Δημ. Μοσχογιάννης : «Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει τελειώσει ως ισχυρός πολιτικός παράγοντας»!

Θέμα συζή­τη­σης τις τελευ­ταίες ημέρες είναι το ενδε­χό­μενο εκλογών σε περί­πτωση που δεν βρεθεί λύση στο θέμα της εκλογής νέου Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας. Πόσο θετική για την Ελλάδα θα είναι αυτή η εξέλιξη;

Οι εκλογές πρέπει να γίνο­νται κάθε τέσσερα χρόνια, όταν και θα τελειώ­νει η θητεία μιας εκλεγ­μέ­νης κυβέρ­νη­σης. Οι πρόωρες εκλογές συνήθως δημιουρ­γούν ανα­στά­τωση στο εσω­τε­ρικό και προ­βλή­ματα στην εικόνα της χώρας στο εξω­τε­ρικό, ιδίως όταν το απο­τέ­λε­σμα των εκλογών δεν είναι ξεκά­θαρο. Στην περί­πτωση της Ελλάδας και στην ήδη προ­βλη­μα­τική οικο­νο­μική της κατά­σταση οι εκλογές εντεί­νουν την αστά­θεια και δυσκο­λεύ­ουν αν δεν απο­τρέ­πουν, την όποια ανά­πτυξη. Βέβαια, εύλογα κάποιος θα παρα­τη­ρή­σει ότι εξίσου κακό γίνεται και με την παρα­τε­τα­μένη εκλο­γική περίοδο, που εδώ και καιρό βιώ­νουμε. Ίσως, λοιπόν, οι εκλογές είναι μια κάποια λύση, αρκεί μετά τις εκλογές να συμβεί το αυτο­νό­ητο. Όλοι να σεβα­στούν το απο­τέ­λε­σμα και όποια κυβέρ­νηση προ­κύ­ψει να αφεθεί να εφαρ­μό­σει το πρό­γραμμά της για τέσσερα χρόνια. Το οποιο­δή­ποτε πρό­γραμμα, ακόμα κι αν έχει λάθη, είναι καλύ­τερο από τις χωρίς πρό­γραμμα απο­φά­σεις που λαμ­βά­νο­νται με γνώμονα και υπό το άγχος των επερ­χό­με­νων εκλογών.

Τελικά η οικο­νο­μία της χώρας είναι στη σωστή τροχιά; Γιατί παρά τα όσα ανα­φέ­ρο­νται για την επι­κεί­μενη ανά­καμψη, η αγορά στε­νά­ζει;

Τα εφαρ­μο­ζό­μενα σε όλο τον Νότο της Ευρώπης, προ­γράμ­ματα λιτό­τη­τας είναι απο­δε­κτό από όλους, πλην των Γερ­μα­νών, ότι κινού­νται σε λάθος κατεύ­θυνση, δεν βοηθούν την οικο­νο­μία να ανα­πτυ­χθεί, δυσκο­λεύ­ουν ολένα και περισ­σό­τερο ακόμα και την απλή επι­βί­ωση των χαμη­λό­τε­ρων εισο­δη­μα­τικά κοι­νω­νι­κών τάξεων και κατά συνέ­πεια η ανά­καμψη ακόμα και αν υπάρξει γίνεται πολύ, μα πάρα πολύ αργά. Το δυστύ­χημα είναι, ότι η γερ­μα­νική πολι­τική και φιλο­σο­φία αυτή τη στιγμή έχει επι­βλη­θεί στην Ευρώπη, και δεν φαί­νε­ται κανένα κράτος να μπορεί να ξεφύγει από αυτήν. Ούτε οι πιέσεις μεγάλων Ευρω­παϊ­κών οικο­νο­μιών (Γαλλία, Ιταλία), ούτε οι παραι­νέ­σεις της Κεντρι­κής Τρά­πε­ζας των ΗΠΑ, ούτε οι προ­τά­σεις και οι πιέσεις του ΔΝΤ, κάμ­πτουν τους Γερ­μα­νούς. Ούτε ακόμα και η δια­φαι­νό­μενη ύφεση που αρχίζει να επη­ρε­ά­ζει και τη δική τους οικο­νο­μία, φαί­νε­ται προς το παρόν ικανή να τους αλλάζει γνώμη. Μέσα σ’ αυτό το διεθνές τοπίο οι επι­λο­γές για θεα­μα­τι­κές θετικές εξε­λί­ξεις στην Ελλάδα είναι ελά­χι­στες έως ανύ­παρ­κτες. Θα μπο­ρού­σαμε όμως να εκμε­ταλ­λευ­τούμε αυτή την περίοδο και με τις κατάλ­λη­λες νομο­θε­τι­κές και άλλες παρεμ­βά­σεις, να διορ­θώ­σουμε τις παθο­γέ­νειες της Ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας, δημιουρ­γώ­ντας τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε όταν οι συν­θή­κες βελ­τιω­θούν, η οικο­νο­μική ανά­πτυξη, να γίνει ανά­πτυξη για τους πολίτες και τη χώρα.

Πώς σχο­λιά­ζετε τα απο­τε­λέ­σματα των δημο­σκο­πή­σεων που δίνουν προ­βά­δι­σμα στο ΣΥΡΙΖΑ;

Ο πλέον προ­φα­νής σχο­λια­σμός είναι, πως αν οι δημο­σκο­πή­σεις επα­λη­θευ­θούν και στην κάλπη, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πρώτο κόμμα στις επό­με­νες εκλογές και θα πάρει την πρώτη εντολή σχη­μα­τι­σμού κυβέρ­νη­σης. Αυτό θα συμβεί όχι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πείσει για το πρό­γραμμά του και την δυνα­τό­τητά του να βγάλει τη χώρα από την κρίση, αλλά γιατί η σημε­ρινή κυβέρ­νηση με συνεχή λάθη, με συνε­χι­ζό­με­νες αντι­λαϊ­κές πολι­τι­κές, με υπο­σχέ­σεις χωρίς αντί­κρι­σμα, έχει «φου­σκώ­σει» την αντί­δραση των πολιτών. Σε μία πιθανή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, θα προ­κύ­ψουν οι πρώτες δύσκο­λες ερω­τή­σεις στις οποίες η ηγεσία του πρέπει να έχει απα­ντή­σεις. Με ποιές πολι­τι­κές δυνά­μεις θα συνερ­γα­στεί την επόμενη μέρα των εκλογών για να κυβερ­νή­σει την χώρα; Για να βρει συμ­μά­χους και συνο­δοι­πό­ρους, χρειά­ζο­νται συναι­νέ­σεις, συνεν­νο­ή­σεις, αμοι­βαίες υπο­χω­ρή­σεις και προ­γραμ­μα­τι­κές συγκλί­σεις. Υπάρχει σχέδιο προς αυτή την κατεύ­θυνση; Οι πολίτες δεν έχουν ακούσει κάτι σχετικό και ίσως να μην ακού­σουν μέχρι τις εκλογές, αφού απ’ ό,τι φαί­νε­ται και στην προ­ε­κλο­γική περίοδο, θα κυριαρ­χή­σουν οι οξείες αντι­πα­ρα­θέ­σεις και η πόλωση. Ας ελπί­σουμε ότι υπάρχει σχέδιο συνερ­γα­σιών στα πλάνα όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και των άλλων κομ­μά­των, για μετά τις εκλογές.

Πώς βλέπετε την πορεία του ΠΑΣΟΚ, καθώς το κόμμα κλυ­δω­νί­στηκε επι­κίν­δυνα πρό­σφατα; Πώς θα φθάσει κοντά στους πολίτες και πάλι, στη στιγμή που η συγκυ­βέρ­νηση με τη ΝΔ έχει προ­κα­λέ­σει φθορά και όχι μόνο;

Το ΠΑΣΟΚ, κατά την άποψή μου, έχει τελειώ­σει ως ισχυρός πολι­τι­κός παρά­γο­ντας στην Ελλη­νική πολι­τική σκηνή. Σήμερα υπάρχει για να δίνει το κεντρώο άλλοθι στην κυβέρ­νηση της Νέας Δημο­κρα­τίας, αύριο ίσως μόνο για να εξα­σφα­λί­σει κάποιες θέσεις εξου­σίας και πολι­τι­κής απα­σχό­λη­σης σε όσους δεν θέλουν να απο­δε­χτούν ότι υπάρχει και ο δρόμος της απο­χώ­ρη­σης από το πολι­τικό προ­σκή­νιο. Όλοι οι υπό­λοι­ποι, από το παλιό ΠΑΣΟΚ, που ακόμα αγω­νιούν και θέλουν να δουν να δημιουρ­γεί­ται και στην Ελλάδα ένα κόμμα που θα εκφρά­ζει τον Δημο­κρα­τικό Σοσια­λι­σμό, θα συνε­χί­σουν τις προ­σπά­θειες για συσπεί­ρωση αυτού του τερά­στιου πολι­τι­κού χώρου, με ή χωρίς το ΠΑΣΟΚ. Ο δρόμος είναι μακρύς, δύσκο­λος, χρειά­ζε­ται υπομονή, ειλι­κρί­νεια, καθαρές πολι­τι­κές απόψεις και κυρίως συμ­με­τοχή «νέου πολι­τι­κού αίματος».

Την πρόθεσή της να κατα­θέ­σει τρο­πο­λο­γία, που θα προ­βλέ­πει μείωση των αντι­κει­με­νι­κών αξιών ακι­νή­των κατά 30%, προ­α­νήγ­γειλε από το βήμα της Βουλής η βου­λευ­τής της ΝΔ Ντόρα Μπα­κο­γιάννη. Πως σχο­λιά­ζετε το θέμα καθώς μυρί­ζουν και εκλογές;

Πρό­κει­ται για μία ακόμα από τις πολλές «φωτο­βο­λί­δες» που παρα­κο­λου­θούμε να «σκάνε» στον «πολι­τικό ουρανό» της χώρας μας, αλλά που εκτός από προ­σω­ρινό θόρυβο και λάμψη δεν έχουν τίποτε άλλο να προ­σφέ­ρουν. Είναι δυνατόν μία βου­λευ­τής της κυβερ­νη­τι­κής πλειο­ψη­φίας, να προ­τεί­νει δημόσια κάτι που ανα­τρέ­πει την πολι­τική που υλο­ποιεί η κυβέρ­νηση; Δεν θα μπο­ρούσε να κατα­θέ­σει την πρότασή της κατ’ ευθείαν στην κυβέρ­νηση, χωρίς δημο­σιό­τητα; Είναι όμως χαρα­κτη­ρι­στικό μιας νοο­τρο­πίας και μιας πρα­κτι­κής που πλέον τείνει να γίνει καθε­στώς. Το κάθε δημόσιο πρόσωπο λέει και κάνει, ό,τι νομίζει πως θα του απο­φέ­ρει προ­σω­πικό όφελος και κυρίως δημο­σιό­τητα, αδια­φο­ρώ­ντας για οτι­δή­ποτε άλλο. Δυστυ­χώς αυτή είναι η πολι­τική σκηνή της χώρας και αυτοί οι πρω­τα­γω­νι­στές της.

Με αφορμή την ψήφιση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού θεω­ρείτε πως θα έρθουν και άλλα δυσβά­στα­κτα μέτρα καθώς οι πολίτες δεν αντέ­χουν άλλο;

Στα λόγια (του Πρω­θυ­πουρ­γού και της Κυβέρ­νη­σης) ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός, προ­βλέ­πει ελα­φρύν­σεις για τους πολίτες. Όμως, δια­βά­ζο­ντας τα στοι­χεία του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, βλέ­πουμε ότι τα έσοδα εμφα­νί­ζο­νται αυξη­μένα, με τους έμμε­σους φόρους κυρίως να παρου­σιά­ζουν τη μεγα­λύ­τερη αύξηση, οι δε δαπάνες μειώ­νο­νται κι άλλο. Θα έχουμε δηλαδή νέο πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα και πάλι όμως από τις θυσίες των πολλών, την ώρα που η σύλληψη της φορο­δια­φυ­γής των λίγων αλλά μεγάλων, προχωρά με ρυθμούς χελώνας. Αλλά ακόμα και αν δεν υπάρ­ξουν νέες επι­βα­ρύν­σεις, ή έστω υπάρ­ξουν οριακές ελα­φρύν­σεις, η οικο­νο­μική κατά­σταση των πολιτών δεν πρό­κει­ται να βελ­τιω­θεί αισθητά, η ανεργία θα μειωθεί ελά­χι­στα και άρα η οικο­νο­μία θα συνε­χί­σει να ασθμαί­νει. Πόσο θα αντέξει, καλό είναι να μην χρεια­στεί να το μάθουμε!

Τι θα πρέπει να γίνει τελικά με τον ΕΝΦΙΑ που έφερε σε από­γνωση χιλιά­δες πολίτες σε όλη τη χώρα;

Η φορο­λο­γία της περιου­σίας, υπάρχει σε όλες τις ανα­πτυγ­μέ­νες χώρες και είναι μια δια­δι­κα­σία οικο­νο­μικά απο­δε­κτή, που εάν εφαρ­μο­στεί σωστά μπορεί να είναι κοι­νω­νικά δίκαιη και να έχει ανα­πτυ­ξια­κές προ­ο­πτι­κές. Όμως, όπως και πολλά άλλα μέτρα σε άλλες χώρες λει­τουρ­γούν θετικά και προς όφελος των πολιτών, ενώ στη δική μας χώρα συμ­βαί­νει ακριβώς το αντί­θετο. Έτσι και με τον ΕΝΦΙΑ, μετα από καθυ­στέ­ρηση ενός και πλέον έτους, η κυβέρ­νηση έφερε ένα νόμο, με πολλά λάθη και αδικίες, που όχι μονο δεν βοήθησε αλλά απο­τε­λεί­ωσε την ήδη προ­βλη­μα­τική αγορά της ιδιο­κτη­σίας. Παρά τις όποιες προ­σπά­θειες για διορ­θώ­σεις, ίσως δεν απο­φύ­γει τελικά η κυβέρ­νηση την απόρ­συρσή της και τον εκ νέου σχε­δια­σμό της φορο­λο­γίας της περιου­σίας. Σε κάθε περί­πτωση όμως μια ακόμα προ­σπά­θεια εξορ­θο­λο­γι­σμού και εκσυγ­χρο­νι­σμού της φορο­λο­γίας θα έχει αστο­χί­σει, θα έχει συκο­φα­ντη­θεί και άρα δεν θα έχει την αποδοχή των πολιτών.