Αγωγή για τον τραυματισμό Βρετανού τουρίστα σε πισίνα ξενοδοχείου

Στην αίθουσα του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου θα κριθεί μία σοβαρή υπόθεση που αφορά στην τραυ­μα­τική εμπει­ρία μίας οικο­γέ­νειας Βρε­τα­νών του­ρι­στών σε ξενο­δο­χείο της Καλ­λι­θέας Ρόδου, κατά τη διάρ­κεια των δια­κο­πών τους τον Νοέμ­βριο του 2023.

Σύμφωνα με την αγωγή, που κατα­τέ­θηκε από την πλη­ρε­ξού­σια δικη­γόρο κ. Ευαγ­γε­λία Ταμπάκη, τα γεγο­νότα εκτυ­λί­χθη­καν στις 3 Νοεμ­βρίου 2023, όταν ο πρώτος ενάγων, Έντι Λάινς, ενώ βρι­σκό­ταν στον χώρο της πισίνας του ξενο­δο­χείου, γλί­στρησε λόγω ολι­σθη­ρό­τη­τας των πλα­κι­δίων, χάνο­ντας την ισορ­ρο­πία του και πέφτο­ντας απότομα στο νερό.

Το σημείο όπου βρέθηκε παρου­σί­αζε, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, απότομη κλίση και ανε­παρκή σήμανση, με απο­τέ­λε­σμα να μην μπο­ρέ­σει να επα­νέλ­θει στην επι­φά­νεια, υπο­στώ­ντας παρ’ ολίγον πνιγμό.

Ο ενάγων ανα­σύρ­θηκε χωρίς τις αισθή­σεις του από τον γαμπρό του, Ντάνιελ Μαχόνεϊ, με τη βοήθεια άλλων παρευ­ρι­σκο­μέ­νων. Ενώ στον χώρο βρι­σκό­ταν λουό­μενη νοση­λεύ­τρια που του παρείχε πρώτες βοή­θειες, η έλλειψη ναυα­γο­σώ­στη και υπευ­θύ­νου ασφα­λείας, όπως δια­τεί­νε­ται, ήταν εμφανής. Το θύμα μετα­φέρ­θηκε με ασθε­νο­φόρο στο Νοσο­κο­μείο Ρόδου, όπου νοση­λεύ­τηκε για τρεις ημέρες με διά­γνωση “παρ’ ολίγον πνιγμού”.

Η τετρα­με­λής οικο­γέ­νεια υπο­στη­ρί­ζει ότι το περι­στα­τικό αυτό κατέ­στρεψε τις δια­κο­πές τους, καθώς ο τραυ­μα­τι­σμός του Έντι Λάινς προ­κά­λεσε ανε­πα­νόρ­θωτη ψυχο­λο­γική και σωμα­τική βλάβη. Παράλ­ληλα, ανέ­φε­ραν πως η έλλειψη άμεσης επέμ­βα­σης από το προ­σω­πικό του ξενο­δο­χείου οδήγησε σε επι­πλέον ταλαι­πω­ρία.

Οι ενά­γο­ντες ζητούν 45.000 ευρώ για τον Έντι Λάινς και 5.000 ευρώ για καθένα από τα υπό­λοιπα μέλη της οικο­γέ­νειας, συνο­λι­κού ύψους 60.000 ευρώ.

Ανα­φέ­ρουν ότι είχαν σχε­διά­σει τις δια­κο­πές τους ειδικά για τον εορ­τα­σμό των γενε­θλίων της κόρης τους, Σιμόν Μαχόνεϊ, αλλά το περι­στα­τικό τις κατέ­στρεψε ολο­κλη­ρω­τικά.

Η αγωγή στρέ­φε­ται κατά ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας και της προ­έ­δρου και διευ­θύ­νου­σας συμ­βού­λου της. Οι ενά­γο­ντες κατη­γο­ρούν τους ενα­γό­με­νους για βαριά αμέλεια και παρα­βί­αση των υπο­χρε­ώ­σεών τους ως προς την ασφά­λεια των επι­σκε­πτών.

Οι ενά­γο­ντες ισχυ­ρί­ζο­νται ότι το δάπεδο δεν πλη­ρούσε τις προ­δια­γρα­φές ασφα­λείας, ενώ δεν υπήρχαν προει­δο­ποι­η­τι­κές σημάν­σεις. Υπο­στη­ρί­ζουν ακόμη ότι το ξενο­δο­χείο δεν είχε λάβει μέτρα για τη σήμανση των επι­κίν­δυ­νων σημείων μέσα στο νερό.

Σύμφωνα με τη νομο­θε­σία, σε πισίνες τέτοιου μεγέ­θους απαι­τεί­ται του­λά­χι­στον ένας υπεύ­θυ­νος επόπτης ασφα­λείας. Κατά τη διάρ­κεια του περι­στα­τι­κού, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται δεν υπήρχε κανένας δια­θέ­σι­μος. Η καθυ­στέ­ρηση στην παροχή βοή­θειας από το προ­σω­πικό του ξενο­δο­χείου καταγ­γέλ­λε­ται ως επι­βα­ρυ­ντι­κός παρά­γο­ντας.

Η αγωγή επι­κα­λεί­ται τις δια­τά­ξεις περί προ­στα­σίας κατα­να­λω­τών (Ν. 2251/1994), σύμφωνα με τις οποίες ο πάροχος υπη­ρε­σιών οφείλει να εξα­σφα­λί­ζει την ασφά­λεια και την ευη­με­ρία των πελατών. Στη συγκε­κρι­μένη περί­πτωση, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται, το ξενο­δο­χείο δεν αντα­πο­κρί­θηκε στις εύλογες προσ­δο­κίες ασφα­λείας τους.