Γιώργος Χατζημάρκος: Είναι «βαριά η φανέλα» του νησιώτη, αλλά της δώσαμε περιεχόμενο!

• Με τον στρα­τη­γικό σχε­δια­σμό μας, ήρθαν οι μεγάλες νίκες στα νησιά του Νοτίου Αιγαίου • Σε ένα μεγάλο κομμάτι του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού του πολι­τι­κού συστή­μα­τος η διεκ­δι­κη­τι­κό­τητα δεν είναι παρά ο φερε­τζές της δικής τους ανι­κα­νό­τη­τας

Σε μία άκρως ενδια­φέ­ρουσα συνέ­ντευξη που παρα­χώ­ρησε ο περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου και πρό­ε­δρος της ΕΝΠΕ, Γιώργος Χατζη­μάρ­κος, στον τηλε­ο­πτικό σταθμό “Κόσμος” και στον Κλεάνθη Λοΐζο, η οποία προ­βλή­θηκε τη Μεγάλη Δευτέρα, μίλησε για όλες τις τρέ­χου­σες εξε­λί­ξεις, τη νησιω­τι­κό­τητα, τον του­ρι­σμό, τις αλλε­πάλ­λη­λες κρίσεις που κλήθηκε να δια­χει­ρι­σθεί η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, αλλά και τις νίκες που έχουν έρθει στα νησιά μας.

Στην εισα­γω­γική του τοπο­θέ­τηση ο κ. Χατζη­μάρ­κος, ανα­φε­ρό­με­νος και στα αυξη­μένα καθή­κο­ντά του, λόγω και της ευθύνης στην προ­ε­δρία της Ένωσης Περι­φε­ρειών Ελλάδος, δήλωσε ότι αισθά­νε­ται πάρα πολύ τυχερός γιατί κάνει αυτό που αγαπά, “οπότε δεν παρα­πο­νιέ­μαι. Η προ­ε­δρία της ΕΝΠΕ για μένα ήταν ένα μεγάλο ορόσημο και είναι γιατί δεν την εισπράττω ως μία επι­τυ­χία στο πρόσωπό μου. Την εισπράττω σαν εμπι­στο­σύνη μεγάλη στην περι­φέ­ρεια της χώρας, όχι με την έννοια του διοι­κη­τι­κού χώρου, τη γεω­γρα­φική περι­φέ­ρεια της χώρας και είμαι εξαι­ρε­τικά περή­φα­νος για την περι­φέ­ρεια της χώρας. Νομίζω ότι είναι ένα στάδιο ωρί­μαν­σης του θεσμού και σίγουρα η εμπι­στο­σύνη αυτή έρχεται σαν πολύ μεγάλη ευθύνη που πρέπει να τη σηκώ­σουμε και να αντα­πο­κρι­θούμε σε αυτήν μαζί με τη θέση μας και τον ρόλο μας στην Ευρώπη, η Ευρώπη είναι η μεγάλη οικο­γέ­νεια”.

Ανα­φε­ρό­με­νος στους συνερ­γά­τες του, ο κ. Χατζη­μάρ­κος επι­σή­μανε ότι “αυτός είναι ο κεντρι­κός πυλώνας του ρόλου μας, της πολι­τι­κής μας εδώ στην περι­φέ­ρειά μας και στο στρα­τη­γείο μας, όπου ξέρουν όλοι οι συνερ­γά­τες μας ότι δεν υπάρχει μέρα, ώρα, δεν υπάρχει περί­ο­δος του χρόνου η οποία να μην είναι κατάλ­ληλη για να είμαστε εδώ και να κάνουμε αυτό για το οποίο ζητή­σαμε την εμπι­στο­σύνη της κοι­νω­νίας, να παρά­γουμε έργο για λογα­ρια­σμό των πολιτών του Νοτίου Αιγαίου και τώρα όλης της χώρας. Είμαστε εδώ από επιλογή, με υψηλό αίσθημα καθή­κο­ντος και θα παρα­μεί­νουμε εδώ όσο αισθα­νό­μα­στε ότι είμαστε χρή­σι­μοι και παρα­γω­γι­κοί”.

Για τις τρο­μα­κτι­κές ανα­τα­ρά­ξεις με απρό­βλε­πτες συνέ­πειες όχι μόνο στην Ελλάδα και την Ε.Ε. αλλά παγκο­σμίως, ο κ. Χατζη­μάρ­κος σχο­λί­ασε ότι «το διεθνές περι­βάλ­λον πια είναι εξαι­ρε­τικά αβέβαιο και βλέπετε όλο αυτό το κλίμα της αβε­βαιό­τη­τας, το οποίο υπάρχει σε όλο τον πλανήτη, είναι απόρ­ροια κεντρι­κών πολι­τι­κών που είναι σε πολύ μεγάλες χώρες οι οποίες έχουν απο­φα­σί­σει -δεν είναι συγκυ­ριακό όλο αυτό- ότι πρέπει να αλλά­ξουν οι σφαίρες επιρ­ροής που έχουν ανάγκη για δικούς τους λόγους, ότι οι γεω­πο­λι­τι­κές ισορ­ρο­πίες πρέπει να ανα­τρα­πούν, το έχουν επι­λέ­ξει παγκό­σμιες δυνά­μεις για λόγους που εξυ­πη­ρε­τούν τα δικά τους εθνικά συμ­φέ­ρο­ντα. Εμείς είμαστε μία μικρή χώρα και ζούμε μέσα σε αυτόν τον κόσμο της αβε­βαιό­τη­τας, ταυ­τό­χρονα όμως και παράλ­ληλα εξε­λίσ­σο­νται και άλλες κρίσεις και έχω ξαναπεί ότι αυτή είναι μία ιστο­ρική περί­ο­δος που πιστεύω ότι θα απο­τυ­πω­θεί ως η περί­ο­δος των αλλε­πάλ­λη­λων κρίσεων.

Αυτό το οποίο ζούμε τώρα, είναι μία εποχή στην οποία η μία κρίση δια­δέ­χε­ται την άλλη, είναι η κρίση η μετα­να­στευ­τική, είναι η κρίση η ενερ­γειακή, είναι η κλι­μα­τική κρίση, η δημο­σιο­νο­μική, είναι η γεω­πο­λι­τική. Βλέπετε ότι εναλ­λάσ­σο­νται, τρέχουν παράλ­ληλα, εναλ­λάσ­σο­νται πολλές φορές ταυ­τό­χρονα, θέλει πια πολύ καλή ανά­γνωση του τοπίου και θέλει και πάρα πολύ καλή στρα­τη­γική για να μείνει σε αυτό, να μείνεις όρθιος όχι μόνο να μην απω­λέ­σεις έδαφος”.

Για το του­ρι­στικό προϊόν του Νοτίου Αιγαίου, ο περι­φε­ρειάρ­χης επι­σή­μανε ότι «η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου παράγει το μεγα­λύ­τερο ποσοστό του του­ρι­στι­κού ΑΕΠ. Στον του­ρι­σμό φυσικά είμαστε οι πρώτοι σε εισερ­χό­μενο του­ρι­σμό και βέβαια σε παρα­γωγή εσόδων. Πώς τοπο­θε­τού­νται τώρα τα νησιά μας μέσα σε όλο αυτό το συνο­λικό και ευρω­παϊκό και διεθνές περι­βάλ­λον: τοπο­θε­τού­νται με ρεα­λι­σμό, με διά­γνωση σωστή και όσο το δυνατό καλύ­τερη ανά­γνωση των συν­θη­κών και πάνω από όλα τοπο­θε­τού­νται με σχέδιο! Τα νησιά μας δεν είναι θεατές. Η Περι­φέ­ρειά μας δεν είναι ο τηλε­θε­α­τής των εξε­λί­ξεων και συχνά σχο­λια­στής για τις ανάγκες της εσω­τε­ρι­κής κατα­νά­λω­σης, για να εκμε­ταλ­λευ­τούμε δηλαδή μία κρίση και να σπε­κου­λά­ρουμε πάνω σε αυτήν προ­κει­μέ­νου να γρά­ψουμε κάποια μικρο­πο­λι­τικά οφέλη σε μία συζή­τηση εσω­τε­ρι­κής κατα­νά­λω­σης.

Εμείς τοπο­θε­τού­μα­στε με πολύ μεγάλη σοβα­ρό­τητα, ωρι­μό­τητα και με σχέδιο», για να προ­σθέ­σει ότι «το να είσαι στα­θε­ρός σε μία πορεία έχει πολι­τικό κόστος και το πολι­τικό μας σύστημα ποτέ δεν ήθελε ν’ ανα­λά­βει το πολι­τικό κόστος. Το να είσαι στα­θε­ρός στην εφαρ­μογή ενός σχεδίου, σημαί­νει ότι θα χτίσεις και κάποιους δυσα­ρε­στη­μέ­νους οι οποίοι θα είναι στις παρυφές του σχεδίου ή το σχέδιο δεν υπη­ρε­τεί υπο­χρε­ω­τικά και προ­σω­πι­κές τους επι­θυ­μίες, επι­διώ­ξεις και φιλο­δο­ξίες, όμως αν κάτι δεν δια­πραγ­μα­τευό­μα­στε θεμε­λιω­δώς είναι το να λει­τουρ­γή­σουμε χωρίς σχέδιο ή να παρεκ­κλί­νουμε από το σχέδιό μας για μικρο­πο­λι­τι­κούς λόγους»

Για τις αλλε­πάλ­λη­λες κρίσεις που έχει δια­χει­ρι­σθεί η ΠΝΑι, όπως ήταν οι κατα­στρο­φι­κές πυρ­κα­γιές στη Ρόδο ή τα πλημ­μυ­ρικά φαι­νό­μενα στη Ρόδο, ή οι επί δίμηνο σχεδόν σει­σμι­κές δονή­σεις στη Θήρα και την ευρύ­τερη περιοχή, ο κ. Χατζη­μάρ­κος υπο­στή­ριξε ότι «αυτό είναι απόρ­ροια της εποχής που ζούμε: η κλι­μα­τική κρίση δεν είναι μία μελ­λο­ντική πρό­κληση, ήρθε χτες, όπως και όλα αυτά τα φαι­νό­μενα τα οποία έχουν πλήξει την περιοχή μας, τη χώρα μας, τα νησιά μας, έχουν πλήξει όλο τον πλανήτη, βλέπετε και τις πέντε ηπεί­ρους, θα δείτε όλες τις ευρω­παϊ­κές χώρες πως υπο­φέ­ρουν από μεγάλες φυσικές κατα­στρο­φές. Στις περισ­σό­τε­ρες δυτικές χώρες, τα φαι­νό­μενα αυτά γίνο­νται μία ευκαι­ρία συνέ­νω­σης δυνά­μεων σε εθνικό επίπεδο και συνερ­γα­σίας προ­κει­μέ­νου να γίνει αντι­με­τώ­πιση των επι­πτώ­σεων που έχουν, το συντο­μό­τερο δυνατόν. Στη χώρα μας δυστυ­χώς υπάρχει η κουλ­τούρα, η αντί­ληψη σε ένα κομμάτι του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού, ότι αυτά είναι ευκαι­ρίες για ξεκα­θά­ρι­σμα πολι­τι­κών λογα­ρια­σμών. Μας αρέσει να κινού­μα­στε στα άκρα, να δημιουρ­γούμε ένα πολύ εχθρικό-τοξικό περι­βάλ­λον το οποίο όμως τελικά κατα­λή­γει να είναι η πιο αντι­κοι­νω­νική συμπε­ρι­φορά που μπορεί να ανα­πτύ­ξει σήμερα κάποιος».

Για τη νησιω­τι­κό­τητα, ο κ. Χατζη­μάρ­κος είπε ότι είναι ένας πολύ σημα­ντι­κός παράγων σε αυτό το σχέδιο, το πώς τοπο­θε­τεί­σαι μέσα στο ευρύ­τερο περι­βάλ­λον και το εθνικό και το ευρω­παϊκό. «Από τη μετα­πο­λί­τευση και μετά εκπαι­δεύ­τη­καν και μεγά­λω­σαν γενιές νησιω­τών ακού­γο­ντας το παρά­πονο του ό,τι γεν­νή­θη­καν νησιώ­τες γιατί αυτό σήμαινε πάρα πολλά άλλα μειο­νε­κτή­ματα. Για μας δεν είναι μειο­νέ­κτημα, δεν ήτανε ποτέ μειο­νέ­κτημα, δεν είναι μειο­νέ­κτημα, για μας είναι πάρα πολύ μεγάλο πλε­ο­νέ­κτημα το να έχεις γεν­νη­θεί νησιώ­της, ή να ζεις στα νησιά.

Για μας η νησιω­τι­κό­τητα είναι το εφαλ­τή­ριο πάνω στο οποίο κτίζεις την πολύ ξεχω­ρι­στή ταυ­τό­τητα και προ­σω­πι­κό­τητά σου και η νησιω­τι­κό­τητα είναι αυτό το πεδίο στο οποίο ανα­πτύσ­σεις αυτά που λέμε εμείς στρα­τη­γι­κές δια­φο­ρές ή στρα­τη­γικά πλε­ο­νε­κτή­ματα και, νομίζω, ότι αυτή είναι μία πολύ μεγάλη αλλαγή στην πολι­τική που έχουμε εφαρ­μό­σει τα τελευ­ταία χρόνια στα νησιά των Κυκλά­δων και της Δωδε­κα­νή­σου, στο Νότιο Αιγαίο, όπου αυτή η αλλαγή ήταν και ο βασικός λόγος μέσα από τον οποίο ήρθαν οι νίκες και τα νησιά έγραψαν πολύ μεγάλες νίκες. Δεν γράφεις νίκες όταν μπαί­νεις στη μάχη με την ηττο­πά­θεια του κακο­μοίρη. Πρέπει να μπεις μέσα με την ψυχή του λιο­ντα­ριού, με την ψυχή του πρω­τα­θλητή, με την ψυχή που έχει αυτός όπως στον αθλη­τι­σμό που λένε είναι βαριά η φανέλα του νησιώτη, αλλά της δώσαμε περιε­χό­μενο, της δώσαμε περη­φά­νια, της δώσαμε τιμή, της δώσαμε ουσία, η οποία ήταν και είναι κομμάτι του συνο­λι­κού σχεδίου.

Στη συνέ­χεια της συνέ­ντευ­ξης ο περι­φε­ρειάρ­χης ανέφερε ότι ποτέ δεν υπήρχε κλάψα από πλευράς ΠΝΑι για την υπο­στε­λέ­χωση, την χρη­μα­το­δό­τηση ή τόσα άλλα ζητή­ματα, για να προ­σθέ­σει ότι «πολλές φορές ανάλογα και με το ποιος κυβερνά αυτοί που μας ασκούν κριτική λένε το σύνηθες, ότι κάνουμε τα γλυκά μάτια σε όποιον κυβερνά. Ε

μείς δεν κάνουμε σε κανέναν τα γλυκά μάτια. Εμείς δου­λεύ­ουμε με σοβα­ρό­τητα, με υπευ­θυ­νό­τητα, με ωρι­μό­τητα, με επαγ­γελ­μα­τι­σμό και με ρεα­λι­σμό. Εμείς είμαστε αυτοί που λέμε ότι ο ρόλος των πολι­τι­κών σε αυτο­διοι­κη­τικό επίπεδο είναι και εκπαι­δευ­τι­κός, εμείς δεν θέλουμε έναν λαό κακο­μοίρη, θέλουμε έναν λαό περή­φανο που θα ξυπνάει κάθε πρωί με αισιο­δο­ξία και την εσω­τε­ρική δύναμη να αντι­με­τω­πί­σει τα προ­βλή­ματα ή τις προ­κλή­σεις που έχει», για να συμπλη­ρώ­σει ότι «η στάση μας απέ­να­ντι στις όποιες εξου­σίες ερχό­μα­στε σε επαφή, είναι μία στάση ενός αξιό­πι­στου συνο­μι­λητή», όταν ρωτή­θηκε αν εισπράτ­τει δυσφο­ρία π.χ. ο πρω­θυ­πουρ­γός απέ­να­ντι στα προ­βλή­ματα της νησιω­τι­κής Ελλάδας.

«Ακούω -με αφορμή την ερώτησή σας- κι εγώ της δίνω τον τίτλο της “διεκ­δι­κη­τι­κό­τη­τας” σε τοπικό επίπεδο να μιλάνε για τη διεκ­δι­κη­τι­κό­τητα ανά­γο­ντάς την σε ακτι­βι­σμό, μπορεί να έρθει κάποιος και να μου κάνει ένα φρο­ντι­στή­ριο; Εγώ δεν είμαι αυτός που λέει ότι είμαστε αλάν­θα­στοι.

Τα τελευ­ταία χρόνια με τον τρόπο που εμείς δου­λεύ­αμε, είδαμε τα νησιά να φέρνουν τις μεγάλες νίκες και θεσμι­κές νίκες πάρα πολύ μεγάλες, με έναν τρόπο σιωπηλό και έχω να σας πω πάρα πολλές τέτοιες νίκες, είδα όμως την αμη­χα­νία των ακτι­βι­στών. Τελικά σε ένα μεγάλο κομμάτι του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού του πολι­τι­κού συστή­μα­τος η διεκ­δι­κη­τι­κό­τητα δεν είναι παρά ο φερε­τζές της δικής τους ανι­κα­νό­τη­τας.

Κρύ­βο­νται πίσω από αυτό, κρύβουν την έλλειψη του δικού τους σχεδίου και πάνω από όλα της δικής τους αξιο­πι­στίας να εμφα­νι­στούν κάπου και να είναι διά­φα­νοι».

Ο κ. Χατζη­μάρ­κος ανα­φε­ρό­με­νος στα μετρή­σιμα απο­τε­λέ­σματα και στο γεγονός ότι ήρθαμε πρώτοι στην Ευρώπη σε ρυθμό ανά­πτυ­ξης, επι­σή­μανε ότι μόνο τυχαία ή συγκυ­ριακά δεν ήρθαν αυτά τα απο­τε­λέ­σματα, όπως και τα ποιο­τικά στοι­χεία στην ανάλυση του δημο­γρα­φι­κού του Νοτίου Αιγαίου, που και αυτά είναι τα καλύ­τερα στοι­χεία, καθώς η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου ήταν και η μόνη που παρου­σί­ασε αύξηση του πλη­θυ­σμού.

Για την πρό­σφατη σύσκεψη που συγκά­λεσε η δημο­τική αρχή Ρόδου με τους φορείς, όπου δεν προ­σκλή­θηκε η Περι­φέ­ρεια (ο Δήμος απέδωσε σε λάθος του ηλε­κτρο­νι­κού ταχυ­δρο­μείου), ο κ. Χατζη­μάρ­κος ανέφερε “εμείς εφαρ­μό­ζουμε μία πολι­τική και προ­σω­πικά είμαι πάρα πολύ αφο­σιω­μέ­νος και πιστός σε αυτό, μία πολι­τική που έχει τον τίτλο της ανοι­χτής πόρτας και της ανοι­χτής αγκα­λιάς. Είναι 34 Δήμοι στο Νότιο Αιγαίο και όλοι έχουν την ευκαι­ρία συνερ­γα­ζό­με­νοι με την Περι­φέ­ρεια όποτε και αν το επι­θυ­μούν και οι ίδιοι να δου­λέ­ψουν από κοινού, συνε­νώ­νο­ντας τις δυνά­μεις τους με έναν άλλο πολι­τικό φορέα, ο οποίος δεν έχει τη λογική του αντα­γω­νι­στή, δεν μπαίνει σε ψυχο­λο­γία εγω­ι­σμού ή αυτά τα οποία έχει η πολι­τική ζωή, να καπη­λευ­τεί κάποιος τη δουλειά κάποιου άλλου. Εγώ είμαι αυτός που λέει και γυρίζω στο θέμα των επι­τυ­χιών και αυτές οι επι­τυ­χίες δεν είναι επι­τυ­χίες της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, αυτή η εξαι­ρε­τική πορεία των νησιών στα τελευ­ταία χρόνια δεν είναι επι­τυ­χία ενός προ­σώ­που, είναι απο­τέ­λε­σμα της συνέ­νω­σης των δυνά­μεων και κυρίως της συνερ­γα­σίας μεταξύ του Α’ και του Β’ βαθμού.

Είμαστε η Περι­φέ­ρεια που έχουμε τον υψη­λό­τερο βαθμό συνερ­γα­σίας με Δήμους στην Ελλάδα. Αυτή είναι γενικά μία δύσκολη “συγκα­τοί­κηση” πανελ­λα­δικά».

Για τη διά­σταση απόψεων από την ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου στο θέμα του τέλους ανθε­κτι­κό­τη­τας, έναντι της από­φα­σης του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου Νοτίου Αιγαίου, να διεκ­δι­κή­σει το 75% για έργα, ο κ. Χατζη­μάρ­κος σχο­λί­ασε μεταξύ άλλων: “Υπάρ­χουν ψήγματα πολι­τι­κών εδώ που μπορούν να σου δώσουν το έναυσμα για να πεις ότι ραγίζει μία σχέση. Εμείς σε όλη μας την πορεία πέφτουμε καθη­με­ρινά πάνω σε τέτοιες περι­πτώ­σεις, αλλά δεν κοιτάμε ποτέ το δέντρο, εμείς κοιτάμε πάντα το δάσος. Στην αντί­ληψή μας λέμε ότι δεν επι­τρέ­πε­ται μαζί με τα ξερά να καί­γο­νται και τα χλωρά και για αυτό είμαστε ένα βήμα πίσω σε αυτές τις “προ­κλή­σεις”.

Αυτή ήταν μία πρό­κληση η οποία δεν ήταν και καθόλου ούτε ανα­γκαία, ούτε έξυπνη, δεν μπορώ να την ερμη­νεύσω και θα σας πω γιατί: Γιατί στε­ρεί­ται κάθε επι­χει­ρή­μα­τος όταν αυτό το ποσό από τον νόμο ήταν χαρα­κτη­ρι­σμένο ως τέλος δια­μο­νής δηλαδή το πλήρωνε ο επι­σκέ­πτης επειδή έμεινε εκεί και οδη­γείτο στο συνο­λικό έλλειμμα, εμείς δεν κάναμε καμία κίνηση… Δεν θα κοντύ­νει κανείς την πολύ σκληρή δουλειά τη δική μας για να απο­κτή­σει ένα επι­πλέον φερετζέ για τη δική του ανι­κα­νό­τητα. Κάθε κατερ­γά­ρης στον πάγκο του. Θέλω να δουλεύω με δια­φά­νεια…».

Σε όσους επεν­δύ­ουν στην κατα­στρο­φο­λο­γία και τη μιζέρια, ο περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου ανέφερε: «Παρα­μένω πιστός, αμε­τα­κί­νη­τος, στην πλευρά της παρα­γω­γής του πραγ­μα­τι­κού έργου και όλη αυτή η μιζέρια, όλη αυτή η κακο­μοι­ριά, όλη αυτή η παρα­πλά­νηση της κοινής γνώμης αλλά πάνω από όλα το ψέμα, είναι αυτό το οποίο έχουμε καθη­με­ρινά πια δυστυ­χώς να αντι­με­τω­πί­σουμε. Εγώ σε αυτό είμαι κάθετος και εγώ θέλω αυτό να το ξερι­ζώσω. Αυτό είναι αντι­κοι­νω­νική συμπε­ρι­φορά, υπο­νο­μεύει το καλύ­τερο αύριο αυτού του λαού, αυτού του τόπου, αυτό έρχεται να ακυ­ρώ­σει το σχέδιο, δεν μισούν την όποια μεμο­νω­μένη πρω­το­βου­λία παίρ­νεις που έχει φέρει ή μπορεί να φέρει ακόμα καλύ­τερο απο­τέ­λε­σμα, μισούν την επι­τυ­χία γιατί οι ίδιοι είναι κενοί, δεν υπάρχει περιε­χό­μενο, πρόταση, δεν υπάρχει σχέδιο, υπάρ­χουν μόνο κραυγές, υπάρ­χουν μόνο ψέματα, υπάρχει μόνο ένα πάθος να κατα­λά­βουν την εξουσία».

Ο κ. Χατζη­μάρ­κος ανα­φέρ­θηκε και στις αστειό­τη­τες όπως είπε, ότι στο Φαλη­ράκι της Ρόδου γίνο­νται έργα χωρίς συμ­βά­σεις. “Είναι αστείο. Αυτό γίνεται γιατί υπη­ρε­τούν την παρακμή, γιατί ξέρουν την αλήθεια γιατί στο ελεγ­κτικό συνέ­δριο είναι όλα αναρ­τη­μένα και ερχό­μα­στε στην απίθανη κατά­σταση στο γεφυ­ράκι πού ξεφύ­τρωσε στην Ιαλυσό, κάτι πολύ προ­σβλη­τικό εκεί που κατε­δα­φί­σαμε μία κατα­σκευή που χαρα­κτη­ρί­στηκε επι­κίν­δυνη, όχι από μας από τον ΟΑΣΠ, περά­σαμε μία φοβερή πλημ­μύρα και όλα αυτά γιατί; για να ’ρθουμε αύριο με μικρο­πο­λι­τι­κές με μικρο­συμ­φέ­ρο­ντα με μικρό εξυ­πη­ρε­τή­σεις να πούμε ότι δεν κατα­λά­βαμε τίποτα, δεν μάθαμε τίποτα, αγιο­ποιούμε την αυθαι­ρε­σία; Υπάρχει μία επι­στολή, που θα μπο­ρούσε ενδε­χο­μέ­νως να είναι στο λεύκωμα ενός παιδιού που είναι στο σχολείο, και λέει η δημόσια διοί­κηση σε έναν ιδιω­τικό φορέα σας παρα­καλώ πηγαί­νετε να βάλετε εκεί μία γέφυρα αλλά εμείς δεν έχουμε καμία ευθύνη για αυτό. Αυτά είναι αστεία πράγ­ματα, παρακ­μιακά, προ­σβλη­τικά. Σε αυτές τις αντι­λή­ψεις, αυτές τις λογικές και αυτές τις νοο­τρο­πίες, υπο­νο­μεύ­ουμε το καλύ­τερο αύριο που χρω­στάμε στους πολίτες».

Τέλος, για τη γέφυρα που «ξανα­φύ­τρωσε» στο ίδιο σημείο στην ξενο­δο­χειακή μονάδα της Ιαλυσού, αυθαί­ρετα, με ένα έγγραφο του Δήμου Ρόδου, που ο λόγος που καθαι­ρέ­θηκε στις 6/12/24 μετά τις κατα­στρο­φι­κές πλημ­μύ­ρες από τη θεο­μη­νία Bora, ήταν ώστε να βρί­σκουν τα νερά του Τρια­ντε­νού ποταμού διέξοδο στη θάλασσα, ο περι­φε­ρειάρ­χης απά­ντησε τα εξής: «Έχουν αδειο­δο­τή­σει οι υπη­ρε­σίες του Δήμου ρωτάω εγώ; Δεν έχουν αδειο­δο­τή­σει, ένα έγγραφο είναι άλλοθι για ξεκάρ­φωμα για να λέμε τα πράγ­ματα όπως είναι, για ξεκάρ­φωμα είναι το έγγραφο, αν ήθελα να κάνω κι εγώ τα στραβά μάτια, θα είχα κάνει κι εγώ τα στραβά μάτια σε καμία αντί­ληψη, σε καμία πρα­κτική, σε καμία νοο­τρο­πία η οποία έρχεται και χτυπάει ακριβώς και υπο­νο­μεύει το αύριο, την αλλαγή πορείας που πρέπει να κάνουμε, αν δεν έχουμε μάθει τίποτα μέχρι τώρα, με συγ­χω­ρείτε πάρα πολύ, εγώ δεν θέλω να πω αυτό που λέει η κοι­νω­νία ότι δεν υπάρχει σωτηρία και είμαστε άξιοι της μοίρας μας! Όχι, αυτό ανα­τρέ­πε­ται με πολι­τι­κές που έχουν περιε­χό­μενο, που εφαρ­μό­ζο­νται με απο­φα­σι­στι­κό­τητα και από ανθρώ­πους που ανα­λαμ­βά­νουν θαρ­ρα­λέα δημόσια το κόστος και το τίμημα των απο­φά­σεών τους, που δεν κρύ­βο­νται, κι αυτοί που σήμερα δεν κρύ­βο­νται είμαστε εμείς».