. Αν και οι ελπίδες για την απο­κα­τά­στασή του ανα­ζω­πυ­ρώ­θη­καν το 2018, όταν υπο­γρά­φηκε εργο­λα­βική σύμβαση και εγκα­τα­στά­θηκε ανά­δο­χος, από τότε μέχρι σήμερα μεσο­λά­βη­σαν έξι ολό­κληρα χρόνια χωρίς ουσια­στική εξέλιξη. Η αρχική ένταξη του έργου στο Επι­χει­ρη­σιακό Πρό­γραμμα του Υπουρ­γείου Περι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας από τη Διεύ­θυνση Μεσαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μείων, με προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό περισ­σό­τερα από 1,3 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, είχε δώσει ελπίδες ότι η απο­κα­τά­σταση θα γινόταν πράξη. Όμως, όπως τόσα άλλα έργα στη Ρόδο, η πορεία του «πάγωσε», αφή­νο­ντας πίσω του μόνο τα «ερείπια» μιας χαμένης ευκαι­ρίας.

Μία ιστορία εγκα­τά­λει­ψης

Το αρχο­ντικό, χαρα­κτη­ρι­σμένο ως «έργο τέχνης», φθεί­ρε­ται πλέον ανε­πι­στρε­πτί, εγκα­τα­λε­λειμ­μένο στη μοίρα του και στον χρόνο. Προ­στί­θε­ται έτσι στη μακριά λίστα με τα εγκα­τα­λειμ­μένα κτήρια της Οθω­μα­νι­κής και Ιτα­λι­κής περιό­δου που παρα­μέ­νουν ανα­ξιο­ποί­ητα, αν και απο­τε­λούν ανα­πό­σπα­στο μέρος της ιστο­ρίας και της πολι­τι­στι­κής ταυ­τό­τη­τας του τόπου. Το επι­βλη­τικό διώροφο συγκρό­τημα, με την εξαι­ρε­τική νεο­κλα­σική αρχι­τε­κτο­νική και τη θέα στο λιμάνι, χτί­στηκε το 1894. Από κατοι­κία ευγε­νούς συρια­κής κατα­γω­γής, μετα­τρά­πηκε σε στέγη αξιω­μα­τι­κών και στη συνέ­χεια, σε κατοι­κία για άπορες οικο­γέ­νειες. Από το 1990 και μετά, ωστόσο, εγκα­τα­λεί­φθηκε πλήρως. Η απόφαση για την απο­κα­τά­σταση είχε ληφθεί το 2018, με σύμβαση που υπέ­γραψε ο τότε δήμαρ­χος Φώτης Χατζη­διά­κος, αλλά δυστυ­χώς το έργο ναυά­γησε στη θητεία της επό­με­νης δημο­τι­κής αρχής και δεν προ­χώ­ρησε ποτέ. Σήμερα υπό τη δημο­τική αρχή του Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη η κατά­σταση παρα­μέ­νει ίδια. Ενθαρ­ρυ­ντικό όμως είναι το γεγονός ότι πρό­σφατα η γραμ­μα­τέας του Δήμου Άννα Παρα­σκευο­πού­λου, που γνω­ρί­ζει άριστα το ζήτημα, προ­α­νήγ­γειλε πρω­το­βου­λία για την επα­νεκ­κί­νηση ολο­κλή­ρω­σης αλλά και χρήσης του κτηρίου.

Κενό δράσης, κενό πολι­τι­κής βού­λη­σης

Το κτήριο Ακάβη δεν είναι απλώς ένα ακόμη ερει­πω­μένο αρχο­ντικό. Είναι μια υπεν­θύ­μιση της ανε­πάρ­κειας και της αδρά­νειας της τοπικής διοί­κη­σης. Ένα σύμβολο εγκα­τά­λει­ψης, όπου απο­τυ­πώ­νε­ται με ακρί­βεια η αδυ­να­μία δια­χεί­ρι­σης και αξιο­ποί­η­σης της πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς της Ρόδου. Καμία επίσημη εξήγηση, καμία νέα πρω­το­βου­λία, καμία πράξη. Μόνο υπο­σχέ­σεις και χρο­νο­δια­γράμ­ματα που δεν τηρή­θη­καν. Η Ρόδος δεν έχει την πολυ­τέ­λεια να αφήνει πίσω της τέτοια ακίνητα. Ούτε να περι­μέ­νει άλλους χαμέ­νους χρόνους. Ήδη έχουν περάσει έξι χρόνια από την υπο­γραφή της σύμ­βα­σης και περισ­σό­τερο από τριάντα από τότε που το κτήριο στα­μά­τησε να χρη­σι­μο­ποιεί­ται.

Και δεν είναι μόνο οι ντόπιοι που βλέπουν κάθε μέρα το ιστο­ρικό ακίνητο ημι­τε­λές. Είναι και οι χιλιά­δες του­ρί­στες, πολλοί από αυτούς επα­να­λαμ­βα­νό­με­νοι επι­σκέ­πτες που περνούν από το σημείο και ρωτούν: «Μα αυτό το κτήριο δεν ήταν σε αυτή την κατά­σταση και πέρυσι;».

Οι επι­σκέ­πτες το φωτο­γρα­φί­ζουν, το σχο­λιά­ζουν, το συγκρί­νουν με άλλα νησιά και πόλεις της Ευρώπης. Οι repeaters το ανα­γνω­ρί­ζουν ως το «κτήριο που δεν φτιά­χτηκε ποτέ»! Το κτήριο είναι ζωντανό τεκ­μή­ριο της Ροδί­τι­κης αστικής αρχι­τε­κτο­νι­κής, με σπου­δαίες νεο­κλα­σι­κές λεπτο­μέ­ρειες, σφυ­ρή­λατα μεταλ­λικά στοι­χεία, πέτρινα γείσα, και μια ιστορία που δια­τρέ­χει την Οθω­μα­νική, Ιταλική και Ελλη­νική περίοδο. Από την εποχή της δωρεάς του Συρο­χρι­στια­νού Ηλία Τάνους Ακάβη, η βίλα παρα­μέ­νει ακόμη σήμερα σιω­πη­λός μάρ­τυ­ρας των εσφαλ­μέ­νων απο­φά­σεων του Δήμου Ρόδου. Η ντροπή είναι κοινή και η ευθύνη δια­χρο­νική.