ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Τόνια Μοροπούλου: “Στο Πολυτεχνείο δεν παραδοθήκαμε, βγήκαμε έξω με το κεφάλι ψηλά”

news room 4 λεπτά ανάγνωση
ΜΟΡΟΠΟΥΛΟΥ Τ

Η Τόνια Μορο­πού­λου, η πρώτη εκφω­νή­τρια του ραδιο­φω­νι­κού σταθμού του Πολυ­τε­χνείου, θυμάται μέσω των «Π» όλα όσα συνέ­βη­σαν κατά τη διάρ­κεια της εξέ­γερ­σης του Νοεμ­βρίου του ’73. «Φυσικά και θα έκανα ξανά το ίδιο, διότι η εξέ­γερση ήρθε σαν μια λογική εξέλιξη της σύγκρου­σης της χούντας με τα αιτή­ματα της νεο­λαίας και βέβαια του ελλη­νι­κού λαού. Αυτό εκφρά­στηκε στο πυκνό σύνθημα “Ψωμί – παιδεία – ελευ­θε­ρία – λαϊκή ανε­ξαρ­τη­σία – λαϊκή κυριαρ­χία – κοι­νω­νική προκοπή”. Γι’ αυτούς τους λόγους κατα­λά­βαμε το Πολυ­τε­χνείο, αλλά και για να αντι­στα­θούμε στην παρωδία των φοι­τη­τι­κών εκλογών. Θυμίζω ότι μόνο δύο Δ.Σ. ήταν εκλεγ­μένα δημο­κρα­τικά, ενώ σε όλα τα άλλα βρί­σκο­νταν εγκά­θε­τοι. Ενας ακόμα λόγος ήταν ότι θέλαμε να αντι­στα­θούμε στην ψευ­δο­φι­λε­λευ­θε­ρο­ποί­ηση που επι­χει­ρούσε η χούντα με την κυβέρ­νηση Μαρ­κε­ζίνη.

Η κατά­ληψη του Πολυ­τε­χνείου συνο­δεύ­θηκε από τη συσπεί­ρωση όλων των σχολών και, όταν τα πράγ­ματα ξεκα­θά­ρι­σαν μέσω της δια­κή­ρυ­ξης που διάβασα στους δημο­σιο­γρά­φους στις 16 Νοέμβρη, ο κόσμος κατέ­βηκε στους δρόμους και η κατά­ληψη εξε­λί­χθηκε σε εξέ­γερση του λαού», τονίζει αρχικά. «Εκείνη την εποχή, μεταξύ των φοι­τη­τι­κών οργα­νώ­σεων υπήρχαν πολλές αλλη­λο­συ­γκρουό­με­νες προ­σεγ­γί­σεις. Όμως κατα­φέ­ραμε να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Τότε υπήρχε ενότητα, που δεν προ­έ­κυ­πτε από σκο­πι­μό­τη­τες και συσχε­τι­σμούς. Θέλαμε να εκφρά­σουμε τον κόσμο και να συν­δε­θούμε με τον ελλη­νικό λαό. Αυτή ήταν η μεγάλη μας επι­τυ­χία. Όλοι μαζί κατα­λά­βαμε ότι πρέπει να μιλή­σουμε μια κοινή γλώσσα με αυτούς που μας συμπα­ρα­στέ­κο­νταν. Το “Ψωμί – παιδεία – ελευ­θε­ρία” σημα­το­δο­τεί αυτή την ενότητα. Είναι ένα μήνυμα που σήμερα έχει μεγάλη αξία. Διότι, ανε­ξάρ­τητα από το εάν έχουμε δια­φο­ρε­τι­κές απόψεις, μπο­ρούμε να μαθαί­νουμε να συνυ­πάρ­χουμε στη βάση της ενό­τη­τας του κόσμου», επι­ση­μαί­νει.

Τόνια Μορο­πού­λου: “Mείναμε στο Πολυ­τε­χνείο και πολε­μή­σαμε για τα πιστεύω μας”

«Το πρωί της Παρα­σκευής ήρθε η Σύγκλη­τος και μας είπε ότι πλέον, επειδή η Αστυ­νο­μία δεν μπο­ρούσε να ελέγξει την κατά­σταση, θα υπήρχε στρα­τιω­τική επέμ­βαση. Μας είπαν: “Πρέπει να φύγετε, διότι θα σας σκο­τώ­σουν”. Απα­ντή­σαμε ότι δεν μπο­ρού­σαμε να φύγουμε με το κεφάλι κάτω, γιατί θα μας σκό­τω­ναν έτσι κι αλλιώς. Έτσι, μείναμε στο Πολυ­τε­χνείο και πολε­μή­σαμε για τα πιστεύω μας. Από το Πολυ­τε­χνείο μάς έβγαλε ο Στρατός, αφού το τανκ έριξε την πύλη. Τότε ήμουν στον πομπό με πολλούς συμ­φοι­τη­τές μου. Τον Νίκο Χρι­στο­δου­λάκη, τον Δημήτρη Παπα­χρή­στο, τον Στέλιο Βίο, τη Μαρία Δαμα­νάκη, τον Γιώργο Παυλάκη. Ηρθε και μας έβγαλε ο Στέλιος Λογο­θέ­της, αλλά ήμασταν σε μέθεξη. Είπαμε τον Εθνικό Υμνο και ότι ο αγώνας συνε­χί­ζε­ται. Βγήκαμε με το κεφάλι ψηλά και δεν παρα­δο­θή­καμε. Οι αγώνες για τη Δημο­κρα­τία είναι αγώνες που στο Πολυ­τε­χνείο βάφτη­καν με αίμα και που η νεολαία τούς σήκωσε ψηλά στα χέρια, με ανυ­πό­τα­κτο πνεύμα», συμπλη­ρώ­νει στη συνέ­χεια.

Glomex Player(40599x1hkkig7d8l, v-d5dnwn1leh95)

«Περ­νού­σαν δίπλα μου οι σφαίρες. Όταν βγήκαμε από τον πομπό και ανοί­ξαμε την πόρτα της Τοσίτσα, είδαμε ότι χτυ­πού­σαν στο ψαχνό. Δεν είχαμε αίσθηση. Ήταν τέτοιες οι συν­θή­κες, που δεν υπήρχε φόβος. Ο φόβος και η εμφυ­λιο­πο­λε­μική αντί­ληψη των πραγ­μά­των είχαν ξεπε­ρα­στεί. Αυτός ο αγώνας έφερνε μέσα του το σπέρμα μιας ανα­γέν­νη­σης της Μετα­πο­λί­τευ­σης. Πιστεύω ότι χρειά­ζε­ται να στηθεί ξανά η πολι­τική στα πόδια της και να συμπε­ρι­λη­φθεί σε αυτήν όλος ο ελλη­νι­κός λαός. Ακόμα, πρέπει να εξορ­θο­λο­γι­στεί όλη η εκλο­γική δια­δι­κα­σία», υπο­στη­ρί­ζει επι­πλέον.

“Έτσι η κατά­ληψη έγινε εξέ­γερση”

Σύμφωνα με την Τόνια Μορο­πού­λου, «η κρι­σι­μό­τερη στιγμή της κατά­λη­ψης ήταν όταν απο­φα­σί­σαμε ομόφωνα τη δια­κή­ρυξη που διάβασα στους δημο­σιο­γρά­φους και όταν μετά έγινε ορατό ότι πάμε στην ολική ρήξη. Την Παρα­σκευή το από­γευμα ήρθε μια ομάδα μέσα στα αίματα και μας έδωσε την ταυ­τό­τητα του πρώτου νεκρού. Το ερώτημα ήταν τι θα πούμε στον κόσμο. Είπαμε από τον πομπό: “Ελλη­νικέ λαέ, σου λέμε την αλήθεια, ελλη­νικέ λαέ, μας σκο­τώ­νουν, κατέβα στο Πολυ­τε­χνείο”. Ετσι η κατά­ληψη έγινε εξέ­γερση. Την Πέμπτη μέσα από τον πομπό φωνά­ζαμε συν­θή­ματα για να κατέβει ο κόσμος στους δρόμους. Εξ ου και το πετύ­χαμε. Είχαμε, λοιπόν, και τη μαθη­τική και την εργα­τική συνέ­λευση, ενώ ήρθαν και οι αγρότες από το Μέγαρα. Το ίδιο βράδυ έγινε από όλες τις σχολές μία γενική συνέ­λευση, για να επι­κυ­ρω­θούν οι εκπρό­σω­ποι της Συντο­νι­στι­κής Επι­τρο­πής. Η Συντο­νι­στική Επι­τροπή ήταν αυτή που απο­φά­σισε τη δια­κή­ρυξη του Πολυ­τε­χνείου».

Η επι­στολή που διάβασε εκείνο το βράδυ η Τ. Μορο­πού­λου

 

“Παν­σπου­δα­στική” Νο 8

Τον Φεβρουά­ριο του ’74 κυκλο­φό­ρησε το περί­φημο, κατά άλλους περι­βό­ητο, φύλλο της «Παν­σπου­δα­στι­κής» Νο 8, στο οποίο τονι­ζό­ταν ότι το Πολυ­τε­χνείο έγινε από 350 προ­βο­κά­το­ρες της ΚΥΠ και δεν οφει­λό­ταν σε γνήσια φοι­τη­τική αντι­στα­σιακή πράξη. Μάλιστα, είχε βάλει στο στό­χα­στρο ένα κορυ­φαίο πρόσωπο του αντι­δι­κτα­το­ρι­κού αγώνα, τον Διονύση Μαυ­ρο­γένη.

Η κυρία Μορο­πού­λου τονίζει ότι «έχει δια­γρα­φεί από τη συνεί­δησή μας το γεγονός ότι απε­κλήθη προ­βο­κά­το­ρας ένας συνα­γω­νι­στής μας και μάλιστα μέσα από την καρδιά του αγώνα. Είχα υπο­γρά­ψει ότι όλα αυτά είναι απα­ρά­δε­κτα. Ο Διο­νύ­σης Μαυ­ρο­γέ­νης ήταν ένα γνήσιο δείγμα των αγω­νι­στών της γενιάς μας. Ένας άνθρω­πος που μπήκε στον αγώνα διότι συνει­δη­το­ποί­ησε ότι η ζωή μας έπρεπε να έχει φως. Αυτό βέβαια ίσχυε για όλους, διότι θέλαμε να ζήσουμε δια­φο­ρε­τικά από το καθε­στώς της χούντας». Τέλος, το μήνυμα που στέλνει είναι: «Πάντα ανοιχτά και πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας. Η μνήμη είναι όχι μόνο απα­ραί­τητη για να τιμά τους αγώνες και την ιστορία που γράψαμε, αλλά κυρίως είναι απα­ραί­τητη για να εκπαι­δεύει τους νέους ανθρώ­πους, για να βλέπουν ότι η ζωή είναι μπροστά τους, τους ανήκει και πρέπει να την πάρουν στα χέρια τους».

Πηγή: parapolitika.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.