Ο φόνος Καριώτη στη Μεσαιωνική Πόλη: Το DNA, οι μαρτυρίες, τα αντικρουόμενα υπομνήματα και οι δύο κατηγορούμενοι

• Η δο­λο­φο­νία του 75χρο­νου και η ενο­χο­ποί­η­ση του γιου του και ενός ακόμα ημε­δα­πού φέρ­νουν ξανά στο προ­σκή­νιο μία υπό­θε­ση που εξε­λίσ­σε­ται σε εφιάλ­τη  για τις Αρχές και την το­πι­κή κοι­νω­νία • Τη Δευ­τέ­ρα απο­λο­γεί­ται ο Κου­λια­νός

Τρία χρό­νια μετά την απο­τρό­παια δο­λο­φο­νία του 75χρο­νου Γιώρ­γου Κα­ριώ­τη στη Με­σαιω­νι­κή Πόλη της Ρόδου, η υπό­θε­ση ανοί­γει ξανά με κα­ται­γι­στι­κές εξε­λί­ξεις. Στις 6 Ιου­νί­ου 2025 συ­νε­λή­φθη ένας 41χρο­νος ημε­δα­πός, κα­τη­γο­ρού­με­νος ως συ­νερ­γός του κα­τα­δι­κα­σμέ­νου γιου του θύ­μα­τος, Ευάγ­γε­λου Κου­λια­νού. Ο Κου­λια­νός έχει ήδη κα­τα­δι­κα­στεί σε ισό­βια χωρίς ελα­φρυ­ντι­κά, αλλά η νέα δίωξη ρί­χνει δια­φο­ρε­τι­κό φως στην υπό­θε­ση.

Ο Ανα­κρι­τής Ρόδου κά­λε­σε σε απο­λο­γία τον Κου­λια­νό τη Δευ­τέ­ρα και ανα­μέ­νε­ται με με­τα­γω­γή από τις φυ­λα­κές στο πλαί­σιο της νέας δι­κο­γρα­φί­ας μετά την άσκη­ση νέας διώ­ξε­ως και για λη­στεία κατά συ­ναυ­τουρ­γία.

Πα­ράλ­λη­λα, η δια­δι­κα­σία πα­ρα­πο­μπής του 41χρο­νου σε δίκη θα ανα­στα­λεί μέχρι την τε­λε­σι­δι­κία της πρώ­της υπό­θε­σης αν­θρω­πο­κτο­νί­ας για την οποία έχει κα­τα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως ο Κου­λια­νός. Ο 41χρο­νος ζητά ψυ­χια­τρι­κή πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη και αυτό το θέμα ανα­μέ­νε­ται να κρι­θεί αρ­μο­δί­ως από τον Ανα­κρι­τή.

Μία υπό­θε­ση με πολλά στρώ­μα­τα

Η δο­λο­φο­νία του Γιώρ­γου Κα­ριώ­τη, τον Ιού­νιο του 2022, μέσα στο σπίτι του στην καρ­διά της Με­σαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου, πα­ρα­μέ­νει ένα από τα πιο σκο­τει­νά και πο­λύ­πλο­κα εγκλή­μα­τα των τε­λευ­ταί­ων ετών. Από την αρ­χι­κή ενο­χο­ποί­η­ση του γιου του, Ευάγ­γε­λου Κου­λια­νού, μέχρι την πρό­σφα­τη σύλ­λη­ψη ενός δεύ­τε­ρου κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, του 41χρο­νου ημε­δα­πού, η υπό­θε­ση φαί­νε­ται να ξε­τυ­λί­γε­ται σαν θρί­λερ με αλ­λε­πάλ­λη­λες απο­κα­λύ­ψεις, ανα­τρο­πές και σο­κα­ρι­στι­κά ευ­ρή­μα­τα.

Η πρώτη σύλ­λη­ψη και η κα­τα­δί­κη

Ο Ευάγ­γε­λος Κου­λια­νός, γιος του θύ­μα­τος, συ­νε­λή­φθη και κα­τα­δι­κά­στη­κε σε ισό­βια κά­θειρ­ξη χωρίς κα­νέ­να ελα­φρυ­ντι­κό, μετά από εν­δε­λε­χή έρευ­να της αστυ­νο­μί­ας και του ανα­κρι­τι­κού μη­χα­νι­σμού. Τα στοι­χεία που οδή­γη­σαν στην κα­τα­δί­κη του πε­ριε­λάμ­βα­ναν αντι­φά­σεις στις απο­λο­γί­ες του, ίχνη αί­μα­τος στον σάκο του, απο­τυ­πώ­μα­τα σε κρί­σι­μα ση­μεία του σπι­τιού και η απου­σία πει­στι­κού άλ­λο­θι. Ο ίδιος πά­ντο­τε δή­λω­νε αθώος, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι βρήκε τον πα­τέ­ρα του νεκρό και ότι πα­νι­κο­βλή­θη­κε. Η υπε­ρά­σπι­σή του δια του κ. Δήμου Μου­τά­φη μι­λού­σε για σκευω­ρία, κα­κο­στη­μέ­νη δι­κο­γρα­φία και έλ­λει­ψη άμε­σων απο­δεί­ξε­ων που να τον συν­δέ­ουν με τη δο­λο­φο­νία.

Το DNA που έδωσε νέα διά­στα­ση

Η υπό­θε­ση πήρε νέα τροπή τον Δε­κέμ­βριο του 2024, όταν πρώην σύ­ντρο­φος ενός 41χρο­νου άνδρα απευ­θύν­θη­κε αυ­θόρ­μη­τα στις Αρχές, δη­λώ­νο­ντας πως ο πρώην της της είχε ομο­λο­γή­σει συμ­με­το­χή στο έγκλη­μα. Η κα­τά­θε­σή της έδωσε την αφορ­μή για επα­νεκ­κί­νη­ση της έρευ­νας. Το επι­στη­μο­νι­κό μέρος της υπό­θε­σης ήταν κα­τα­λυ­τι­κό: βιο­λο­γι­κό υλικό του 41χρο­νου βρέ­θη­κε σε τρία κομ­βι­κά ση­μεία —στην αι­μα­το­βαμ­μέ­νη πε­τσέ­τα που βρέ­θη­κε πάνω στο πρό­σω­πο του θύ­μα­τος, στον αυ­το­σχέ­διο βρόχο από τον οποίο προ­ήλ­θε ο θά­να­τος, και σε ση­μείο δίπλα από το πτώμα. Οι ερ­γα­στη­ρια­κές ανα­λύ­σεις επι­βε­βαί­ω­σαν ότι η ταυ­το­ποί­η­ση ήταν πέραν πάσης στα­τι­στι­κής αμ­φι­βο­λί­ας.

Οι εγκλη­μα­το­λο­γι­κές ανα­λύ­σεις έγι­ναν στα ερ­γα­στή­ρια της ΕΛ.ΑΣ. και το πό­ρι­σμα πα­ρα­δό­θη­κε τον Απρί­λιο του 2025. Η επε­ξερ­γα­σία έγινε με τε­χνο­λο­γία υψη­λής ευαι­σθη­σί­ας και πε­ριε­λάμ­βα­νε και επα­νέ­λεγ­χο από ανε­ξάρ­τη­το ερ­γα­στή­ριο. Η πι­θα­νό­τη­τα λά­θους ήταν μι­κρό­τε­ρη του 0,00000000001%.

Η απο­λο­γία του 41χρο­νου

Ο 41χρο­νος, ο οποί­ος δη­λώ­νει εξαρ­τη­μέ­νος από τα ναρ­κω­τι­κά, ισχυ­ρί­στη­κε πως δεν συμ­με­τεί­χε στη δο­λο­φο­νία, αλλά πως πήγε στο ση­μείο αφού είχε ήδη τε­λε­στεί το έγκλη­μα. Ο ίδιος πα­ρα­δέ­χθη­κε ότι μπήκε στο σπίτι μαζί με τον Κου­λια­νό για να κλέ­ψουν χρή­μα­τα προ­κει­μέ­νου να ξε­χρε­ώ­σουν εμπό­ρους ναρ­κω­τι­κών, με τους οποί­ους είχαν εμπλα­κεί σε προη­γού­με­νες πρά­ξεις. Ισχυ­ρί­στη­κε πως ο ίδιος δεν προ­κά­λε­σε τον θά­να­το του Κα­ριώ­τη και πως απλώς βο­ή­θη­σε να σκη­νο­θε­τη­θεί μία λη­στεία. Είπε επί­σης πως άγ­γι­ξε αντι­κεί­με­να ενώ βρι­σκό­ταν υπό την επή­ρεια ου­σιών, εξη­γώ­ντας έτσι το DNA του στη σκηνή.

Πέραν των όσων ανά­φε­ρε προ­α­να­κρι­τι­κώς και με το υπό­μνη­μα του διά του συ­νη­γό­ρου του κ. Δη­μή­τρη Δη­μη­τριά­δη εξαι­ρε­τι­κό εν­δια­φέ­ρον έχουν τα όσα κα­τέ­θε­σε και προ­φο­ρι­κά ενώ­πιον του Ανα­κρι­τή.

Στην απο­λο­γία του, πε­ριέ­γρα­ψε τη σχέση του με τον συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νό του, Κου­λια­νό, απο­κα­λύ­πτο­ντας πως είναι ξα­δέλ­φια και ότι είχαν εμπλα­κεί από κοι­νού στη δια­κί­νη­ση ναρ­κω­τι­κών για πε­ρί­που δύο χρό­νια.

Όπως υπο­στή­ρι­ξε, σε κά­ποια φάση ο Κου­λια­νός φέ­ρε­ται να του είπε ότι είχε χάσει πο­σό­τη­τα κο­κα­ΐ­νης, με απο­τέ­λε­σμα να χρω­στούν 7.500 ευρώ στους προ­μη­θευ­τές τους. Τότε ο Κου­λια­νός του ανέ­φε­ρε πως ο πα­τέ­ρας του, Κα­ριώ­της, είχε στο σπίτι χρή­μα­τα που είχε κερ­δί­σει στα ζάρια. Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται να τον προ­έ­τρε­ψε να πάρει τα χρή­μα­τα για να κα­λύ­ψουν το χρέος και να απο­φύ­γουν πι­θα­νές συ­νέ­πειες.

Ο ίδιος ισχυ­ρί­στη­κε πως πε­ρί­με­νε τον Κου­λια­νό στους Μύ­λους στο Μαν­δρά­κι, ενώ εκεί­νος πήγε στο πα­τρι­κό του. Λίγη ώρα αρ­γό­τε­ρα, σύμ­φω­να με τα λε­γό­με­νά του, ο Κου­λια­νός τον κά­λε­σε πα­νι­κό­βλη­τος και του ζή­τη­σε να πάει στο σπίτι. Όταν έφτα­σε, βρήκε τον πα­τέ­ρα του συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νού του νεκρό, ξα­πλω­μέ­νο ανά­σκε­λα στο πά­τω­μα, με αίμα στη μύτη και δε­μέ­να τα χέρια πίσω από την πλάτη. Ανέ­φε­ρε πως δια­πί­στω­σε άμεσα ότι ήταν νε­κρός, καθώς το πρό­σω­πό του ήταν με­λα­νια­σμέ­νο.

Ρώ­τη­σε, όπως είπε, τον Κου­λια­νό τι είχε συμ­βεί, χωρίς να λάβει ου­σια­στι­κή απά­ντη­ση. Εκεί­νος φέ­ρε­ται να του πρό­τει­νε να σκη­νο­θε­τή­σουν λη­στεία. Του έδωσε ένα σχοι­νί για να το πε­ρά­σει γύρω από τον λαιμό του πτώ­μα­τος, καθώς και μια πε­τσέ­τα για να κα­λύ­ψει το πρό­σω­πό του. Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος υπο­στή­ρι­ξε πως εκεί­νη τη στιγ­μή βρι­σκό­ταν υπό την επή­ρεια ναρ­κω­τι­κών και δεν είχε συ­νεί­δη­ση των πρά­ξε­ών του. Εξή­γη­σε επί­σης ότι δεν φο­ρού­σε γά­ντια, σε αντί­θε­ση με τον Κου­λια­νό, γε­γο­νός που, όπως είπε, εξη­γεί γιατί εντο­πί­στη­κε το δικό του DNA στο σχοι­νί.

Μετά το πε­ρι­στα­τι­κό, σύμ­φω­να με τα όσα κα­τέ­θε­σε, ο Κου­λια­νός του έδωσε ποσό 7.500 με 8.000 ευρώ, το οποίο πα­ρέ­δω­σε στους ναρ­κέ­μπο­ρους για να εξο­φλή­σουν το χρέος. Τον Κου­λια­νό, όπως δή­λω­σε, δεν τον ξα­να­εί­δε ούτε είχε επαφή μαζί του μετά από εκεί­νη τη μέρα. Δύο ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα συ­νε­λή­φθη από την Αστυ­νο­μία για άλλη υπό­θε­ση και οδη­γή­θη­κε στη φυ­λα­κή.

Ανα­φε­ρό­με­νος στην πρώην σύ­ντρο­φό του, είπε ότι δια­τη­ρού­σαν σχέση, αλλά ισχυ­ρί­στη­κε πως όσα είπε εκεί­νη στην Αστυ­νο­μία είναι ψευδή και έχουν στόχο να τον εκ­δι­κη­θεί επει­δή δεν της έδινε χρή­μα­τα. Ισχυ­ρί­στη­κε ακόμη πως είχε τη­λε­φω­νή­σει στη μη­τέ­ρα του και την απει­λού­σε ότι θα τον στεί­λει φυ­λα­κή.

Σχε­τι­κά με μια κοι­νω­νι­κή λει­τουρ­γό, πα­ρα­δέ­χθη­κε ότι της είχε πει πως έχει δια­πρά­ξει αν­θρω­πο­κτο­νία, το­νί­ζο­ντας όμως ότι το είπε «για πλάκα». Υπο­στή­ρι­ξε πως το έκανε για να οδη­γη­θεί σε ψυ­χια­τρι­κή κλι­νι­κή, λόγω των προ­σω­πι­κών του προ­βλη­μά­των.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος δή­λω­σε πως δια­μέ­νει μό­νι­μα στα Κο­σκι­νού με τη μη­τέ­ρα του, ερ­γά­ζε­ται πε­ρι­στα­σια­κά ως μπο­για­τζής και λαμ­βά­νει επί­δο­μα 338 ευρώ μη­νιαί­ως για ψυ­χια­τρι­κά προ­βλή­μα­τα. Είναι σε διά­στα­ση με τη σύ­ζυ­γό του και έχει δύο ανή­λι­κα παι­διά, για τα οποία δεν έχει την επι­μέ­λεια, καθώς του έχει αφαι­ρε­θεί δι­κα­στι­κά λόγω της εξάρ­τη­σής του από τα ναρ­κω­τι­κά. Ο πα­τέ­ρας του είναι απο­βιώ­σας και τα αδέλ­φια του ζουν επί­σης στη Ρόδο.

Η εκρη­κτι­κή κα­τά­θε­ση της 47χρο­νης

Η γυ­ναί­κα που άνοι­ξε τον νέο κύκλο εξε­λί­ξε­ων είναι πρώην σύ­ντρο­φος του 41χρο­νου. Κατά την ένορ­κη κα­τά­θε­σή της, τον Δε­κέμ­βριο του 2024, απο­κά­λυ­ψε ότι της είχε ομο­λο­γή­σει όχι μόνο τη συμ­με­το­χή του στον φόνο του Κα­ριώ­τη, αλλά και ότι είχε εμπλέ­ξει μια το­ξι­κο­μα­νή γυ­ναί­κα από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη ως συ­νερ­γό, την οποία αρ­γό­τε­ρα δο­λο­φό­νη­σε και εξα­φά­νι­σε για να μην μι­λή­σει. Η μαρ­τυ­ρία της πε­ρι­λάμ­βα­νε ανα­τρι­χια­στι­κές λε­πτο­μέ­ρειες για τον τρόπο που τε­λέ­στη­κε το έγκλη­μα, την αφαί­ρε­ση χρη­μά­των και τις απει­λές που δέ­χτη­κε η ίδια όταν απεί­λη­σε να μι­λή­σει.

Οι θέ­σεις του Κου­λια­νού και τα επι­βα­ρυ­ντι­κά στοι­χεία της αστυ­νο­μί­ας

Οι αστυ­νο­μι­κές αρχές αντι­με­τώ­πι­σαν εξαρ­χής με κα­χυ­πο­ψία τον ισχυ­ρι­σμό ότι ο Κου­λια­νός δεν εμπλέ­κε­ται. Η πα­ρου­σία του σε κρί­σι­μα χρο­νι­κά ση­μεία κα­τα­γρά­φη­κε από κά­με­ρες ασφα­λεί­ας, ενώ η ανά­λυ­ση των τη­λε­πι­κοι­νω­νια­κών του δε­δο­μέ­νων απο­κά­λυ­ψε σο­βα­ρές αντι­φά­σεις σε σχέση με όσα ισχυ­ρι­ζό­ταν.

Απο­τυ­πώ­μα­τά του βρέ­θη­καν σε πο­τή­ρια, στο κρε­βά­τι και σε άλλες επι­φά­νειες, ενώ ο χρό­νος πα­ρα­μο­νής του στο σπίτι του θύ­μα­τος ξε­περ­νού­σε κατά πολύ αυτόν που είχε δη­λώ­σει. Τα ρούχα του έφε­ραν ίχνη αί­μα­τος, και στο σπίτι βρέ­θη­καν αντι­κεί­με­να με βιο­λο­γι­κά στοι­χεία που ενί­σχυαν την εμπλο­κή του.

Η αστυ­νο­μι­κή έρευ­να εντό­πι­σε σο­βα­ρές αντι­φά­σεις. Ο Κου­λια­νός είπε ότι έμει­νε 30 λεπτά, αλλά τα δε­δο­μέ­να κι­νη­τής δεί­χνουν τρί­ω­ρη πα­ρα­μο­νή. Είπε ότι δεν είδε τραύ­μα­τα, αλλά πε­ριέ­γρα­ψε αυτά με λε­πτο­μέ­ρεια στην τη­λε­ό­ρα­ση. Ανα­γνώ­ρι­σε το σχοι­νί ως «οι­κείο», ενώ προη­γου­μέ­νως το είχε αρ­νη­θεί. Βρέ­θη­καν απο­τυ­πώ­μα­τά του σε πο­τή­ρι και σε έπι­πλα του σπι­τιού, και ίχνη αί­μα­τος στο ρούχο του. Το σε­νά­ριο πως βρήκε τον πα­τέ­ρα του νεκρό και έφυγε ήρεμα δεν πεί­θει.

Η οικία του Κα­ριώ­τη ήταν μικρή, παλιά και με πε­ριο­ρι­σμέ­νη πρό­σβα­ση, κάτι που απορ­ρί­πτει το εν­δε­χό­με­νο τυ­χαί­ας λη­στεί­ας. Το πτώμα βρέ­θη­κε σε αφύ­σι­κη στάση, με το πρό­σω­πο κα­λυμ­μέ­νο από πε­τσέ­τα και το πα­ντε­λό­νι κα­τε­βα­σμέ­νο. Η τη­λε­ό­ρα­ση λει­τουρ­γού­σε και η εξώ­πορ­τα ήταν ασφα­λι­σμέ­νη από μέσα με ξύλο. Δεν υπήρ­χαν ίχνη πα­ρα­βί­α­σης, ενώ βρέ­θη­καν ίχνη ανα­ζή­τη­σης χρη­μά­των. Το σκη­νι­κό πα­ρέ­πε­μπε πε­ρισ­σό­τε­ρο σε έγκλη­μα με προ­σω­πι­κά κί­νη­τρα και από­πει­ρα πα­ρα­πλά­νη­σης των αρχών.