Απορρίφθηκε αγωγή κατά του Δήμου Κω για σοβαρό τραυματισμό τουρίστριας σε ιππικούς αγώνες

Εξαι­ρε­τικό ενδια­φέ­ρον παρου­σιά­ζει το περιε­χό­μενο της υπ’ αρίθμ. 510/2024 από­φα­σης του 1ου Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου καθώς αφορά αξίωση του­ρι­στών για απο­ζη­μί­ωση λόγο τραυ­μα­τι­σμού κατά την διάρ­κεια ιππικών αγώνων κατά του δήμου της Κω.

Πιο συγκε­κρι­μένα το δικα­στή­ριο εξέτασε αγωγή που άσκησε ο δικη­γό­ρος κ. Αλκι­βιά­δης Χατζα­ντώ­νης για λογα­ρια­σμό πέντε κατοί­κων της Κω κατά του δήμου Κω, μιας υπηκόου Νορ­βη­γίας και ενός κατοί­κου Πυλίου Κω.

Οι ενά­γο­ντες βρί­σκο­νταν στις 23 Αυγού­στου 2009 και περί ώρα 19:00 στην περιοχή «Αλυκές» του δημο­τι­κού δια­με­ρί­σμα­τος Μαρ­μα­ρίου του τότε δήμου Δικαίου και νυν δήμου Κω, για να παρα­κο­λου­θή­σουν ιππι­κούς αγώνες, στο πλαίσιο των καλο­και­ρι­νών τους δια­κο­πών στο νησί της Κω.

Κατά τη διάρ­κεια των αγώνων, η πρώτη των ενα­γό­ντων έστρεψε, σύμφωνα με όσα ισχυ­ρί­ζε­ται στο δικό­γραφό της, το βλέμμα της αντί­θετα προς τον χώρο των αγώνων (με πλάτη προς την πίστα των αγώνων), ανα­ζη­τώ­ντας τα τότε ανήλικα τέκνα της, και τη στιγμή εκείνη, όλως αιφ­νι­δίως, άρχισε νέα ιππο­δρο­μία, και μια ανα­βά­τρια ενός αλόγου έχασε τον έλεγχο του αλόγου, ξέφυγε από την πορεία της πίστας των αγώνων και χτύπησε με μεγάλη σφο­δρό­τητα την πρώτη ενά­γουσα στο σώμα και το κεφάλι.

Εξαι­τίας του χτυ­πή­μα­τος αυτού, η τελευ­ταία υπέστη κάταγμα δεξιάς κλείδας, κάταγμα ρινός, θλάση δεξιών πλευρών, θλάση δικε­φά­λου, οιδή­ματα και από­πτωση επι­θυ­λίου ΔΕ οφθαλ­μού, ενώ μετά από εξέτασή της από εξει­δι­κευ­μέ­νους ορθο­πε­δι­κούς στον Καναδά, της συνε­στήθη η αποχή από την εργασία της για διά­στημα έξι μηνών.

Περαι­τέρω, και μετά από την διε­νέρ­γεια νέων εξε­τά­σεων, η ενά­γουσα ιστορεί ότι από τη βλάβη που προ­κλή­θηκε εξαι­τίας της πρό­σκρου­σης του αλόγου επάνω της, επη­ρε­ά­στηκε η όρασή της, μειώ­θηκε η κινη­τι­κό­τητα του ώμου της σε ποσοστό 30% και δεν έχει τη δυνα­τό­τητα πλέον να σηκώσει οποιο­δή­ποτε βάρος.

Κατόπιν αυτού, η πρώτη ενά­γουσα άσκησε την από 9.11.2009 μηνυ­τή­ρια αναφορά σε βάρος της δεύ­τε­ρης ενα­γο­μέ­νης, ανα­βά­τριας του αλόγου που προ­κά­λεσε το ατύχημα, του τότε δημάρ­χου και του ιδιο­κτήτη του αλόγου που προ­κά­λεσε τις σωμα­τι­κές βλάβες.

Ειδι­κό­τερα, όσον αφορά στον τότε δήμαρχο, η πρώτη ενά­γουσα εξι­στό­ρησε ότι ο ανωτέρω, ως εκ της ιδιό­τη­τάς του, επέ­τρεψε και διορ­γά­νωσε τους παρά­νο­μους και χωρίς άδεια, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, αγώνες, χωρίς να λάβει προη­γου­μέ­νως τα απαι­τού­μενα μέτρα ασφα­λείας (δια­μόρ­φωση πίστας, προ­στα­τευ­τι­κές μπάρες, επί­βλεψη των αγώνων, παρου­σία ασθε­νο­φό­ρου και γιατρού).

Στην συνέ­χεια, οι ενά­γο­ντες άσκησαν ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Κω την αγωγή με την οποία ζητού­σαν να υπο­χρε­ω­θούν οι ενα­γό­με­νοι να κατα­βά­λουν, νομι­μο­τό­κως, από την επίδοσή της, αλλη­λέγ­γυα και εις ολό­κλη­ρον, στην πρώτη εξ’αυτών το συνο­λικό ποσό των 185.609,06 ευρώ εξαι­τίας του ως άνω τραυ­μα­τι­σμού της, στο δεύτερο εξ’αυτών και σύζυγό της, το ποσό των 50.000 ευρώ, στην ίδια και το σύζυγό της, ως ασκού­ντων την επι­μέ­λεια των τότε ανη­λί­κων τέκνων τους το ποσό των 30.000 ευρώ, και στον πέμπτο εξ’αυτών και πατέρα της πρώτης ενά­γου­σας, το ποσό των 30.000 ευρώ, για την ηθική τους βλάβη, εξαι­τίας του ως άνω τραυ­μα­τι­σμού της.

Επί της ανωτέρω αγωγής εκδό­θηκε η 61/2015 απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Κω, η οποία απέρ­ριψε την αγωγή ως προς το ως άνω ν.π.δ.δ., ως απα­ρά­δε­κτη λόγω έλλει­ψης δικαιο­δο­σίας των πολι­τι­κών δικα­στη­ρίων για την εκδί­κασή της.

Η ανωτέρω απόφαση δημο­σιεύ­θηκε στις 11.9.2015, ενώ από τα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας δεν προ­κύ­πτει ότι επι­δό­θηκε σε κάποιον από τους δια­δί­κους, πλην όμως, στον φάκελο της δικο­γρα­φίας περι­λαμ­βά­νε­ται το από 15.9.2015 προ­σκο­μι­σθέν από τους ενά­γο­ντες ακριβές αντί­γραφο της ανωτέρω από­φα­σης με πρω­τό­τυπη σφρα­γίδα της γραμ­μα­τείας του ως άνω πολι­τι­κού Δικα­στη­ρίου.

Ακο­λού­θως, οι ενά­γο­ντες άσκησαν την κατα­ψη­φι­στική αγωγή ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

H ανωτέρω αγωγή επι­δό­θηκε στον δήμο Κω στις 25.7.2016 συζη­τή­θηκε στις 10.10.2019 και επ’ αυτής εκδό­θηκε η μη ορι­στική Α599/2019 απόφαση του Δικα­στη­ρίου (2ο Τμήμα-Τριμελές), με την οποία, κατά το μέρος που οι ενά­γο­ντες στρέ­φο­νταν κατά του ενα­γό­με­νου Δήμου, ανε­στάλη η πρόοδος της δίκης προ­κει­μέ­νου να κατα­βλη­θεί από αυτούς το ανα­λο­γούν τέλος δικα­στι­κού ενσήμου και ορί­στηκε νέα δικά­σι­μος η 21η Μαΐου 2020 και, κατόπιν ματαί­ω­σης αυτής, η 27η Μαΐου 2021, κατά την οποία όμως, δεν προ­σκο­μί­σθηκε το ανάλογο δικα­στικό ένσημο.

Για τον ως άνω λόγο δημο­σιεύ­θηκε στις 10.8.2021 η Α268/2021 απόφαση με την οποία απορ­ρί­φθηκε η ως άνω αγωγή ως απα­ρά­δε­κτη.

Το Δικα­στή­ριο έκρινε αυτε­παγ­γέλ­τως, κατά πλειο­ψη­φία, ότι οι ένδικες αξιώ­σεις, οι οποίες γεν­νή­θη­καν και κατέ­στη­σαν δικα­στι­κώς επι­διώ­ξι­μες στις 23.8.2009, η δε παρα­γραφή τους άρχισε στις 31.12.2009, ανε­ξαρ­τή­τως της βασι­μό­τη­τας αυτών, είχαν ήδη υπο­κύ­ψει στην προ­βλε­πό­μενη από το άρθρο 90 παρ. 1 του ν. 2362/1995 πεντα­ετή παρα­γραφή κατά το χρόνο επί­δο­σης της ανωτέρω αγωγής στον ενα­γό­μενο δήμο στις 25.7.2016.