Να σωθούν τα παραδοσιακά καρνάγια στα νησιά

Στη σωστή κα­τεύ­θυν­ση βρί­σκε­ται η πρό­τα­ση-αί­τη­μα που κα­τέ­θε­σε προς τον Δήμο Ρόδου, το Λι­με­νι­κό Τα­μείο Νό­τιας Δω­δε­κα­νή­σου για την πα­ρα­χώ­ρη­ση του ακί­νη­του των πα­λαιών Σφα­γεί­ων της Ρόδου με σκοπό τη δη­μιουρ­γία Μου­σεί­ου Ναυ­τι­κής Ιστο­ρί­ας και πο­λυ­χώ­ρου εκ­δη­λώ­σε­ων, πα­ράλ­λη­λα με την ανα­γκαιό­τη­τα η Πε­ρι­φε­ρεια­κή Ένωση Δήμων (ΠΕΔ) να ανα­λά­βει πρω­το­βου­λί­ες για την ανά­γκη θω­ρά­κι­σης της λει­τουρ­γί­ας των πα­ρα­δο­σια­κών καρ­νά­γιων της χώρας, με άμεση αντι­με­τώ­πι­ση των προ­βλη­μά­των τους και της εξέ­λι­ξής τους προ­κει­μέ­νου να αντα­πο­κρι­θούν στις σύγ­χρο­νες ανά­γκες.

Ση­μειώ­νε­ται ότι στη δια­τή­ρη­ση της τέ­χνης των κα­ρα­βο­μα­ρα­γκών τόσο η Κάσος που έχει κα­τα­θέ­σει πρό­τα­ση ίδρυ­σης σχο­λής, όσο και η Πά­τμος, Κά­λυ­μνος, Σύμη, Ρόδος κλπ, που έχουν καρ­νά­για, προ­σπα­θούν με «νύχια και δό­ντια» να δια­τη­ρή­σουν τη βιω­σι­μό­τη­τα των ναυ­πη­γεί­ων μετά τη στρο­φή που γί­νε­ται προς την ναυ­πή­γη­ση πα­ρα­δο­σια­κών ξύ­λι­νων σκα­ριών.

Εθνι­κής ση­μα­σί­ας

Σχε­τι­κή ημε­ρί­δα δια­βού­λευ­σης με τη συμ­με­το­χή όλων των φο­ρέ­ων πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε προ μηνός από το ΤΕΕ με πα­ρου­σία πλή­θους φο­ρέ­ων, εκ­προ­σώ­πων της αυ­το­διοί­κη­σης.

Το ΤΕΕ ανέ­δει­ξε τη ση­μα­σία της βιω­σι­μό­τη­τας των καρ­νά­γιων και έκανε λόγο για ζή­τη­μα εθνι­κής ση­μα­σί­ας, ενώ ο τ. υπουρ­γός Ναυ­τι­λί­ας και Νη­σιω­τι­κής Πο­λι­τι­κής, Χρή­στος Στυ­λια­νί­δης, έκανε γνω­στό ότι μπαί­νει στο ΕΣΠΑ 2021-2027 η ναυ­πη­γο­ε­πι­σκευή με έντα­ξη και των καρ­νά­γιων.

Ου­σια­στι­κή εμπλο­κή στην προ­σπά­θεια έχει και η Ρο­δί­τισ­σα Α’ αντι­πρό­ε­δρος ΔΕ ΤΕΕ, ομότ. κα­θη­γή­τρια ΕΜΠ Τόνια Μο­ρο­πού­λου, που πε­ριέ­γρα­ψε τη ση­με­ρι­νή ει­κό­να των καρ­νά­γιων ση­μειώ­νο­ντας ότι, από τα 300 πα­ρα­δο­σια­κά ναυ­πη­γεία που υπήρ­χαν κά­πο­τε στη χώρα, σή­με­ρα λει­τουρ­γούν μόλις 60 με 70.

Η κα Μο­ρο­πού­λου, που έχει ανα­λά­βει τον συ­ντο­νι­σμό της πρω­το­βου­λί­ας δια­βού­λευ­σής του ΤΕΕ για τα πα­ρα­δο­σια­κά ναυ­πη­γεία, υπο­γράμ­μι­σε πως «ανα­γνω­ρί­ζου­με ότι τα καρ­νά­για απο­τε­λούν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της πο­λι­τι­στι­κής ταυ­τό­τη­τας του τόπου, είναι ση­μεία στρα­τη­γι­κής ση­μα­σί­ας για την ανά­πτυ­ξη τόπου, τη ναυ­το­σύ­νη, τη νη­σιω­τι­κό­τη­τα και την εθνι­κή ακε­ραιό­τη­τα και είναι χώροι βιο­μη­χα­νι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, ναυ­πη­γο­ε­πι­σκευα­στι­κής, τα οποία συν­δέ­ουν την απλή χρήση με το έργο, έχουν δη­λα­δή συ­νε­χή και αδιά­λει­πτη λει­τουρ­γία».

Ανα­φο­ρι­κά με τη δια­χεί­ρι­ση των χώρων που κα­τα­λαμ­βά­νο­νται από την Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία του Δη­μο­σί­ου και τα Λι­με­νι­κά Τα­μεία, ση­μεί­ω­σε ότι, όπως προ­έ­κυ­ψε και από τις συ­να­ντή­σεις ερ­γα­σί­ας, υπάρ­χει έλ­λει­ψη κα­τα­νό­η­σης του πε­ριε­χο­μέ­νου του νόμου, κάτι που οδη­γεί σε πα­ρα­χώ­ρη­ση χρή­σης για 1 έως 3 χρό­νια και υψηλά τι­μή­μα­τα.

Στο τρα­πέ­ζι του δια­λό­γου βρί­σκο­νται επο­μέ­νως και όλες οι θε­σμι­κές ρυθ­μί­σεις που χρειά­ζο­νται προ­κει­μέ­νου τα πα­ρα­δο­σια­κά ναυ­πη­γεία να συ­νε­χί­σουν τη λει­τουρ­γία τους με τρόπο βιώ­σι­μο. Χα­ρα­κτή­ρι­σε δε, βα­σι­κό ση­μείο για την επί­λυ­ση θε­μά­των πα­ρα­χώ­ρη­σης χρή­σης αι­για­λού με την πα­ρά­τα­ση του σχε­τι­κού άρ­θρου 14α του νόμου 2971/2001.

Σύμ­φω­να με την κ. Μο­ρο­πού­λου βα­σι­κός στό­χος της δη­μό­σιας συ­ζή­τη­σης στο πλαί­σιο και της εκ­δή­λω­σης είναι η δη­μιουρ­γία συ­να­ντί­λη­ψης και συ­νέρ­γειας η οποία να οδη­γή­σει σε απο­τε­λέ­σμα­τα που θα θω­ρα­κί­σουν τα καρ­νά­για της χώρας. «Γιατί θέ­λου­με αύριο η ναυ­πη­γο­ε­πι­σκευα­στι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα να διε­ξά­γε­ται από καρ­νά­για και όχι από τη γεί­το­να χώρα» πρό­σθε­σε.

«Αν δεν δώ­σου­με νέα δου­λειά στα ξύ­λι­να σκάφη, τότε απλά θα συ­ντη­ρού­με αυτά που υπάρ­χουν, για όσο υπάρ­χουν» δη­λώ­νει ο γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας Ναυ­τι­λί­ας και Λι­μέ­νων, Ευάγ­γε­λος Κυ­ρια­ζό­που­λος, το­νί­ζο­ντας ότι βα­σι­κή του αρχή είναι να βλέ­πει τα ξύ­λι­να σκάφη στη θά­λασ­σα και όχι στα μου­σεία.

Την ανά­γκη η Ελ­λά­δα να μην επι­τρέ­ψει να χα­θούν τα ξύ­λι­να σκάφη και η τέχνη του κα­ρα­βο­μα­ρα­γκού, καθώς δεν πρό­κει­ται για απλό επάγ­γελ­μα ή τέχνη, αλλά για τον κρίκο ανά­με­σα στο παρόν και το πα­ρελ­θόν της ελ­λη­νι­κής ναυ­τι­λί­ας» δη­λώ­νει ο δή­μαρ­χος της Ηρω­ι­κής Νήσου Κάσου, Μι­χά­λης Ερω­τό­κρι­τος, που επι­χει­ρεί να πεί­σει την πο­λι­τεία για την ανά­γκη ίδρυ­σης Σχο­λής Κα­ρα­βο­μα­ρα­γκών στο νησί, που ιστο­ρι­κά απο­τε­λεί ένα από τους «βρά­χους» της ναυ­το­σύ­νης.

Ο κ. Ερω­τό­κρι­τος έχει προ­τεί­νει, με­τα­ξύ άλλων, στις δυ­να­τό­τη­τες ενός πα­ρα­δο­σια­κού ναυ­πη­γεί­ου να πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η ναυ­πή­γη­ση ξύ­λι­νων πα­ρα­δο­σια­κών και σύγ­χρο­νων σκα­φών, να γί­νε­ται χρήση πα­ρα­δο­σια­κών και σύγ­χρο­νων με­θό­δων κα­τα­σκευ­ής, να πα­ρέ­χο­νται υπη­ρε­σί­ες ανέλ­κυ­σης, κα­θέλ­κυ­σης, συ­ντή­ρη­σης, να αξιο­ποιού­νται οι σύγ­χρο­νες τε­χνι­κές σχε­δί­α­σης για υψηλή ενερ­γεια­κή από­δο­ση και βιω­σι­μό­τη­τα καθώς και να υλο­ποι­η­θούν επεν­δύ­σεις σε μό­νι­μες στε­γα­σμέ­νες εγκα­τα­στά­σεις.