Δρ. Μαρία Μάχλη, χημικός μηχανικός: «Προτίμησα να δώσω τη μάχη της ξενιτιάς, για να κάνω το όνειρό μας πραγματικότητα»

Μαρία, έχεις ήδη συμπλη­ρώ­σει 13 χρόνια στην «ξενιτιά», αφού το 2012 μέσα στην οικο­νο­μική κρίση της χώρας μας και τα μνη­μό­νια, απο­φα­σί­σατε με την οικο­γέ­νειά σου να φύγετε από τη Ρόδο στο εξω­τε­ρικό, όπως και πολλοί άλλοι συμπα­τριώ­τες μας τότε, ανα­ζη­τώ­ντας μία καλύ­τερη προ­ο­πτική στο εξω­τε­ρικό. Πόσο εύκολη ήταν η προ­σαρ­μογή από τη Ρόδο στη Χαϊ­δελ­βέργη της Γερ­μα­νίας; Είχες βεβαίως το προ­τέ­ρημα ότι μιλού­σες τη γερ­μα­νική γλώσσα.

Περά­σανε κιόλας 13 χρόνια! Πώς περνάνε τα χρόνια. Η προ­σαρ­μογή στη Γερ­μα­νία ήταν εύκολη για μένα, γιατί έπρεπε να είναι εύκολη. Τα παιδιά λίγο δυσκο­λεύ­τη­καν, αλλά συνή­θι­σαν με τον καιρό. Τους έλειπαν η γιαγιά, ο παππούς και ο ήλιος. Η Χαϊ­δελ­βέργη είναι μία πανέ­μορφη πόλη, γεμάτη του­ρί­στες και με ένα υπέροχο κάστρο, όπως επίσης έχει το στοι­χείο του νερού, τον ποταμό. Που σημαί­νει γνώ­ρι­μες εικόνες για μένα. Όταν έχεις συνη­θί­σει να ζεις μέσα σε αυτή την ομορφιά της Ρόδου, βοηθάει πολύ όταν το μέρος που πας είναι και αυτό όμορφο. Η Χαϊ­δελ­βέργη είναι πολυ­πο­λι­τι­σμική πόλη λόγω του πανε­πι­στη­μίου, κόσμος από όλες τις χώρες του πλανήτη και αυτό βοηθάει πολύ. Οι Γερ­μα­νοί μας αγκά­λια­σαν και εντα­χθή­καμε πολύ γρήγορα στην κοι­νω­νία της. Έχει και σχετικά καλό καιρό για γερ­μα­νικά δεδο­μένα πάντα….Το ό,τι ήξερα γερ­μα­νικά με βοήθησε πολύ στην καθη­με­ρι­νό­τητα, στην αρχή. Οι γνώσεις μου όμως ήταν βασικές. Για να μπορέσω να χρη­σι­μο­ποι­ήσω τα γερ­μα­νικά με άνεση στην εργασία μου, όπου χρη­σι­μο­ποιούμε τεχνι­κούς όρους και για την επι­κοι­νω­νία με κρα­τι­κούς φορείς πχ εφορία, πέρασε καιρός. Το πιο δύσκολο όμως ήταν να κατα­λάβω τις διά­φο­ρες γερ­μα­νι­κές δια­λέ­κτους, όπως και να κατα­λάβω το χιούμορ. Τώρα όμως τα κατα­φέρνω. Όταν παίρ­νεις την απόφαση να φύγεις, πρέπει να απο­δε­χτείς το γεγονός το ό,τι εκεί που πας θα είναι πολύ δια­φο­ρε­τικά από ό,τι έχεις συνη­θί­σει, να είσαι ανοι­χτός στη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα, να προ­σαρ­μο­στείς σε κάτι νέο και να δεις τη ζωή με και­νού­ρια γυαλιά. Πχ δεν πει­ρά­ζει που βρέχει, θα πάμε τη βόλτα μας με αδιά­βροχο… και τι έγινε…

Πολλοί δεν θα έπαιρ­ναν εύκολα αυτή την απόφαση, δεδο­μέ­νου ότι εσύ τότε ήσουν μόνιμη υπάλ­λη­λος της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου ως χημικός-μηχανικός και παραι­τή­θη­κες από τη θέση για να πας στο εξω­τε­ρικό. Τη στιγμή που χιλιά­δες θα παρα­κα­λού­σαν να έχουν μία μονι­μό­τητα στο δημόσιο, εσύ δεν το σκέ­φτη­κες έτσι;

Σε όλο αυτό το πιο δύσκολο από όλα ήταν οι απο­χαι­ρε­τι­σμοί στο αερο­δρό­μιο. Όταν απο­χαι­ρε­τάς την μητέρα σου και τον πατέρα σου και τα παιδιά σου τη γιαγιά και τον παππού τους. Αυτό δεν το συνη­θί­ζεις ποτέ και με τίποτα.

Ουδέν μονι­μό­τερο του προ­σω­ρι­νού…Ο καθένας μας δια­λέ­γει ποιες μάχες αξίζει να δώσει ή όχι. Τη δουλειά μου την αγαπάω πολύ και η θέση μου στην Περι­φέ­ρεια δε με γέμιζε, ούτε το αντι­κεί­μενο, ούτε οι απο­λα­βές μετά τη γερή μείωση μισθού. Έχοντας επεν­δύ­σει στις σπουδές μου, ένιωσα ότι αυτή τη μάχη την είχα ήδη χάσει και δεν έβλεπα λύση στο απώτερο μέλλον. Ήταν μία δύσκολη απόφαση που έπρεπε να πάρουμε πριν πάει ο Μάνος τότε σχολείο. Φύγαμε τον Ιούλιο του 2012 και τον Σεπτέμ­βριο πήγε στην Α’ δημο­τι­κού. Πολλοί πιστεύ­ουν ότι το να φύγεις είναι εύκολο πράγμα και ότι τα βρί­σκουμε όλα έτοιμα, λες και υπάρχει επι­τροπή υπο­δο­χής με κόκκινο χαλί «κυρία Μάχλη, Καλώς ήρθατε». Όχι, δεν είναι έτσι. Είναι δύσκολα και θέλει αγώνα. Προ­τί­μησα λοιπόν να δώσω αυτή τη μάχη. Ήταν μία διέ­ξο­δος για να μπορέσω να κάνω τα δικά μου, αλλά και μετέ­πειτα τα όνειρα των παιδιών μου, πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Η πρώτη σου δουλειά ήταν σε μία θυγα­τρική της BASF. Ποιο ήταν το αντι­κεί­μενο;

Εξαι­τίας της συνερ­γα­σίας μου με το πανε­πι­στή­μιο του Μονάχου κατά τη διάρ­κεια του διδα­κτο­ρι­κού βρήκα την πρώτη μου εργασία και εκεί σχε­δί­αζα μονάδες για πει­ρά­ματα για την έρευνα και την τεχνο­λο­γία. Έπρεπε όμως να ταξι­δεύω σε όλο τον κόσμο και ήταν δύσκολο με 2 μικρά παιδιά. Ήταν μία κατα­πλη­κτική εμπει­ρία και μία εξαι­ρε­τική εισα­γωγή στη γερ­μα­νική αγορά εργα­σίας.

Εδώ και 8 χρόνια εργά­ζε­σαι στη Merck στο στρα­τη­γικό μάρ­κε­τινγκ! Μπήκες σε άλλα νερά τώρα;

Στη Μerck είμαι στο στρα­τη­γικό μάρ­κε­τινγκ της εται­ρείας, όπου λαμ­βά­νο­νται καίριες απο­φά­σεις για τον σχε­δια­σμό των στόχων και τη χάραξη της στρα­τη­γι­κής για την επί­τευξή τους. Είμαι υπεύ­θυνη για τις πρώτες ύλες που χρη­σι­μο­ποιού­νται σε φάρμακα παγκο­σμίως και έχει πολύ ενδια­φέ­ρον. Μπορώ και δουλεύω και από το σπίτι. Εφαρ­μό­ζουμε ένα υβρι­δικό μοντέλο σπίτι/γραφείο που βολεύει πολύ, ειδικά όταν έχεις μικρά παιδιά.

Τι σου λείπει περισ­σό­τερο από τη Ρόδο;

Μου λείπουν περισ­σό­τερο η οικο­γέ­νεια και οι φίλοι. Να, χτες που μαζευ­τή­καμε στης θείας μου της Σέβας για να κρα­τή­σουμε το έθιμο και κάναμε κου­λού­ρια ήταν υπέροχα. Επίσης, η θάλασσα και να πάω σε ένα ουζερί. Και φυσικά οι συναυ­λίες με Έλληνες καλ­λι­τέ­χνες και οι θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις στη γλώσσα μου.

Έχεις ανα­θε­ω­ρή­σει καθόλου για την απόφαση που πήρες το 2012 να φύγεις από την πατρίδα σου; Είπες ποτέ θα τα παρα­τήσω και θα επι­στρέψω πίσω;

Όχι δεν το έχω ανα­θε­ω­ρή­σει και δεν το έχω πει.

Οι δύο γιοι σου, ο Μάνος και ο Αλέ­ξαν­δρος, που μεγά­λω­σαν στη Γερ­μα­νία (δεν ρωτώ για τον Φίλιππο-Ραφαήλ γιατί είναι μωρό), θέλουν να επι­στρέ­ψουν κάποια στιγμή στην Ελλάδα;

Τους ρώτησα και δεν το απο­κλεί­ουν. Μου είπαν ότι αν έχουν ενδια­φέ­ρου­σες επι­λο­γές γιατί όχι. Ο Μάνος σπου­δά­ζει μουσική τεχνο­λο­γία και ο Αλέ­ξαν­δρος σχολείο και φουλ ποδό­σφαιρο. Την Ελλάδα πάντως την έχουν στην καρδιά τους, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Σε τι παρα­δέ­χε­σαι τους Γερ­μα­νούς ως λαό; Και αντι­θέ­τως τι απε­χθά­νε­σαι στη νοο­τρο­πία τους;

Τους Γερ­μα­νούς τους παρα­δέ­χο­μαι για την οργά­νωση και για την τάξη τους κυρίως όσον αφορά στο κράτος. Έχω κάνει Γερ­μα­νούς φίλους και στο μεταξύ είναι φίλοι πραγ­μα­τι­κοί, καρ­δια­κοί. Δεν υπάρχει κάτι που να απε­χθά­νο­μαι συγκε­κρι­μένα για τους Γερ­μα­νούς. Είναι ο κόσμος που βοη­θή­σατε όταν χρειά­στηκε πέρσι στη φωτιά, ο γιατρός μου, η δασκάλα των παιδιών μου, ο φούρ­να­ρής μου, και φυσικά με κάνατε τόσο περή­φανη!