Αγωγή για τον τραυματισμό Βρετανού τουρίστα σε πισίνα ξενοδοχείου

Στην αί­θου­σα του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου θα κρι­θεί μία σο­βα­ρή υπό­θε­ση που αφορά στην τραυ­μα­τι­κή εμπει­ρία μίας οι­κο­γέ­νειας Βρε­τα­νών του­ρι­στών σε ξε­νο­δο­χείο της Καλ­λι­θέ­ας Ρόδου, κατά τη διάρ­κεια των δια­κο­πών τους τον Νο­έμ­βριο του 2023.

Σύμ­φω­να με την αγωγή, που κα­τα­τέ­θη­κε από την πλη­ρε­ξού­σια δι­κη­γό­ρο κ. Ευαγ­γε­λία Τα­μπά­κη, τα γε­γο­νό­τα εκτυ­λί­χθη­καν στις 3 Νο­εμ­βρί­ου 2023, όταν ο πρώ­τος ενά­γων, Έντι Λάινς, ενώ βρι­σκό­ταν στον χώρο της πι­σί­νας του ξε­νο­δο­χεί­ου, γλί­στρη­σε λόγω ολι­σθη­ρό­τη­τας των πλα­κι­δί­ων, χά­νο­ντας την ισορ­ρο­πία του και πέ­φτο­ντας από­το­μα στο νερό.

Το ση­μείο όπου βρέ­θη­κε πα­ρου­σί­α­ζε, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, από­το­μη κλίση και ανε­παρ­κή σή­μαν­ση, με απο­τέ­λε­σμα να μην μπο­ρέ­σει να επα­νέλ­θει στην επι­φά­νεια, υπο­στώ­ντας παρ’ ολί­γον πνιγ­μό.

Ο ενά­γων ανα­σύρ­θη­κε χωρίς τις αι­σθή­σεις του από τον γα­μπρό του, Ντά­νιελ Μα­χό­νεϊ, με τη βο­ή­θεια άλλων πα­ρευ­ρι­σκο­μέ­νων. Ενώ στον χώρο βρι­σκό­ταν λουό­με­νη νο­ση­λεύ­τρια που του πα­ρεί­χε πρώ­τες βο­ή­θειες, η έλ­λει­ψη ναυα­γο­σώ­στη και υπευ­θύ­νου ασφα­λεί­ας, όπως δια­τεί­νε­ται, ήταν εμ­φα­νής. Το θύμα με­τα­φέρ­θη­κε με ασθε­νο­φό­ρο στο Νο­σο­κο­μείο Ρόδου, όπου νο­ση­λεύ­τη­κε για τρεις ημέ­ρες με διά­γνω­ση “παρ’ ολί­γον πνιγ­μού”.

Η τε­τρα­με­λής οι­κο­γέ­νεια υπο­στη­ρί­ζει ότι το πε­ρι­στα­τι­κό αυτό κα­τέ­στρε­ψε τις δια­κο­πές τους, καθώς ο τραυ­μα­τι­σμός του Έντι Λάινς προ­κά­λε­σε ανε­πα­νόρ­θω­τη ψυ­χο­λο­γι­κή και σω­μα­τι­κή βλάβη. Πα­ράλ­λη­λα, ανέ­φε­ραν πως η έλ­λει­ψη άμε­σης επέμ­βα­σης από το προ­σω­πι­κό του ξε­νο­δο­χεί­ου οδή­γη­σε σε επι­πλέ­ον τα­λαι­πω­ρία.

Οι ενά­γο­ντες ζη­τούν 45.000 ευρώ για τον Έντι Λάινς και 5.000 ευρώ για κα­θέ­να από τα υπό­λοι­πα μέλη της οι­κο­γέ­νειας, συ­νο­λι­κού ύψους 60.000 ευρώ.

Ανα­φέ­ρουν ότι είχαν σχε­διά­σει τις δια­κο­πές τους ει­δι­κά για τον εορ­τα­σμό των γε­νε­θλί­ων της κόρης τους, Σιμόν Μα­χό­νεϊ, αλλά το πε­ρι­στα­τι­κό τις κα­τέ­στρε­ψε ολο­κλη­ρω­τι­κά.

Η αγωγή στρέ­φε­ται κατά ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας και της προ­έ­δρου και διευ­θύ­νου­σας συμ­βού­λου της. Οι ενά­γο­ντες κα­τη­γο­ρούν τους ενα­γό­με­νους για βαριά αμέ­λεια και πα­ρα­βί­α­ση των υπο­χρε­ώ­σε­ών τους ως προς την ασφά­λεια των επι­σκε­πτών.

Οι ενά­γο­ντες ισχυ­ρί­ζο­νται ότι το δά­πε­δο δεν πλη­ρού­σε τις προ­δια­γρα­φές ασφα­λεί­ας, ενώ δεν υπήρ­χαν προει­δο­ποι­η­τι­κές ση­μάν­σεις. Υπο­στη­ρί­ζουν ακόμη ότι το ξε­νο­δο­χείο δεν είχε λάβει μέτρα για τη σή­μαν­ση των επι­κίν­δυ­νων ση­μεί­ων μέσα στο νερό.

Σύμ­φω­να με τη νο­μο­θε­σία, σε πι­σί­νες τέ­τοιου με­γέ­θους απαι­τεί­ται του­λά­χι­στον ένας υπεύ­θυ­νος επό­πτης ασφα­λεί­ας. Κατά τη διάρ­κεια του πε­ρι­στα­τι­κού, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται δεν υπήρ­χε κα­νέ­νας δια­θέ­σι­μος. Η κα­θυ­στέ­ρη­ση στην πα­ρο­χή βο­ή­θειας από το προ­σω­πι­κό του ξε­νο­δο­χεί­ου κα­ταγ­γέλ­λε­ται ως επι­βα­ρυ­ντι­κός πα­ρά­γο­ντας.

Η αγωγή επι­κα­λεί­ται τις δια­τά­ξεις περί προ­στα­σί­ας κα­τα­να­λω­τών (Ν. 2251/1994), σύμ­φω­να με τις οποί­ες ο πά­ρο­χος υπη­ρε­σιών οφεί­λει να εξα­σφα­λί­ζει την ασφά­λεια και την ευ­η­με­ρία των πε­λα­τών. Στη συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται, το ξε­νο­δο­χείο δεν αντα­πο­κρί­θη­κε στις εύ­λο­γες προσ­δο­κί­ες ασφα­λεί­ας τους.