H Ροδίτισσα Eυη Σαββαϊδη στην έκθεση wanderlust / all passports

επι­μέ­λεια + concept design: δρ Κώστας Πρά­πο­γλου / οργά­νωση: artefact athens

διάρ­κεια έκθεσης: 17.11.2024

ημέρες/ώρες λει­τουρ­γίας: Πέμπτη – Παρα­σκευή – Σάββατο – Κυριακή: 15.30 – 20.30

μέγαρο Σλήμαν-Μελά, Πανε­πι­στη­μίου 46, 105 64, Αθήνα | είσοδος δωρεάν

Ο αστικός μη κερ­δο­σκο­πι­κός οργα­νι­σμός artefact athens παρου­σιά­ζει την έκθεση σύγ­χρο­νης τέχνης με τίτλο wanderlust (φιλα­πο­δη­μία) / all passports σε επι­μέ­λεια Κώστα Πρά­πο­γλου που θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί σε πολυά­ριθ­μους χώρους του εμβλη­μα­τι­κού μεγάρου Σλήμαν – Μελά στην οδό Πανε­πι­στη­μίου 46 στην Αθήνα.

Χτι­σμένο από τον αρχι­τέ­κτονα Ερνέστο Τσίλλερ (1837-1923) το 1890 για την οικο­γέ­νεια του ερα­σι­τέ­χνη αρχαιο­λό­γου Ερρίκου Σλήμαν, το μέγαρο ξεκί­νησε τη ζωή του ως συγκρό­τημα οικο­γε­νεια­κών κατοι­κιών. Αργό­τερα, κατά τη διάρ­κεια του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου, χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για να στε­γά­σει το Αρσά­κειο εκπαι­δευ­τικό ίδρυμα, έγινε ξενο­δο­χείο για σύντομο χρονικό διά­στημα και στη συνέ­χεια μετα­τρά­πηκε σε γραφεία για δικη­γό­ρους και συμ­βο­λαιο­γρά­φους ενώ φιλό­ξε­νησε και κατα­στή­ματα που άφησαν το απο­τύ­πωμά τους στην κοι­νω­νική ζωή της πόλης. Στη συνέ­χεια του 20ου αιώνα προ­στέ­θη­καν ο εμβλη­μα­τι­κός κινη­μα­το­γρά­φος Ιντεάλ και το ομώνυμο εστια­τό­ριο, που έγιναν ιστο­ρικά στέκια της Αθήνας. Σήμερα, το κτίριο βρί­σκε­ται ξανά σε μετά­βαση καθώς θα μετα­τρα­πεί σε ξενο­δο­χείο, ανα­κτώ­ντας τη χαμένη του δόξα με απο­κα­τε­στη­μένα όλα τα αρχι­τε­κτο­νικά στοι­χεία και δια­κο­σμη­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά που χάθηκαν με την πάροδο του χρόνου.

Λαμ­βά­νο­ντας υπόψη την εννοιο­λο­γική σημασία του ταξι­διού αλλά και πιο συγκε­κρι­μένα του Ομη­ρι­κού ταξι­διού και τι μπορεί να σημαί­νει αυτό για τον καθένα μας και την καθεμία μας, η έκθεση θα επι­χει­ρή­σει να φέρει το κοινό κοντά σε ιδέες εσω­τε­ρι­κής διε­ρεύ­νη­σης, υπαρ­ξια­κής ανα­ζή­τη­σης και συναι­σθη­μα­τι­κής ανά­τα­σης.

Ο επι­με­λη­τής Κώστας Πρά­πο­γλου προ­σκά­λεσε 43 καλ­λι­τέ­χνες και καλ­λι­τέ­χνι­δες σύγ­χρο­νης τέχνης από την Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό να παρου­σιά­σουν έργα που αντα­πο­κρί­νο­νται στον χώρο (site-specific) και στο εννοιο­λο­γικό πλαίσιο (context-responsive), δημιουρ­γώ­ντας με το οπτικό, πολυ­με­σικό λεξι­λό­γιό τους εγκα­τα­στά­σεις χώρου, βίντεο, γλυπτά και ζωγρα­φική.

Στην έκθεση συμ­με­τέ­χει και η Ροδί­τισσα Ευη Σαβ­βαϊδη.

Η εγκα­τά­σταση Αρχαιο­λα­τρία (2024) της Εύης Σαβ­βα­ΐδη απο­πνέει έναν βαθύ σεβασμό για τον αρχαίο ελλη­νικό πολι­τι­σμό, αντι­κα­το­πτρί­ζο­ντας μια φορ­τι­σμένη εμπλοκή και ενα­σχό­ληση με το αινιγ­μα­τικό παρελ­θόν, ενο­ποιώ­ντας το πάθος, την αγωνία και τη γοητεία της ανα­κά­λυ­ψης[1]. Η ανα­ζή­τηση των χαμένων θησαυ­ρών, που καθο­δη­γεί­ται από μια αστεί­ρευτη αγάπη για τις αρχαιό­τη­τες, συχνά μετα­τρέ­πε­ται σε μια εξου­θε­νω­τική εμμονή. Αυτή η εμμονή εκφρά­ζε­ται πολλές φορές με παρά­νο­μες ανα­σκα­φές και τη συλλογή αντι­κει­μέ­νων—υλικών θραυ­σμά­των ενός αξιο­θαύ­μα­στου πολι­τι­σμού. Η μυστη­ριώ­δης «γοητεία» αυτών των εγχει­ρη­μά­των ενι­σχύ­ε­ται από τη σύνδεσή τους με ξεχα­σμέ­νες τελετές και ιερο­τε­λε­στίες, όπου αρχι­τε­κτο­νικά στοι­χεία μπορεί κάποτε να είχαν γίνει μάρ­τυ­ρες μυη­μέ­νων συμ­με­τε­χό­ντων σε κατά­σταση έκστα­σης. Το μέσο της Σαβ­βα­ΐδη—η φυσική πέτρα—φέρει το βάρος της ιστο­ρίας και του μύθου, ενσω­μα­τώ­νο­ντας στην υφή του το δια­χρο­νικό διάλογο μεταξύ φύσης και πολι­τι­σμού, μονι­μό­τη­τας και παρο­δι­κό­τη­τας. Ωστόσο, αυτές οι ανα­ζη­τή­σεις δεν προ­κύ­πτουν άνευ ηθικής αμφι­ση­μίας. Τα σκο­τεινά δίκτυα δια­κί­νη­σης αρχαιο­τή­των και οι άγνω­στες δια­δρο­μές που οδηγούν πολι­τι­στι­κούς θησαυ­ρούς εκτός της χώρας μας κατα­λύ­ουν την ηθική της δια­φύ­λα­ξης που χαρα­κτη­ρί­ζει τις επι­στη­μο­νικά τεκ­μη­ριω­μέ­νες ανα­σκα­φές και την έκθεση των ευρυ­μά­των σε μουσεία. Η μίμηση και η ανα­πα­ρα­γωγή ενός αρχι­τε­κτο­νι­κού στοι­χείου όπως ακριβώς γίνεται εδώ από την καλ­λι­τέ­χνιδα παρα­πέ­μπει επίσης σε πρα­κτι­κές παρα­ποί­η­σης και παρα­χά­ρα­ξης. Η συγκρου­σιακή σχέση ανάμεσα στις αθέατες ιδιω­τι­κές συλ­λο­γές και στη συλ­λο­γική μνήμη των ανθρώ­πων υπο­γραμ­μί­ζει τις πολι­τι­κές και κοι­νω­νι­κές δυνα­μι­κές του επα­να­πα­τρι­σμού αρχαιο­τή­των και της απο­κα­τά­στα­σης του δικαιώ­μα­τος για πρό­σβαση σε αυτές μέσω της έκθεσής τους σε έναν επίσημο μου­σειακό φορέα. Σε αυτό το πλέγμα ανα­κά­λυ­ψης, μύησης και σεβα­σμού, η προ­σπά­θεια δια­τή­ρη­σης της κλη­ρο­νο­μιάς δε συνιστά απλώς πράξη δια­χεί­ρι­σης και προ­στα­σίας, αλλά τελε­τουρ­γική πράξη πολι­τι­στι­κής ανά(σ)τασης—μια διαρκής δια­πραγ­μά­τευση μεταξύ του γνωστού και του άρρητου, όπου η τέχνη, η διπλω­μα­τία και η ιστορία συγκλί­νουν για να προ­στα­τεύ­σουν το ταξίδι των απο­τυ­πω­μά­των ενός πολι­τι­σμού μέσα στο χρόνο.