Ο χειρότερος εφιάλτης ενός γονέα στην Κω

Ο Λουκάς Σπανός από το νησί της Κω πέθανε σε νοσο­κο­μείο της Αθήνας, 14 ώρες μετά τη στιγμή που η μητέρα του είδε ότι είχε πυρετό. Θέλει οι άνθρω­ποι να μάθουν την ιστορία του, με την ελπίδα κανείς άλλος γονιός να μην περάσει αντί­στοιχο με το δικό της εφιάλτη.

Η μητέρα του παιδιού που πέθανε εν πτήση ενώ μετα­φε­ρό­ταν σε νοσο­κο­μείο της Αθήνας στις αρχές του μήνα, αφού προη­γου­μέ­νως αρρώ­στησε ξαφνικά μερικές ώρες πριν, κατη­γο­ρεί την «τρομερή κατά­σταση στο χώρο της υγείας» στο νησί για τον απροσ­δό­κητο θάνατο του παιδιού.

Η Σάρα Σπανού, με κατα­γωγή από τη Βρε­τα­νία, πιστεύει ότι το, «πολύ χαρού­μενο και υγιέ­στατο» αγοράκι της, που ήταν μόλις 18 μηνών όταν πέθανε, δεν έτυχε της φρο­ντί­δας που δικαιού­νταν στο νησί των Δωδε­κα­νή­σων, όπου το τοπικό νοσο­κο­μείο είναι χωρίς παι­δί­α­τρο για 4 χρόνια, αφή­νο­ντας τους γονείς να βασί­ζο­νται στους ιδιώτες ιατρούς. Τα τελευ­ταία χρόνια, οι νησιώ­τες έχουν επα­νη­λημ­μένα ανα­δεί­ξει τα απο­τε­λέ­σματα της μείωσης των παροχών για την υγεία στο νησί – πατρί­δας του Ιππο­κράτη – αφή­νο­ντας το τοπικό νοσο­κο­μείο υπο­στε­λε­χω­μένο.

Ο Λουκάς πέθανε γύρω στις 5.30 τα ξημε­ρώ­ματα της 4ης Οκτω­βρίου σε νοσο­κο­μείο της Αθήνας, 14 ώρες αφού η μητέρα του δια­πί­στωσε ότι είχε πυρετό.

«Κάθε λεπτο­μέ­ρεια εκείνης της νύχτας, θα μας κυνη­γάει για πάντα», λέει η Σάρα, που 8 χρόνια πριν μετα­κό­μισε από τη Βρε­τα­νία στην Κω, αφού είχε γνω­ρί­σει το σύζυγό της Δημήτρη, τον οποίο παντρεύ­τηκε 4 χρόνια αργό­τερα.

Ανη­συ­χώ­ντας βαθιά για την ευη­με­ρία του άλλου τους γιου, απο­φά­σι­σαν να επι­στρέ­ψουν στη Βρε­τα­νία, ως απο­τέ­λε­σμα της απώ­λειας του Λουκά. «Η ζωή μας κατα­στρά­φηκε. Πρέπει να αφή­σουμε την οικο­γέ­νειά μας, το σπίτι μας, ότι αγαπάμε, για να κρα­τή­σουμε το παιδί που μας απέ­μεινε ασφαλές», λέει.

Ο Λουκάς ήταν εκείνη την άτυχη Παρα­σκευή, παί­ζο­ντας χαρού­μενα όλη μέρα. Έτρεχε η μύτη του και είχε ένα μικρό βήχα, έχοντας κολ­λή­σει προ­φα­νώς από τον μεγα­λύ­τερο αδελφό του Αντώνη, έναν 3χρονο που είχε ξεκι­νή­σει να πηγαί­νει στο βρεφικό σταθμό μια εβδο­μάδα πριν. Πέραν αυτού, ο Λουκάς φαι­νό­ταν μια χαρά και υγιέ­στα­τος και όταν η μητέρα του δια­πί­στωσε ότι είχε πυρετό στις 3 το μεση­μέρι, του έδωσε αντι­πυ­ρε­τικό. Μετά τον θήλασε και τον έβαλε για ύπνο στις 6, όπως κάθε μέρα.

Όταν ξύπνησε μια ώρα αργό­τερα, η αναπνοή του ήταν γρήγορη και ακου­γό­ταν κου­ρα­σμένη. Οι γονείς του κάλεσαν τον παι­δί­α­τρό τους, ο οποίος τους συνέ­στησε να καθα­ρί­σουν τη μύτη του και εάν αυτό δεν βοη­θούσε θα τον έβλεπε. Η Σάρα λέει ότι ήξεραν ότι δεν ήταν η μύτη του γιατί έδειχνε καθαρή κι έτσι απο­φά­σι­σαν να τον πάνε στον γιατρό.

Αλλά είχαν περάσει σχεδόν 2 ώρες μέχρι να δει ο γιατρός τον Λουκά, αφού το ιατρείο του ήταν γεμάτο όταν οι γονείς του έφτασαν εκεί. Ήταν μια από τις πολλές καθυ­στε­ρή­σεις, που η Σάρα θυμάται ξανά και ξανά, ανα­ρω­τώ­μενη αν ο Λουκάς θα ζούσε ακόμα, εάν είχε δια­γνω­στεί και αντι­με­τω­πι­στεί σωστά απ’ την αρχή.

«Ήταν γύρω στις 9 το βράδυ όταν είδαμε τελικά τον γιατρό. Εξέτασε τον Λουκά. Είχε 40 πυρετό και ο γιατρός του έδωσε «πονστάν» και μας είπε να τον πάμε για ακτι­νο­γρα­φία στο στήθος. Ήταν περίπου 10 παρά τέταρτο το βράδυ», λέει η Σάρα.

Έπρεπε να περι­μέ­νουν ξανά για την ακτι­νο­γρα­φία, γιατί ο γιατρός είχε άλλον ασθενή και είχε κλείσει τα μηχα­νή­ματα λόγω της προ­χω­ρη­μέ­νης ώρας. Μετά την εξέταση, ο γιατρός εντό­πισε μικρές κιλήδες στα πνευ­μό­νια του Λουκά και υπο­πτεύ­θηκε πνευ­μο­νία, γνώμη την οποία και ο παι­δί­α­τρος θεώρησε πιθανή. Σε αυτό το στάδιο, η Σάρα και ο σύζυγός της, ενη­με­ρώ­θη­καν ότι ο Λουκάς έπρεπε να πάρει οξυγόνο και να νοση­λευ­τεί στο Νοσο­κο­μείο.

Στην παι­δια­τρική κλινική του νοσο­κο­μείου, μια νοσο­κόμα έβαλε ορό και μάσκα οξυ­γό­νου στον Λουκά. Καθο­ρι­στι­κής σημα­σίας – όπως έμαθαν αργό­τερα οι γονείς – ήταν το γεγονός ότι τον άφησαν να ξαπλώ­σει και όχι να κάθεται, όπως θα έπρεπε, όπως τους ενη­μέ­ρωσε ο παι­δί­α­τρος όταν πήγε στο νοσο­κο­μείο μια ώρα αργό­τερα. Όταν οι εξε­τά­σεις αίματος έδειξαν ότι ο Λουκάς είχε κάτι βακτη­ριακό του έδωσαν ορό με αντι­βί­ωση.

«Ο Λουκάς ήταν πολύ χλωμός, ακόμα και τα χείλια του. Είπαμε στη νοσο­κόμα της παι­δια­τρι­κής, η οποία μας είπε πως ήταν επειδή ήταν άρρω­στος. Είπαμε επίσης στον παι­δί­α­τρο ότι η κοι­λί­τσα του παιδιού έδειχνε πρη­σμένη, δεν μας έδωσε καμία εξήγηση, ούτε έδειξε να ανη­συ­χεί. Ο Λουκάς έκανε εμετό, κάτι σκούρο καφέ», θυμάται η Σάρα.

Αργό­τερα, εκείνη και ο σύζυγός της, ενη­με­ρώ­θη­καν ότι ένα ειδικό αερο­σκά­φος έφευγε από την Κω για να μετα­φέ­ρει ένα πρόωρο μωρό σε θερ­μο­κοι­τίδα στην Αθήνα και θα μπο­ρού­σαν μ’ αυτό να μετα­φέ­ρουν και τον Λουκά. Όταν το παιδί προ­ε­τοι­μα­ζό­ταν για το ταξίδι, λέει η Σάρα, δια­πι­στώ­θηκε ότι ο αντι­βιω­τι­κός ορός δεν είχε μπει στο χέρι του.

Καθώς θυμάται κάθε λεπτο­μέ­ρεια εκείνης της νύχτας, η Σάρα δεν μπορεί να κατα­λά­βει πως κανείς στο νοσο­κο­μείο δεν κατά­λαβε ότι ο ορός δεν «δούλευε» για 2 ολό­κλη­ρες και καθο­ρι­στι­κής σημα­σίας ώρες. Κι αυτή είναι μια από τις πολλές ερω­τή­σεις που θέλει να της απα­ντη­θούν.

Η ειδική πτήση για την Αθήνα, έφυγε στις 2.15 το πρωί. Στη διάρ­κεια της πτήσης, ο Λουκάς έκανε ξανά εμετό, αλλά η Σάρα και ο σύζυγός της δεν ανη­σύ­χη­σαν και τόσο πολύ, αφού πίστευαν ότι το παιδί βρι­σκό­ταν σε καλά χέρια. Στο αερο­σκά­φος βρί­σκο­νταν δύο νοση­λευ­τές. «Τον παρα­κο­λου­θού­σαν συνέ­χεια και είπαν ότι ήταν καλά. Δεν ανη­συ­χή­σαμε», λέει η Σάρα.

Στο ασθε­νο­φόρο που τους περί­μενε στην Αθήνα για να τους μετα­φέ­ρει στο νοσο­κο­μείο, ένας νοση­λευ­τής είπε στη Σάρα να αφήσει τον Λουκά να κοι­μη­θεί αφού φαι­νό­ταν κου­ρα­σμέ­νος. Η Σάρα λέει ότι μετά απ’ αυτό, ο νοση­λευ­τής πήγε και κάθισε πίσω της, απ’ όπου δεν μπο­ρούσε να βλέπει τον Λουκά.

Τώρα ανα­ρω­τιέ­ται γιατί ο νοση­λευ­τής δεν παρα­κο­λου­θούσε το άρρωστο παιδί της. Είναι άλλη μια από τις πολλές ερω­τή­σεις που θέλει να της απα­ντη­θούν.

«Ο Λουκάς ήταν στα γόνατά μου, με τα χέρια μου γύρω του και ο σύζυγός μου καθόταν δίπλα μου. Με ρώτησε αν ο Λουκάς ήταν εντάξει. Ένιωσα ότι κάθε άλλαξε στον Λουκά, σαν όλος ο αέρας να βγήκε απ’ το κορμί του. Φώναξα, «κάτι δεν πάει καλά, βοήθησέ τον!», είδα αίμα να βγαίνει απ’ τη μύτη του. Ο νοση­λευ­τής ξάπλωσε τον Λουκά στο κρεβάτι και άρχισε να τον τρίβει, φωνά­ζο­ντας το όνομά του, προ­σπα­θώ­ντας να του κάνει ανάνηψη και λέγο­ντας στον οδηγό να βιαστεί και να μην στα­μα­τή­σει», θυμάται η Σάρα.

Ο Λουκάς δεν αντα­πο­κρι­νό­ταν όταν έφτασαν στον νοσο­κο­μείο, συνε­χί­ζει. «Τον οδή­γη­σαν γρήγορα σε ένα δωμάτιο όπου δεν επι­τρε­πό­ταν να μπούμε. Μετά από 20 λεπτά, ένας γιατρός μας φώναξε μέσα. Μας είπαν ότι ήταν ζωντα­νός αλλά πολύ, πολύ άρρω­στος. Είχε πάθει καρ­διακή και ανα­πνευ­στική ανακοπή και δεν ήξεραν γιατί. Δεν μπο­ρούσε να ανα­πνεύ­σει μόνο του. Τον έβαλαν στην εντα­τική. Μετά από 30 λεπτά, ήρθαν και μας είπαν ότι η καρδιά του είχε στα­μα­τή­σει ξανά και πέθανε. Ήταν 5.30 το πρωί».

Εφιάλ­της

Αν και η αρχική αυτοψία έδειξε ότι η πνευ­μο­νική αιμορ­ρα­γία προ­κά­λεσε την καρ­διακή και ανα­πνευ­στική ανακοπή, η Σάρα λέει ότι πως την πλη­ρο­φό­ρη­σαν ότι θα χρεια­στεί 2-3 μήνες πριν τα ορι­στικά απο­τε­λέ­σματα της νεκρο­ψίας.

Στην απέλ­πιδα προ­σπά­θειά της για απα­ντή­σεις, μίλησε με μια έμπειρη παι­δια­τρική νοσο­κόμα από την Αγγλία που πιστεύει ότι όλα τα συμ­πτώ­ματα του Λουκά δεί­χνουν σηψαι­μία. «Ταχεία διά­γνωση και απλή θερα­πεία είναι απα­ραί­τητα για αυτό», λέει η Σάρα.

«Ζούμε έναν εφιάλτη. Καθώς η ζωή συνε­χί­ζε­ται για όλους, είμαστε σε έναν εφιάλτη και δεν θα ξυπνή­σουμε ποτέ. Το μικρό μας αγόρι χάθηκε, τίποτα δεν μπορεί να τον φέρει πίσω. Αλλά θέλω να μοι­ρα­στώ την ιστορία του, γιατί ήταν ένα υγιέ­στατο και τόσο χαρούμε μικρό παιδί. Άξιζε πολύ περισ­σό­τερα», λέει.

«Το νοσο­κο­μείο στην Κω δεν έχει παι­δί­α­τρο. Το προ­σω­πικό δεν είναι αρμόδιο και δεν έχουν βασικό εξο­πλι­σμό. Το παιδί μου δεν είναι το μόνο που πέθανε φέτος εξαι­τίας της τρο­με­ρής κατά­στα­σης στον τομέα της υγείας στο νησί».

«Κανείς δεν ανη­σύ­χησε για τον Λουκά. Κανείς δεν μας έδειξε ότι βρι­σκό­ταν σε κίνδυνο. Όλοι έλεγαν ότι είναι καλά. Δεν ανη­συ­χή­σαμε, ποτέ δεν πέρασε απ’ το μυαλό μας ότι θα μπο­ρούσε να πεθάνει. Δεν τον κοί­τα­γαν καν όταν πέθανε. Πως γίνεται τόσοι άνθρω­ποι να μην είδαν ότι ήταν τόσο άρρω­στος;».

Καθώς ετοι­μά­ζε­ται να φύγει από την Ελλάδα για τη Βρε­τα­νία, η Σάρα ελπίζει κανένας άλλος γονιός στην Κω να μην βιώσει την ίδια απώλεια.

«Κάτι πρέπει να γίνει. Αυτό θα μπο­ρούσε να συμβεί στον οποιον­δή­ποτε. Έχουμε 34.000 κατοί­κους όλο το χρόνο και εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες το καλο­καίρι. Κι όμως, το νοσο­κο­μείο μπορεί μόνο να δώσει πρώτες βοή­θειες. Πόσα ακόμα αθώα παιδιά πρέπει να πεθά­νουν για να γίνει κάτι; Οι κάτοι­κοι της Κω προ­σεύ­χο­νται να μην τους τύχει κάτι και οι του­ρί­στες δεν έχουν ιδέα ότι βάζουν τη ζωή τους σε κίνδυνο επι­σκε­πτό­με­νοι την Κω», λέει.

«Πιστεύ­ουμε ότι αν είχε πάει απ’ την αρχή σε ένα πραγ­μα­τικό νοσο­κο­μείο, θα είχε ζήσει. Αν ήταν πνευ­μο­νία ή σηψαι­μία, το μόνο που χρεια­ζό­ταν ήταν θερα­πεία. Από τη στιγμή που καλέ­σαμε τον γιατρό πέρασαν 6 ώρες για να του δώσουν αντι­βί­ωση. Κανείς δεν τον παρα­κο­λου­θούσε στο νοσο­κο­μείο. Κανείς δεν του έδειξε τη φρο­ντίδα που του άξιζε».

Πηγή : http://www.enetenglish.gr/?i=news.en.home&id=2079